Burcu Özdemir

Sahipsiz Bir Sevdadır Bu
Yükü Ağırdır Everest Kadar
Derdi Büyüktür Dünya Kadar
Meyilsizdir Bütün Tatlar
Tadı Ekşidir.. Tadı Acıdır..

Nisanı Bekliyordum,
Kapıma Dayandı Kasım
Bir Mevsimlikti Sandım, Aldandım!
Dört Mevsimi de Aynı Coğrafyanda Yaşadım
Gözlerin Beni Bırakır Sandım, Yanıldım!

Yüzün Bir Nisan Akşamı Gibi
Gözlerin Bir Bahar Soluğu Gibi
Yıldızlarda Yalan Söylermiş, Aldandım!
Farketmedim Beni Hapsettiğini, Yaşlandım
Gözlerin Beni Bırakır Sandım, Yanıldım!

Varsın olmasın be mikailim!
Sanki bütün yürekler sahipli mi,
Bütün yürekler sahibini mi arıyor sanki,
Varsın kimsesiz kalsın yüreğin,
Kalbin fail-i mechul bir cinayete uğramış,
Kim vurduya mahkum etmişler,
Kalbini öldüren bile mechule gitmiş..
Kimsesizler mezarına gömerler artık,
Sonra da üstünü kapatırlar sanki hiç yaşamamış gibi onca duyguyu,
Sanki hiç sahibi olmamış gibi sahipsiz diye defnederler kalbini,
Onca sevgiyi hiçe sayarlar ve örterler üstünü…

Olmadı dostum olmadı,
Bu sefer kandıramadın kendini,
“Varsın olmasın”ı yazarken bile elin titriyordu,
Kendimi kandırmışım sadece,
Sahipsiz yüreğimin kırıklarını,umursamamışım,
Ya da umursamamışlar,
Umurlarında olmamış aşkım,nefretim,
Sahibi olmasını istediğim kişi bile umursamamış..
Patlamaya hazır bir yanardağın sakinliği gibi sakin yüreğim,
Ama bir o kadar da her an alevlenecekmiş gibi hırıltılı..

Susuyorum sadece,
Aklım firarda olduğu için yüreğimin sesini dinliyorum,
Ve bakıyorum geriye ne kaldı diye,
Masum bakışları mı,yoksa deniz gibi gözleri mi,
Yoksa benim şu masum ve alaya alınmış,sahipsiz sevgim mi?