“Sabret,elbet güzel günler yarınlarda doğacak”.
Hak,hak olan sana koşacak.
Haksızlık,ortadan kalkacak.
Herşey,zincire vurulacak.

“Sabret miden tok,karnın tok olacak.”
Sabrettiğin,günler ihsan olacak.
Umut,hep var olacak.
Işıklar,sönmeyecek hep yanacak.

“Sabret,yıldızlar sönüp kaymayacak”.
Alaca güneşim,bozulmayacak.
Ömür,durmayacak.
Sabretmek,var olacak.

“Sabret,doğacak bir güneşin.”
Akacak,bir ömrün.
Bulamayacağın,bir geçmişin kaybolacak ama,
Sabır,her zaman olacak.

“Sabret,yarınlar”.
Dünler ve bugünler.
Geçmişler ve gelecekler.
Akıp,bozulmuş bir kaynak olacak.

“Sabret,eski mazi hatıra olacak.”
Eski,resimler hayel olacak.
Eski,günler düşünce olacak.
Hayat,yaşantı olmayacak.

“Sabret,dün dünde kalacak”.
Bugün ise bugünde.
Yarın ise yarında.
Seneleri,bir bakıp tutamayacağız.

“Sabret,su duracak”.
Hayat,bitecek.
Mevsimler,akacak.
Ve,ömür tükenecek.
Ama,hiç kaybolmamacasına
Sabret.

Yazan:Oğuz Aktaş

“Sabret,elbet güzel günler yarınlarda doğacak”.
Hak,hak olan sana koşacak.
Haksızlık,ortadan kalkacak.
Herşey,zincire vurulacak.

“Sabret,miden tok karnın tok olacak”.
Sabrettiğin,günler ihsan olacak.
Umut,hep var olacak.
Işıklar,sönmeyecek hep yanacak.

“Sabret,yıldızlar sönüp kaymayacak”.
Alaca,güneşim bozulmayacak.
Ömür,durmayacak.
Sabretmek,var olacak.

“Sabret,doğacak bir güneşin”.
Akacak,bir ömrün.
Bulamayacağın bir geçmişin kaybolacak ama,
Sabır,her zaman olacak.

“Sabret,eski mazi hatıra olacak”.
Eski,resimler hayal olacak.
Eski,günler düşünce olacak.
Hayat,yaşantı olmayacak.

“Sabret,dün dünde kalacak”.
Bugün, ise bugünde kalacak.
Yarın, ise yarında kalacak.
Seneleri,bir bakıp tutamayacağız.

“Sabret,su duracak”.
Hayat,bitecek.
Mevsimler,akacak.
Ve,ömür tükenecek.

Yazan:Oğuz Aktaş

Özneler yüklemlerle uyumsuz…
Kim ne anlar söylenilenlerden?
Yaşamaya dair kim ne söyler?boşver yağmur
bari sen boşver…
Ne yaptığın ifadesiz,
Ne yapacağın anlamsız…
Ruhumun sükûtuna aldırmadan,
Dinlemeden anlatılanları,
Koşuyorum.

Yorulmadan tükenmeden koşuyorum her atılan adımla geleceğe.
Ve geçmişim beynimi buğulaştırırken,
Soruyorum sorgusuz şafağa:
– Aydınlattın mı aydınlığı?
– Karanlık bir damla mıydım ufkunda?
”Sevdin mi ?” diyorum kendi kendime.
”Yaşadın mı? Yaşattın mı?”
Susuyorum…

Ve
… bir şarkı ıslığımla heceleniyor
bahara yüz tutmuş rüzgarın serinliğinde
Biraz daha kabaracak yalnızlık.
Yarında böyle bitecek.
Dün gibi.
Bugün gibi..

O an’ı yaşamak isterdim oysa.
Yakalamak isterdim “ Güneş’i “ yeniden.
Ve varım demeye zaman – kollamak.
Yıldızların uykusunda,
Toplamak sevinçleri…
Ve bir iş çıkışı yorgunluğunda,
Akşamla yankılanıyordu ayak seslerim.
Anlam veremiyordum bazen bu gidişe.
Çekip – Gitme ‘ler anlamsızlığıyla yoğurmuştu hayatı.
Ne “ Güneş “ sadık kalmıştı geceye,
Ne de “ Ay “ bir mısra olabilmişti şairin kaleminde…
Yine karanlıklar bekleyişlerde!
Sahilin uzanışında bir sitem!

Denizle dalgalanan duygularım,
Taştı taşacak gözlerimin kayalıklarına.
Limansızlığı terk-etmek için,
Umuduna kemer bağlamak,
Yaşanılmış umutsuzluğunu unutmak,
Ve ”hiç-bir-şey”in uğruna,
Zamanı avuçlarımın arasına almak istiyorum…

Yine de matem dağılmıyordu etrafa.
Karamsarlığım,
Hafiften titretiyordu kalemimi.
Nedenim yoktu artık hayatta.
Ölmek için;
Ya hayat sonunu bekleyecektim,
Ya da intihar suyunu…
Kayıp her gecede kaybediyorum buğulu benliğimi.
Ve de ben yalnızken;
Kalabalık caddeler…