Rabbe inandım demek emrine baş eğmektir
Kur-an’a karşı gelmek ben kafirim demektir

Kalpte mekan bulmazsa iman ile şehadet
Vatan, millet, sakarya artık laftan ibaret

Alameti farika kıldığımız namazlar
Gayrisinden farkolmaz bilmezmi bi namazlar

Nasıl bir inançtırki helal haram derdi yok
Müslümanım diyorda namaz, oruç, haccı yok

İman, küfür arası kendince bir yol bulmuş
Doğru olan ne varsa o bedenden kovulmuş

Acırım bu tiplere, şeytan sermiş yerlere
Suçlu olan düzendir, çekmiş batıl yerlere

Yanlış miheng elinde, bu hatadan geri dön
Pusulan Kur-an olsun, gösterecek doğru yön

Kime inat ederek, İslam’a baş kaldırdın
Kin ve nefretlerini, kanunlara kazdırdın

İşte size bir misal, Emine’nin örtüsü
O örtüğü redetmek, kalpte küfür dürtüsü

Bizler beni beşeriz elbetteki şaşarız
Günahları tövbeyle sevaplara taşarız

Rabbim Allah diyenin gönlü huzurla dolsun
Nezih yaşantısıyla mekanı cennet olsun

Abdurrahman Yıldız

Sakarya’nın elinden tutmuş ırmak ırmak
Akar dağların, bağların arasından saklanarak
Görmesin bebelere anne sütünü yasaklayan serkeş.
Al sana hakikat al sana ateş, nedendi o elindeki keleş.

Nesin sen her fikre köşeye sinmiş kelepçe?
Vatanım, sevgilim, dostum, hocam yıkık ve şaşkın
Her biri deliler köyünden kaçkınları aşkın…
Nedir bu balyozla ezilen vatan içindeki kepçe?

Niçin küçüktür uzaktaki eşya belli!
Kendini dev sanan yakındaki cücelere ne demeli?
Kaçır beni varlık, al beni birlik
Verin cüceye onun olsun ayrılık, boşluk, esirlik…
Abdullah Bedeloğlu