Toplasan bir tutam zehir;
sonu gelmez bir fikir yutkunamadığım.
Taşıyamadığım…

Ne sevdalardan çıkageldim.
Kaç kadın eskittim, eskidim.

Hani bilseydim seni,
çocuklar toplardım 23 Nisan bayramlarından;
dünyaları armağan ederdim.

Hani geliyorum deseydin;
teline dokunmazdım sazın.
Bulut çalmazdım.

Farkında olmadan büyüttüm, biriktirdim şehri.
Şehri büyütürken olmadım farkında.
Dilim kurudu
yazarken dil bilgisini terk edilmişliğin.

Hani seni getireceğini söyleseydi,
bu ayrılıklar, itiraflar, pişmanlıklar…
Seni vaadettiklerini bilmeyen bütün kadınlar;
kandırırdım, avuturdum kendimi
kimi bekleyen kimi beklenen duraklarında.

Ben aslında hiç fark etmedim şehri
büyürken.
Şehir büyütürken kapattım pencereleri,
menekşeleri topladım.
Güvercinler ayrılmadı hiç pervazlardan.
-Seni karşılama hevesindeler daha-

Ben yandım…
Farkında değildim davetinin,
değildim farkında…
Olamadım…
Ama inandım…

Ben, beni sana saklamışım.
Sarhoşuyum gözlerinin…

Hoş geldin kadınım.

Ahmet Emre Gülveren

Bir Gün unutursa doğmayı güneş
Unutursa zamanında batmayı
Yokluğunun acısına
Yanıp yanıp kavrulan yüreğim
Unutursa zaman geçmeyi
Unutursa mevsimler değişmeyi
Bende unuturum…
Yıldız yıldız parlayan saçlarını ben de unuturum…
Senin gibi yalnızlığın acısını
Ben de unuturum… ışıl ışıl parlayan gözlerini
Ben de unuturum… Alev alev geceleri…

Bir bilseydin içimdeki heyacanı gecenin bu vakti,
tam zamanı üstümüze çökmek üzere dolunayın melaonkolisi,
noldu sevdiğim neden titriyorsun sarılsana teklifsiz,
hadi arın artık kasıklarındaki mutluluktan umarsızca…
bu gece de söyledim mi? sana çok güzel baktığını sevdiğim..
şimdi anlıyorum bütün aşkların neden gece başladığını,
yoksa bana mı öyle geliyor ne,aşk sarhoşumu oldum tanrım?

Hasan Yiğit