Fikret Turhan-Yalova,
07.03.2014

bu İstanbul…
nasıl bir İSTANBUL? …
göğü çok…bulutu çok…
minaresi çok…mimarisi yok..!

bu İstanbul…
nasıl bir İSTANBUL? …
vapuru çok…arabası çok…
yolsuzu çok…yolu yok..!

bu İstanbul…
nasıl bir İSTANBUL? …
bakkalı çok…çakalı çok…
satanı çok…alanı yok..!

Fikret Turhan-Yalova,
25.09.2013

Nazlı Yârim
Üsküdar’dan geçerken karşıya
Simit atardık gemiden martılara.
Kalabalıkmı gene, Eminönü
Kapalı çarşının dünü ve bu günü.

Özlemim İstanbul
Eyüp Sultanı ziyaret edip
Pierre Loti’de çay içmeyi özledim
Kanlıca da şekerli yoğurt, yemeyi
Kavakta ekmek arası, balığı özledim.

Aşkım İstanbul
Şöyle beylerbeyinde bir soluk almayı
Çengelde, çınar altında oturmayı
Çamlıca da yudumlarken kahvemi
Özledim seni seyretmeyi.
Sabahları otobüse, gemiye koşmayı
İşe geç kalmayı bile özledim sende.

Vazgeçilmezim
Sanma ki, uzaklardayım diye unuttum seni
Sanma ki, dost tuttum üstüne yâd elleri
Taşınla, tarağınla, kokunla özledim seni
Canımdan can emanet ettim sana
Küplüce mezarlığında
Annemi, babamı, ablamı bıraktım kollarına
Sakın ha, incitme şefkatle bak onlara

Gururum İstanbul
Kazıdık altın harflerle adını, tarihe ve gönüllere
Kimin gücü yeterki, seni oradan sökmeye?

Şanlı İstanbul’ um
Seni bana sorduklarında
Sadece şunu diyorum onlara,
Dünyada TÜRK olmak ayrıcalıktır
Türkiye de, İstanbullu olmak
Hem güzel bir diyar,
Hemde vazgeçilmez bir yarsın,
SEN
Anlatılmaz, yaşanırsın

Hava Küçük

padişahken viranede
sayende bir garip olduk
nafakamızın peşinde
dertlerine sahip olduk

ey İstanbul koca şehir
yüreklerde yara şehir
toprağın altın olsa da
betonları kara şehir

yürekte yara bizdedir
çile çektirmek sendedir
ey İstanbul koca şehir
senin insafın nerdedir

Yusuf Ziya der horlandık
başkaldırmaya zorlandık
ey İstanbul koca şehir
haykırdıkça hep bağlandık

Yusuf Ziya Leblebici

Gülden

Gezdim, gördüm pek çok şehir
Aklımda tek kalan,
Yüreğimi çalan şehir
Trabzon, Trabzon, Trabzon…

Ozan Özel

Yakamoz suyunda bir başka güzel
Oltam var mavinde bir kısmet bekler
Yeşerir dalların yağmuru çeker
Balıkçı Osman’nın yuvası şehir

Mihrimah Sultan’ın yalısı yatar
Barbaros Hayrettin denize bakar
Göç geldi limana yüzüne bakar
Göçmen Rıza’nın yuvası şehir

Hasan’ın bayrağı surlar üstünde
Rumeli hisarı yatıyor öyle
Ormanın içinde camlı köşkünde
Padişah Selim’in yuvası şehir

Mübarek ayların camilerinde
Dualar okunur türbelerinde
Adaklar kesilir çayırlarında
Kasap Hamza’nın yuvası şehir

Boğazda seferler suyunda yüzer
Anadolu,Avrupa seninle güzel
Bir gemi geçiyor bacası tüter
Kaptan Cemal’in yuvası şehir

Atamı uyuttun sen kollarında
Nöbetler tutulur saraylarında
Mehmet’in kışlası Beşiktaş’ında
Kahraman Ordumun yuvası şehir

Cemal Göktepe

Yedi tepe üzerinde
Eyüp Sultan yatır onda
Sevgisi yürekte, canda
İstanbul bir cennet şehir

Ayasofya, Sultan Ahmet
Fatih Sultan çekmiş zahmet
Allah ona vermiş rahmet
İstanbul bir cennet şehir

Beyazıt’ta gezin şöyle
Tarih, kültür seyir eyle
Gören kişi doğru söyle
İstanbul bir cennet şehir

Beşiktaş’ı, Eminönü
Topkapı, Üsküdar yönü
Çamlıca’dan görün onu
İstanbul bir cennet şehir

Sahabeler dolu bir yer
Yatır veliler, şehitler
Bağrında Yûşa Peygamber
İstanbul bir cennet şehir

Çobanoğlu elde kalem
Peygamber’den almış selâm
Hadis ile olmuş kelâm
İstanbul bir cennet şehir

Kız kızanım cümle yaren üzüldü
Ciğerim dağlandı derim yüzüldü
Damlalar sel oldu gözden süzüldü
Irmak ırmak olup aktı bu şehir

Bayraklar açıldı sembolü hilal
Salalar okundu misal-i Bilal
Şehidine hakkın eyleyip helal
Vatana bir selam çaktı bu şehir

Şehit kanı yerde kalmaz diyerek
Onlar ki yaşıyor ölmez diyerek
Kan yerdeyken yüzüm gülmez diyerek
Dizinin üstüne çöktü bu şehir

Analar feryatta bacı ağladı
Öyle bir feryat ki yürek dağladı
Duyan gören herkes kara bağladı
Sol yana kederi taktı bu şehir

Kutlu vatan için geçildi serden
Göklere ulaştı tekbirler yerden
Rabbim razı olsun er oğlu erden
Deyip ardı sıra baktı bu şehir

Bölemez diyerek yüce milleti
Kınadı alçağı zulmü zilleti
Terör adlı kiri, pası, illeti
Lanet çukuruna döktü bu şehir

İki şehit verdi can Adıyaman
Dervişin başında kara bir duman
Yalvarıp Huda’ya dileyip aman
Gürbüz yumruğunu sıktı bu şehir

Ağıtlar yakıldı ana,bacıyla,
Yürekler kavruldu sonsuz acıyla.
Dualar edildi iman gücüyle,
Kaderine boyun büktü bu şehir….Nazım İNCE

Gündüzleri bile karanlık çöker
Sensiz belimi böker bu şehir
Her saniye dakika gözyaşı döker
Anladım sensiz yoktur bu şehir

Güneşte seninle kaybolup gitti
Sensiz zındana döndü bu şehir
Bir romandı hayat seninle bitti
Ateş alev aldı yandı bu şehir

Mümin baykuşlar konmuş dalına
Hayata sana küsmüş bu şehir
Bu beden bu dertle çıkmaz yarına
Sensiz ömrümü yedi bu şehir

Mümin Daştan