Her mevsimin başlangıcı sonu vardır biliyorum,
Tek seni ben yaradandan ümit edip diliyorum,
Geceleri ağlasamda gündüzleri gülüyorum,
Gelmesende aşkınla ben dert kederi aşıyorum.

Sevdalanmış sevmiş gönül ne söylesem laf anlamaz
Efkâr ile dertlenip de içte yürek kalp inlemez
Senden önce yapayalnız bir adamdım söz dinlemez
Böylemiydim böyle mecnun ben kendime şaşıyorum.

Boz bulanık çaylarıma kar yağsa da dağlarıma,
Sonbaharda yoz vursa da üzüm veren bağlarıma,
Serzenişim kır saçıma ah bu gençlik çağlarıma
Dalda öten bülbül ile gülşenimle çoşuyorum.

Gözlerimde kayıp yiten bir ömürdür geçip giden,
Sana olan vurgunluğum beni böyle aşık eden,
Bir sızı ki gönlümdeki yanar durur kalp inceden,
Gece gündüz vazgeçmeyip ben hep sana koşuyorum.

İsmail Kurt 2