çaresizliğimin ayak sesleriydi sanki geceler.

Boğazım hıçkırıklarla dolu iken,,

birikim dolu gözlerim akar iken,,

anlatmak istediğim ama anlatamadığım imkansızlıklar,,

ve………….. korkular vardı yüreğimde…

Damarlarımda gezen o korku dolu haykırışlar,,

içimi actıyordu..

Boğazım o kadar kurumuştu ki,,

yutkunamıyordum..

Her ağladığımda sanki çıkmaza sürükleniyordum.

Ayakta durmaya çabalarken ben,,

biran düşecek ve bir daha kalkamayacak gibi oluyordum.

Öyle bir an oluyor ki,,

sanki dünyanın sonu gelmiş,,

büsbütün benliğim karanlığa gömülmüş,,

bir hiç oluyordum..

Anlamsızca düşüncelere dalıyor,,

hiç birşeye aldırmadan durmadan ağlıyordum..

Ama sebebini bilmeden anlamadan..

Suskunlaşıyordum biran ve,,

yapacağım birşeyim olmadığı anda,,

umutsuzca çırpınışlarda oluyor yüreğim.

Firar ediyorum yalnızlığıma sanki.

Büsbütün birikimde kalbim.

Ve… her an, her saniye,,

duracakmış gibi çaresizim..

Umudun yolcluğuna çıkacakmış gibi,,

savunmasızım.

Biçareyim.

Yalnızım.

Gecelerimin hüzünlü bakışlarında………

07/03/2009
03:00/cumartesi

Şebnem Örs