Bu sistemin çarklarını, paslanmış olmalarına rağmen müthiş bir gayretle çevirmeye çalışan kaşarlanmış sistem adamları, taze beyinlerin kendilerine zarar getireceğini, taze akıllardan çıkan taze fikirlerin onları koltuklarından edeceği korkusuyla ahkâm kesmekten hatta kelle vurmaktan çekinmezken unuturlar kara gerçeği. Bir nefeslik hayat dedik ya! Son kez tüketirken çok bağlandıkları dünyanın oksijenini, ciğerlerindeki hava son kez boşaldığında, gidecekleri yerde ezberledikleri sistemin kurallarının geçersiz olduğunu ihmal etmiş bir halde gözlerini ya yumarlar ya da o büyük korkuyla dünyadan kopmak istemezcesine gözleri açık halde gidiverirler. Koltuklar, makamlar, para, şan, şöhret, heves, hırs, kin, nefret, kullanma, kullandırma ve daha pek çok şey ellerinin de dillerinin de yetişemeyeceği yerde, artık ilişikleri kesilmiş olan toprağın üstünde kalmıştır. Yardıma en çok ihtiyacın olduğu anda, sana faydası dokunmayacak bunca şeyi elde etmek uğruna girmiş olduğun onca sapkınlık boşuna mıydı yoksa? Boşunaydı! Boştu her şey! Hayat bir boyama kitabı, hem de iade etmek üzere almış olduğun. Dilediğin gibi renklendirebilirsin o kitabı; ama eninde sonunda iade edeceksin. Başkasının boyalarını, kalemlerini çalmaya ne hacet. Kendi renklerini almak için, kendi gücünü kullanmak yerine başkalarını senin kitabını boyamaları için boyunduruk altına almak ne gereksiz! Kütüphaneci her şeyi görüyor, unutmayın! Kendi ödevinizi kendiniz yapmadıysanız, yahut ödevinizi yaparken başkalarının renklerini çaldınız ve haksızlık ettiyseniz; bu kez cezanız tek ayak üstünde durmak ya da sıraq dayağına çekilmek kadar basit olmayacaktır.

Bugün benim sözlerim ve kelimelerime ehemmiyet vermeyenleri, ödev tesliminde görmek isterim. Param yetmedi belki çokça renk almaya; ama şükür hepsini kendim, kimseyi kırmadan incitmeden aldım. Boya kalemlerimi çalıp, kitabımdan renklerimi eksiltenlere dair şikayetimi de ödev teslimine sakladım. Unutmayın, her zil teneffüs zili değildir. Belki bu çalan zil sizin için “paydos!” demektedir.

KEMAL OKUMUŞ (KO)