Öyle bir çıkmaz sokaktayım ki yar,
Leyl vakti, ay parıldadığı zaman.
Ümidim gömülüyor karanlığa,
Mazim, yarım kalan aşklara roman.
Dar geliyor bana koskoca dünya,
Elimde yırtık resmindir tek kalan.
Nafile gönül! Giden gitti çoktan.

Yansın durmadan içimdeki volkan,
Ah yarim, her gece kabuslardayım,
Mest olduğum o gözler, artık yalan.
Al kalbimi, lüzumu yok ki artık,
Ne var ki ayrılık ölümden yaman.

(06.10.2011 / Akdağmadeni)

Fatih Erbaş

Bu nasıl bir vicdan ki, kalbe bıçak sapladı
Karabulut kapladı, can havliyle sıçradı
Bir dünya kararmıştı, soğumuştu bedeni
Gözler dondu aniden, ölümdü tek nedeni.

Ruhu yükseldi birden, arındı pasak kirden
Ruh ikizi seslendi, yanıt gelmedi pirden
Tekrar aşkım diyerek, seslendi yoktu duyan
O an anlamıştı ki, ruh uyan dedi uyan.

Aşk işte böyle olur, ayrılıkta son nefes
Tek kalbi çalınmıştır, dünya olur bir kafes
Vuran yok vurulan var, acı yok yakan aşk var
Kan akmaz canlar yanmaz, ölümden beter aşk var.

Selim Temiz