Sevgili Baş öğretmenim
Seni seven talebenim
Bugün mutluyum çok şenim
Selam sana Öğretmenim.

Kalemi verdin elime
Yazdım harf sonra kelime
İlhamsın duygu selime
Selam sana Öğretmenim.

Sen öğrettin terim terim
Bilgiyle doldu defterim
Kalpten gelen sesle derim
Selam sana Öğretmenim.

Unutmam kalem silgimi
Artıran sen sin ilgimi
Senden almışım bilgimi
Selam sana Öğretmenim.

Kandilimsin sen yağımsın
İlim irfan kaynağımsın
Bol meyve veren bağımsın
Selam sana Öğretmenim

Karanlığı senle boğdum
Cehaleti yurttan koğdum
Yirmidört Kasımda doğdum
Selam sana Öğretmenim

Yaşar KANŞIRAY

Ey mamur güzel insan!
Hakk olan bu dinle şeref duy.
İyi sonuç sakınanların değil mi?
Bu sevgi damarlarını açsın.
Gaflette olan kalbinin kilidini kırsın.
İslamın saf pınarlarından iç serinlen.

Nübüvvetin altın asrına,
Gül devrine selam olsun.
İnfakta en önde,yarışan
Sevdalı kutlu sahabelere,
Selam olsun.
Kainat çapında hepsi birer yıldız.
Tamamlannlanmış vahiyle,
Yönenmişlerdi Yüce Allaha.

Onlar değilmiydi ki?
Gönül olgunluğuna,
Dolgunluğuna erişmiş,
Cennetle müjdelenmiş,
Rasûlün dava arkaşları.

Onlar değilmiydi ki?
İnsanlığın yüz akı,
Rahmet müjdesi,
Bereket müjdesi.

Onlar değilmiydi ki?
Seher yelleri gibi çoşan.

Onlar değilmiydi ki?
Kureyişin en sert başeğmeyen,
Kızgınlıkta güçlü yapıları sarsılan.
Resulün cesur pehlivanları.
Allahın aslanları,
Hz Hamza r.a. Hz Ali r.a.

Onlar değilmiydi ki?
Güzel Rabbimin inayetiyle,
Bedirde, Uhudda, Hendekte,
Küfrün sesini susturan.
Allahın davasını yükselten.

Onlar değilmiydi ki?
Hayber kalerini sallayan.

Onlar değilmiydi ki?
Alınlarının akıyla,
Zalimlerden, inatçılardan,
Hesap sorabilecek kahramanlar.

Ey güzel insan!
Bu fetihler, bu zaferler,
Görülmeğe değer.
Hayatlarının baharlarında,
Rablerine kavuşup,
Şan şeref yüceliğine erdiler.

Ey sorumlu insan!
Sevdiğine,
Senin naz yapman yok mu,
Allahın en sağlam kulpu,
O’nu sevmek, sana zor mu?
Vicdanları uyarmış,
Duygulara letafet katmış.

Tatlı sözlü, Sultanım,
Selam sana Peygamberim,
Güzel yüzlü Rasülüm,
Ey gül kokusu!
Ey varlık nuru efendim,
Bizlere bir selam eyle.
Hakkın peygamberi sensin.
Tevhid rehberi sensin.
Bizlere veda ederek gittin.
Senin mutluluk çağını,
Büyüten güzelleştiren hikmet,
Gönüllerimize sırrını açıyor.
Yolun doğrudur senin,
Sözün doğrudur senin.
Sen parlayan güneşsin aysın,
Seni tasdik eden felah bulsun.

Sen varsın,
Kutsal ışığın doğduğu indiği yerde.
Sen varsın,
Havzu kevserin başında, mizanda.

Ahh! Ah!
Dosta açılan kapıların gıcırtıları yok mu,
Dayanılmaz kalbimizi tir tir titretir.
Heyecanlar saçar yüreğimize parıltatır.

Ey kalbi hürmetle taşan insan!
Bu kutsal miras önünde,
Saygıyla eğil dur.
Dev ahlâk ufuklarına,
Gönül gözünle bak.
İlâhi rahmet seni çoştursun.
Çaba göster,
Ümidin hep o güne olsun.
Bu Hakk nuru,
Gerçek rehberimiz yapalım.

Ey! Mamur insan.
Başka kandilleri,
Aramana ne hacet var,
İncelt kendini, yücelt kendini.
Özlem duymuyacak mısın?
Gönlünde yaşatıp göremediğine.
Yetimlik beşiğinde iken,
Merhametle vurgundu, ümmetine.
Şimdi söyle,
Özlem duymuyacak mısın?
Gönlünde yaşatıp göremediğine.
Bu sevgiyi paylaşanların,
Çoşkusu ne yaman olur.

Ey dört başı mamur insan!
Gel fikir pencereni,
O asra doğru aç.
Bu başsız yorgun nesiller,
Hasretle gül devrine muhtaç.

Medine-i Münevvere 1403 H.

Ali Kılıç Kakiz

Dökek derdimizi ölçek bölüşek
Ne el bize ne biz ele karışak
Felek bize gül demez ki gülüşek
Cefa benim olsun çile kendine

Çektiğim cefalar yar senden geldi
Bana bu sitemler kar senden geldi
Başımdaki duman kar senden geldi
Ben kara bağlayım ala kendine

Evvelden hastadır yaralı gönlüm
Sevdayı mahbuba ereli gönlüm
Aşkın gömleğine gireli gönlüm
Hicranı Veysel’den n’ola kendine

AŞIK VEYSEL

Bir gecenin gözlerine çizdim resmini..
Bir rüzgarin nefesine verdim ismini
Sensizlik yakıyor ciğerimi.
Özlemin dağ rüzgarı gibi
Şarkılar sustu şiirler yasta
Bu yürek yalnızca sana hasta.
Ömrüm senden uzakta son bulsada,
Dua olacak adın dilimde
Yaşatacağım seni sonsuza dek….
Öldürmeyeceğim bu aşkı içimde.

Siyahın matemine gömdüm hüznümü.
Yaralı bir bulut gibi yağıyorum
Kurumuş topraklara.
Bir küçücük umut..
Belki bir filiz diyorum
Yeşeriverir
Mavinin doğduğu
Irak ülkelerin gölgelerinde.

Garip bir yalnızlık bu
Amansız bir hastalık gibi
Hiç kimse yaşamıyor sanki
Tuhaf bir sessizlik akıyor sokaklara
Bomboş kaldırımlar
Hasret kalmış ayak seslerine
Bir yol görüyorum puslu bir yol
Kıvrılıp kayboluyor köşe başında

Gene hasret gene ayrılık
Şarkılar da avutmuyor artık
Selam sana ey! yalnızlık..