Biri yükseğe çıkmaya görsün. Herkes de bir analık duygusu belirir.. Çok çıkma, düşersin dercesine bakarlar. Bunu acınma sanarak inmiş çok kimseler vardır.

Açlık insanı öldüren, partileri yaşatan bir olaydır.

Onun güzelliğini herkes görüyorsa o bence az güzeldir. Herkes biliyorsa o bence hiç güzel değildir. Onun güzelliğini yalnız ben görüyorsam bu sevgidir. Yalnız ben biliyorsam bu aşktır. Hiç kimse görmüyorsa bu yalnızlıktır.

Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu!.. Gelmemen büyük yalnızlığımı doldurdu.

Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş, Sersem. Beni seni beklerken ölmem ki. Beklersem.

Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de, Sana hep hep yeniden başlamak isterim.

İnsan parasını kaybedince fakir, özgürlüğünü kaybedince esir, aşkını kaybedince şair olurmuş.

Yaşamak için bırakılmış bir yön baktım, yoktu: Ben direnmek için elimden gelin yaptım.

Sen bana bakma ben senin baktığın yerde olurum.

İnsanı bedenen ameliyat etmek için bayıltmak gerekir, ruhen ameliyat etmek içinse ayıltmak.

Herkes fazlasıyla sevmiş, Ben eksikleriyle de sevdim oysa.

Ölüm; ben seni utanç ile titrerken gördüm.

Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz.

Gelmesen önemli degil, gelsen önemli olurdu.

Beni öyle bir yalana inandır ki ömrümce sürsün doğruluğu.

Ne para istiyorum ne de pul. Tek bir istediğim var, o da yalansız bir kul.

Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler .

Bir kelimeye bin anlam yüklediğim zaman sana sesleneceğim…

Sevilenin yanlışı görünmez, sevilmeyenin görüntüsü yanlıştır.

İnsan mı paraya bağlı, para mı insana bağlı ? Bu, insana bağlı.

Yaşamak değil, Beni bu telaş öldürecek.

Yolun geleceğini çizdim, geçmiş gibi.

Dünüyle ünlü insanlar bugün gün yüzü görmezler.

Ne zaman imkansızı seversen, işte o zaman gerçek seversin.

Anı bahçelerinde üşümek sıcaktı.

Evlilik, iki kişilik yalnızlıktır.

Güçlü olmanın türlü yolları vardır, dürüst olmanın bir tek.

Bana yalanlar söylese yetinecektim, Ama yalan söyledi.

BEKLE Dedi, Bekle dedi gitti
Ben beklemedim, o da gelmedi…
Ölüm gibi bir şey oldu
Ama kimse ölmedi…

Beni öyle bir yalana inandır ki, Ömrümce sürsün doğruluğu.

Bir kelimeye bin anlam yüklediğim zaman sana sesleneceğim.

Benimle ömür geçer mi ki dedim. Senle geçirmeye ömür yeter mi ? dedi. İşte bu bana bir ömür yetti.

Açlık insanı öldüren, partileri yaşatan bir olaydır.

Büyük işlerin içinde namus aramak yanlıştır.. Namusun içinde büyük işler aramak kadar.

“Ve bazen hayattır sevmek.. Birini çok uzaktayken bile kalbinde taşıyabilmek…”

Bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın..

Dost gerçekleri.. Düşman işine geleni.. Deli ağzına geleni.. Aşık içinden geçeni söylermiş.

Her korkan kaçmaz. Ama her kaçan, korkaktır.

Gelecekse beklenen, beklemek güzeldir. Özleyecekse özlenen, özlemek güzeldir. Ve sevecekse sevilen; O hayat herşeye bedeldir.

Doğdu,sevinçten ağladılar.Öldü,acıdan ağladılar..O,bu arada yaşadı,hiç düşünmediler.

Rüzgar yelkensiz de olsa gene rüzgardır. Ama rüzgârsız yelken bir bezdir.

Dün sabaha karşı kendimle konuştum. Ben hep kendime çıkan bir yokuştum. Yokuşun başında bir düşman vardı. Onu vurmaya gittim ve kendimle vuruştum.

İki tür nokta var ; biri önüne ve ardına bakar , biri ardına bakmaz ardını noktalar.

Kadınları sevmek bir kadına haksızlık etmek demektir. Bir kadını sevmek kadınlara haksızlık etmek demektir..

Rüzgar yelkensiz de olsa yine rüzgardır. ama rüzgarsız yelken bir bez parçasıdır.

Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu!.. Gelmemen büyük yalnızlığımı doldurdu.

Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş, Sersem. Beni seni beklerken ölmem ki. Beklersem.

Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de, Sana hep hep yeniden başlamak isterim.

İnsan parasını kaybedince fakir, özgürlüğünü kaybedince esir, aşkını kaybedince şair olurmuş.

İyi bir gazete, kendisiyle konuşan ulustur.

Ölü yaşayanlar yaşayan ölüleri çekemez.

Yanına kadar koştuktan sonra, Bir adım daha atamayacaksan eğer; Oraya kadar sakın koşma. Sana değil, bekleyene yazık olur.

Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır… Harcayacaksın!

Hangi kitabından alıntı,bilemiyorum insanlar gelmeleriyle yalnızlıklarını dağıtanları severler,gitmeleriyle kendilerini yalnız bırakanlara aşık olurlar

Her korkan kaçmaz. Ama her kaçan, korkaktır.

