Kıskanır bizleri Arzuyla Kamber
Dağları yıkarım olursa engel
Cenneti neylerim yeter ki sen gel
Yazımın gülünde sen kokuyorsun.

Mecnun’a dönmüşüm gurur nazından
Kadere isyanım senin yüzünden
Gönlümün ummanı taşıp hüzünden
Gözümün selinde sen akıyorsun.

Tapmışım ben sana canan yar gibi
Mahşere kavuşmak inan zor gibi
Kalbime baksana yanan kor gibi
Sevdanın çölünde sen yakıyorsun.

Abdullah Atay

Serimde esiyor sevdanın yeli
Gözümde yaşlarım bir bahar seli
O yâr beni etti Mecnun’dan deli
Çöl benim başımda varmı ötesi ?

Garib kaldım şimdi boynum bükülür
Göz yaşlarım yağmur gibi dökülür
Dert sardı her yanım ömrüm sökülür
Sel benim başımda varmı ötesi ?

Gecemle gündüzüm artık karıştı
Birbiriyle bütün dertler yarıştı
Şu çileli başım gayri alıştı
Çor benim başımda varmı ötesi ?

Anladım ki dünya değilmiş tekin
Kurudu tarlada yemyeşil ekin
Kurun şu DAR’ımı ipimi çekin
Zor benim başımda varmı ötesi..?

Beden alev alev tutuştu serim
Kalmadı dünya’da gidecek yerim
Der DURAK’ım artık yaradan kerim
Hal benim başımda varmı ötesi..?

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

ayrılıkta çivili kalmış akrep ile yelkovan
nabzı atmıyor sahte kalbimin

ölümden bir sessizlik çöküyor üstüme
vardığım hiçbir hatıra bakmıyor yüzüme

zamansız kalıyorum sonsuzluğun içinde
yalnızım bir damla kadar denizde

ve bir çöl kumu kadar susuzluk içinde
anladım ki bin serabına vardığımda

sadece sen varmışsın
hayalmiş senden öte ne varsa…

28.01.12

İsa Yılmaz

Selahattin Özmen

Hikmet Ertaş

İşte al….sana SEVMENİN ÖTESİ.

Şafaknur Yalçın

Aşk;
yalnızlık,
sensizlik,
çaresizlik,
yetersizlik,
acizlik,
tutkuya tutsak olmak
ve
bir de acı çekmek ise eğer,
ben sana aşık olmaktan da öte aşığım o zaman…

Sevda;
çekmek,
taşımak,
aramak,
bulamamak,
ulaşamamak,
ve
bir de karanlıkta gezmek ise eğer
sevdadan da öte, ben sana kara sevdalıyım o zaman…

Ayrılıkta neyin nesi?
Kim kimi terk etti?
Neden’di,niçin’di,olmalıy’dı,olmamalıy’dı…….
Anlam bazında bir birine yakın:
Yüzlerce kelime kurar,kılıf uydurur insan.
Yarattığı kendi kabusuna!

Kabuslar görüyorum,bütün çehrelerin sana dönüştüğü!

İlk intifa son intifadır bilirim.
Bir ben çehresi var sende,benli zamanlardan kalma.
İstesende silemessin.
Anılarında yaşar.
Hatıralarında yaşar.
Kabuslarında belki?
İllede rüyalarında yaşar.
Tam unuttum derken sen beni,yada ben seni….
Ne fark eder ki.
Aklına düşüyorsam aman vermeksizin bir gece yarısı.

Oturmuş içkini yudumluyorsun.
Mezen yanlızlık.
Kadeh-Kadeh üstüne…….
Çakırkeyfsin bir zaman.
Oturuşundan belli
Savaştan galip çıkmış süvari dinginliğinle.
Bacak-Bacak üstüne………

Hayallerinin kıtlık zamanıdır.
Ayrılık ötesi sevdalar
Başlamadan bitirmek diye birşey yoktur sende bilirsin.
Yaşamadan ölmenin mümkün olmadığı gibi.
Bitirdik ortak yaşanmışlığını zamanımızın.
Suçlu sendin,bendim,kelimelerdi……..
Yanlış zaman,yanlış insandı……
Minareyi çoktan çalmışız,kılıfımız illaki hazır olacak.
Neyi değiştirir ki suçlu bulmamız.?
Vijdanları rahatlatmak adına!
Çocuksu bahanelere sığınmaktaki ustalığımız….
Olgunluğumuzmudur? …………..

Kaldı ki mevzu bahis olan sensen.
Bana bir hayli susmak düşer! ……….

