Acının ta içinden geçeceksin. Bu hayata, “hayat” demeyeceksin. Yaşamayacaksın, ölüp ölüp dirileceksin. Ölümün içinden geçeceksin, ölmeden evvel. Öyle ki; acıdan müteşekkil olacaksın. Sen acının bizatihi kendisi olacaksın.

Aşka inanıyorsan eğer (ben şefkate inanıyorum), aşkın kederine de inanacaksın.

Aşkın sadece kaymağına talip olmayacaksın. Aşkın sonuçlarına da razı olacaksın.

Baksana, aşka gerçekten inanan şair Sezai Karakoç ne diyor, nasıl da yürekli diyor: “Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/ Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın/ Ben yaşamıyor gibi, yaşamıyor gibi yaşıyorum/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum” Hiçbir sızlanma var mı bu dizelerde? “Onu nasıl unutabilirim, aşkın acısından nasıl kurtulabilirim?” diye en ufak bir serzeniş var mı?

En önemlisi, “Zavallıyım” sözünü yüreğine sokmayacaksın. Beni bıraktı ya da sevgime karşılık vermedi; “sevilmeye layık değilim ki” diyerek kendine ihanet etmeyeceksin. Göğsünde bir kurşun gibi taşıyacaksın aşkı; göğsüne çiçek gibi takıp, ne zaman kuruyacak diye beklemeyeceksin.

Kalbine karışmayacaksın. Âşık olurken kalbin sana bir şey sormadıysa, maşukundan soğurken de sana sormayacak inan. Kalbin kararını kendi verecek. Kalbini rahat bırakacaksın.

Ayrıca, onu çok seviyordun hani? İnsan sevdiğini unutmak ister mi? Sevdikleri ölen insanlar, en çok neden korkarlar biliyor musun? Onları unutmaktan. Hem de, unutmadıkça yürekleri daha bir kederle dolmasına rağmen. Hem çok sevdiğini söyleyip hem de onu nasıl unutabilirim diyorsan, bir sorun yok mu bu işte, diye düşüneceksin.

Hem, aşkını değil, kederini, kalbindeki sızısını unutmak istiyorsun belki de. Karşılık bekledin, bulamadın. Bulamamanın narsisistik incinmesini yaşıyorsun. Aşk eğer sırf sevmekse, neden sevilmekle meşgulsün? Olmuyor değil mi? Karşılıksız olmuyor. Aşk mukabele talep ediyor. O zaman, aşkı bir kere daha düşüneceksin.

O zaman çektiğin acıya “aşk acısı” demesen; “karşılık bulamamanın acısı” desen? Reddedilmenin acısı. Ayrılığın acısı. Zevalin acısı. Sevilmediğini düşünmenin acısı. “Bunu hak etmedim, güzel ve iyi bir insandım. İyi bir aşkı hak ediyordum” derken bile, aşka düşmekle yetinmiyorsun. Aşkına mukabele bulamamanın derdiyle meşgulsün.

Keşke düşünsen; hiçbir acı, hiçbir üzüntü, hiçbir keder, bir gün sona erecek hayattan daha uzun süreli değildir. Nasıl ki dünyada misafirsek; sevinçler de kederler de bizde öyle misafir. Nasıl ki dünya bizi ağırlıyorsa, biz de sevinç ve kederleri, üzüntüleri öyle ağırlayabiliriz.

Belki bu söylediğime kızacaksın; duygular nankördür. Bugün var olur. Gün gelir, zevale mahkûm hayat gibi zeval bulur. Bir sabaha kalkarsın. Kalbin sevgilisine küsmüştür. Tamam, bu her insanda olmayabilir. Ama inan çoğu insanda vuku bulur. Bir kere daha söylemek isterim ki; bu dünya hayatı ezelî ve ebedî değilse; duygular da ebedî değildir. Ebedî olan sadece O’dur.

“Bir daha başkasını sevemem” de bir yanılgıdır. Seversin. Sevebilirsin. Yeter ki kalbini rahat bırak. Ona karışıp durma. Onu kalbinden söküp çıkarmaya çalıştıkça, çiviye çekiçle bir kere daha vuruyorsun.

Belki de ölüm geçirecek aşk acını. Dünyadaki hayatının bitiş çizgisi, aşkını da bitirecek. Aşkının ipini ölüm çekecek. Şöyle ya da böyle, şu ya da bu; bir gün bitecek. Bir gün unutacaksın. Ve bir gün de unutulacaksın.

Ha, bir de; hani dua ediyordun, “hayırlısı olsun Rabbim” diye. “Hayırlısı değilse olmasın” diye geceleri kalkıp yalvarıyordun O’na. Bak, olmadı işte. Niye teslim olmuyorsun. Yaratıcın duanı kabul etti işte. Hayırlısı değilmiş ki, olmadı. Fuzuli şekilde neden O’nun işine karışıyorsun.

[ Mustafa ULUSOY /

Sardım yari sonsuza,onu hiç unutmadım
Güzellikleri yaşa,serip de kurutmadım
Af diledim tanrıdan,suyunu dur utmadım
Üzüldün mü üzüldüm,artık içim çok rahat

Aşk acısı öldürmez,olgunlaşmış insanı
Açık yara hiç şişmez,kurşun delmiş insanı
Yakıp da acı vermez,toprak olmuş insanı
Üzüldün mü üzüldüm,artık içim çok rahat

Bana acı veriyor,yarimi seviyorum
Ağrıyı çekiyorum,özlemi biliyorum
Aşkıyla pişiyorum,teselli ediyorum
Üzüldün mü üzüldüm,artık içim çok rahat

Bu yazdığım şiirde,hepsi yaşandı bitti
Merak eden her kimse,okuyup hemen gitti
Ömür dediğin ne ki,yaşandıkça o yitti
Üzüldün mü üzüldüm,artık içim çok rahat
Bahattin Tonbul

Rumeli’den çıktın, doğum yerin Selanik.
Önce kendine güvendin, sonra millete.
Başta türküm dedin, güvendik bizde sana.
Layık ettin bizlere bu CUMHURİYET’İ.

Nasıl bir mantığa sahip nasıl bir yürek.
Kaldırdın ayağa sürünen milletimi.
Güç verdin ulusa, düşmana yürüyerek.
Bizlere en büyük hediyen CUMHURİYET.

Yol bilmez yordam bilmez konuşma bilmezdik.
Getirdin bizlere Latin alfabesini.
Bu millet de dedi sana büyük ATATÜRK.
Sonsuza dek yaşayacak bu CUMHURİYET.

Öldüğün tarih bellide rakam on kasım.
Belli etmemem lazım içimdeki; yasım.
Türk olmakla öğünürüm dimdiktir başım
Anadolu bağrım temeli orta Asya.

Ay yıldızlı bayrağı verdin elimize.
İstikbal medeniyet dedin yönümüze.
Ant içiyoruz hepimiz bu vatan için.
Ey ATA’M bağlıyız CUMHURİYETİMİZE.

06-11-2009 ÇORLU
YILMAZ BARITLI