Gerçek değer; gelmesi boşluk dolduran değil gitmesi boşluk yaratan.

Yazarın dilini sevmesi yeter. Şairin dilini sevmesi yetmez, ona saygılı olmalıdır ve de tutkun.

Şu hayvan o kadar vahşi ki.. Onun üstesinden ancak insan gelebilir..

İnsanın yininde “ameliyat” yapmak için onu bayıltmak gerekir.. Ruhunda yapmak için ayıltmak.

Kolay mıdır bir anda herşeyden vazgeçip gitmek, Yoksa herşeye rağmen gitmekten vazgeçip sevmek mi gerek ?

Başarıya erişmiş kişiler neden oluyor?
Başarısız kalmış kişilerden oluyor.
Başarıya erişmiş toplumlar neden oluyor?
Başarısız kalmış kişilerden olmayor.

Öğüt zamanında taze yenmemiş bir ekmeği başkasına bayat yedirme denemesidir.

Bugüne en uzak gün, dün.

Özgürlüğü elinden alınan çocuğa büyük derler.

Güzel bir kafe kesfettiginde, güzel bir film seyrettiginde, güzel bir sarki dinlediginde eksik kaldiklarini hissettin mi paylasamadigin için onunla

Sevgi’den ad yapılıyor.. Mutlu’dan ad yapılıyor..

Bir insan treni kaçırırsa başka bir tren gelir onu alır. Bir ulus treni kaçırırsa başka bir ulus gelir onu alır.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Tam önüne bakan başını vurur.. Tam havaya bakan ayağını….

Her seven sevilenin boy aynasıdır. Sevmek sevilenin o aynaya bakmasıdır.

Sevmeyi Bilmiyosan Kullanma O İki Kelimeyi ! “Yani Ne Sen Kirlet Ağzını O Sözle. Ne de O Söz Ağlasın Kimin Eline Düştüm Diye.

Aşk adında ne bir kadın gördüm ne de bir erkek.. Bu korku neden?

Seni bulmaktan önce aramak isterim. Seni sevmekten önce anlamak isterim. Seni bir yaşam bitirmek değil de, Sana hep hep yeniden başlamak isterim.

Bir kez geçer, bir insan bir karşı’ya, Ondan sonra artık herşey karşı’dır

Şimdiden düşünüyorum son kalanımızı
Son gidenimizin bu gecesinde.
Ama bir gece olacak, ortalarda bir gece..
İçinde siz de olmayacaksınız,
Ayrıca.

Özdemir Asaf

Öyle çabuk geçiyor ki günler
Hele sen de bir bak hayatına
Yarın bitecek sanki her şey
Yarın ölecek gibiyiz.

Daha doymamışız yaşamasına
Günlerimiz dün bir, bugün iki
Sakın bir şey bırakma yarına
Yarın yok ki.

Özdemir Asaf

Örtüsüdür bazı acıların
Örter, örtülmez
Savunur bir süre

Ağlayanlar sevinmeli
Sevin ağlıyabiliyorsan
Acılar art arda dinmeli

Durur bir nöbetçi gibi
Durur bir bekçi gibi
Zamana gülmeli-gülmeli

Sevin ağlıyabiliyorsan
Unutmanın kardeşidir ağlamak
Uyur uyanır yatağında duyguların
Düşüncenin kucağında hep çocuktur
Ağlamak

Özdemir Asaf

Bıraktıklarınızdan, unuttuklarınızdan,
Sımsıcak-anılası günler getirdim geldim.

Gömütleri andıran yapılarınızdaki
Yaşantılarınıza evler getirdim geldim.

Tek-tek, ayrık-soluyan bitkiseller yerine
Yüzyüze-dönük-gülen sizler getirdim geldim.

Solarken suladığım, koparken bağladığım,
Ölürken canladığım sözler getirdim geldim.

Özdemir Asaf

sanki ona bir zaman
hadi şimdi, yola çıkıp bir duygudan
pencerenin dışında duran
bir geceden indi, odaya girdi
dedi
hadi şimdi sende in uykudan

sevdi mi, sevmedi mi, belli etmedi
sürdürüp suskunluğunu
yeni huysuzluğu besledi
aaaa
kedi bu uykunun içindeydi

ankara yolundaydı bir gece
bir gün marmaris yolundaydı kedi
bütün uyku kapılarının önündeydi
mırmırları, tırmalamalarıyla
bir kadının düşlerindeydi
ve bütün hırçınlığıyla
anılarının önündeydi.

Özdemir Asaf

Özdemir Asaf

Özdemir Asaf

Artık olan oldu
Gitmeniz gitmeseniz bir
Ben de düş kursam da kurmasam da
Aklıma yüzünüz gelecektir

Ben size ne yaptım,
Ne kötülüğüm dokundu size
İnanın – hoş niçin inanacaksınız-
Sizi şu ana kadar tanımazdım
İnanmak, bilmek yakışmaz size
Karşıma çıkmayacaktınız.
Karşımda bir resim gibi şimdi
Kuramadığım düşlerin çizdiği, siz
Hem gözüme hem düşüme
Çakılıp kaldınız
Renklerinize ve biçimlerinize
Düş dışı gerçeklerin çizdiği siz

Beni benden çıkardınız
Beni benden aldınız
Göz görmeye-görmeye
Bir uzağa bıraktınız
Kendime dönmeye ertık çok geç.

Özdemir Asaf