Bensem söz konusu olan.
Kalbindeki benle:
Beynindeki ben arasına dizilen sıra dağların zirvesi.
Bilirim……..
Asırlık buzullarla örtülüdür!
Gün ışığı olanca demiyle yüklensede
Eritmesi Na-Mümkün.
Aşk ateşi Cehennem ateşlerindendir.
Ya kendi Cehennem’inde yan!
Ya da aşk ateşinle erit:
Sendeki benin bütün kırıntılarını.
Olmuyor mu dersin?
Yada……
Yadaaaaaa……
Her neyse boşver.
Ne yazılabilir ki yada’ların ardından.
Aklı selim yetişkin bir insana.
çocuk mu tembihliyorum sanki!

Yine bahar geldi İstanbul’a biliyormusun?
Ve ben yine bahar alerjisine yenildim
Polenmidir nedir,bir meret ki sorma.
Çiçekler evrimini tamamlayana kadar bana rahat yok yine.
Her yılın ilk baharında olduğu gibi.
Nasırlı ellerim…..
Nasırlı ayaklarım vardı…….
Alışkındım yükünü taşımaya başkaca insanların!
Ben ne kadar çalışıp çabalarsam.
Onlar o kadar kazanacaklar.
Dünya’nın kanunu bu,ben yazmadım.
Değiştirme azmimde nasırlaştı
Aşklar………
Sermaye ye dönüşüp sendikalaştığı günden bu güne

Çokça yükünü taşıdım senin sevdanın.
Senin aşkının……
Patron sen…..
Kuralları koyan sen……

İşçiliğinde nasırlaştı kalbim aşkının….
Senin sevdanın….
Anlamaya çalışmadım seni hiç.
Kadınlar anlamak için değil.
Sevilmek için yaratılmıştır.
Anlamadım…….
Sevdim…….!
Hep istemişimdir:
Sana ucu yanık uzunca bir aşk mektubu yazayım.
Yalın kılıç…….
Yalın kalem……!
Serseri kelimelerin kol gezdiği.
Noktayla virgülün hayasızca seviştiği……
Kısmet bu güneymiş!
Bu ne biçim aşk mektubu?
Dediğini duyar gibiyim!

Nasırlaşan kalbimden törpüleyebildiklerim:
Bu satırlardan ibaret………!
İşte gördüğün göreceğin rahmet…….!

Mevzu bahis olan sensen:
Ve sen’li kelimelerin ön eklerinde,son eklerinde.
Aşklar sevdalar yazılacaksa:
Bana uzunca bir süre susmak düşer!

Kıtlık yıllarıdır şairliğimin……..!

Seninde hayallerinin kıtlık zamanıdır.
Benden sonraki senlerde…….
Ayrılık ötesi sevdalar yaşanması mümkünsüzdür……!
Delikanlı kızsın bilirim……..!

Rifat Çamoğlu

Zamansız cümlelerin mutluluklarını damarlarımızda taşırız. Büyüyen özlemlerimizi sabrın ötesine geçeririz. Hislerimiz, sevgiyi kuşanıp o büyüyen özlemleri törpüler… törpüler.

Kimi zaman dost ile, kimi zaman kader ile, kimi zaman yaşanan an ile ve kimi zaman da en sevgili ile hesaplaşmadır aslında yaşanan bekleyişler ve ardı sıra törpülenen özlemler. Ama hep de, bütün bunlarla hesaplaşmadır… hesaplaşmadır.

Bir aşktır bizdeki hisler. Bekleyişlerin alın terleridir büyüttüğümüz hesaplaşmalar. Ne bulunulan mekânın egzotizmi, ne dönüşü olmayan rüzgârın saçlarımızı okşayışı ve ne de kıvrılarak akan Dicle’nin sessiz yürüyüşüdür ruhlarımızı besleyen. Gözlerimizde parıldayan sevgidir… sevgidir.

Tutmaya zorladıkça hislerimizi, mutluluklar daha da sıklaşır nabız atışlarımızda. Tutamayız daha fazla ve doğurur cümleleri dillerimiz bir kalenin burçlarında. Ve sonrası çok sesli bir şiirin içinde, yeni hislere hamil olunur, doğururuz…doğururuz.

Her ayrılıkta bu devran böylece devinir durur. Dost özlemleri bulutlanır kendi içinde kibarca. Yeniden yağdırır yağmurları gözlerimizden. Narin bir çocuk gibi küseriz en sevdiğimize, dostumuza, kadere, zamana, hayata ve hatta kendimize. Yeniden, yeniden…

Korunaklı bir yalnızlık isteriz. Kendimize ait dört duvar. O dört duvarın içinde hem makûm, hem gardiyanızdır. Kendi görüş günümüze de kendimiz gideriz. Tek başına… tek başına.

Görüşme günleri hep yürekten olur, sonu hüzünlü bile olsa. Biliriz ki; bu görüşmelerde yeni yeni vuslatlar olacak en sevgiliye, dostumuza, kadere, zamana, hayata ve hatta kendimize. Ama yürekten yaşanır bütün vuslatlar. Özlem ile beklenir… beklenir.

Turan ORAK