İşte tam bu noktada…
O sevgi bitmeli!
Kendini konu alan,
“Ben” merkezli
Başka bir girizgâh
Bulmalısın.
Sıyrılmalısın
Seni takmayandan.

Plâtonik aşk derler buna!
Yangının senin içinde
Özlemin senin içinde
Duygular
Seni sarmaş-dolaş
Sararlar.
Sen üzülürsün,
Sen bunalırsın,
Sen ölümlerle
Boğuşursun.

Eğer kim yapıyorsa,
Başıma gelse hani,
Derim ki:
“-Uzaktan uzağa
Sevme beni
Seveceksen açıkla!
Dök içini
Rahatla!

“Seni seviyorum” de!
“Sana âşığım” de!
Oturup konuşmadan,
Berâber uğraşmadan,
Karşılıksız olarak
Yeme kendini! ”
Derim sana.

“-Gelip geçer de
Zaman,
Buluşamazsın bir türlü
Sevdiğinle.
Bana göre;
Uzaktan sevgi,
Uzaktan aşk
Olmaz olsun.”
Derim sana.

“-İçindekini at!
Kafanı boşalt da
Anlasın karşındaki
Onu ne kadar sevdiğini.
Dönüştürme aşkı
Kine,nefrete,gayza…
Bulandırma suları,
Açıktan açığa.
Lekeleme aşkı! ”
Derim sana.

“-O gidip önünde
Diz çöktüklerin
Gıyâbî kalp çizimleri
İle dönüştüremezler
Aşkı
Hallisünasyonla
Gerçeğe! ”
Derim sana.

Plâtonik aşk bu!
Hiçbir zaman
Gerçek değil!
Açıkla yüreğini
Bağıra bağıra!
Hiç kimseden
Korkmadan
“Aşığım sana! ”
“Delinim senin! ”
Diyerek.
Ama sevdiğine,
Eziyet etme!
Seni sevmediği
İçin.

Latif Gül