Gece gündüz sensiz ben benden geçtim
Kaderimmi ayrılığı ben seçtim
Yokluğuna mecalim yok sensizim
Artık sabır yetmez ayrılıklara

Sen gelmezsen ben gelirim yanına
Senedim yok çıkmak için yarına
Geleyimde basıver sen bağrına
Gecelere sabrım kalmadı artık

Niçin bize bu ayrılık revamı
Sensizlikten şaşırdım ben dünyamı
Yoramadım sensiz hayra rüyamı
Artık uzak olsun bizden ayrılık

Cemil Özdemir

günün geceye hasretiyle damla damla
erirken güne
alışabilmek sensizlige her nefeste
bir degil bin ömür nefeste unutmak mümkünmü?
sensizlige alışmak
bin ömür geçsede mümkünmü
kimi satarken sevgisini

alışmak sensizlige
ellerin elin ellerindeyken mutluyken
sen
adına mutlu olmak mutlulugunla
alışabilmek sensizlige

diclenin derin sularında
sızlarken kızıl karanfil ağlar
türküler hep hece hece sen kokarken
boğulur zaman
izlerin karanlıgı bin parçaya bölerken
zamanın koynunda
masum uyurken bir garip
alışmak sensizliğe

ne zordur bilirmisin sen sevdigim
ölüme razı olmak katran gecelerde
konuşamayıp sustugum
gecerde bıcakları bilerken kanım
alışamak sensizlige
nefesim sen sen kokarken bugünümde de

sezsizce gece günle buluşurken
hala mühür gözlerinde saklı hayaller
küle dönsede sevdam
alışmak sensizliğe gecenin ziririnde
yıldızlar parlarken
inerken yer yüzüne sevdayı izler
göz bebeklerimde

sabah oldu sevdigim asırlar geçti alışamadım sensizlige
gün ışıgı degiyor sacların her teline
şiir susup heceler hala utangaç sensizlikte
sensizlik ölüm her şiirde
ağlarken kelimeler gizlice
alışmak sensizlige iki gözüm hala zaman darlarda
hala sürginim yalan zamanda

alışmak sensizliğe ömür biterken hala
vurgun gülün rengine vurgunum gül soluk
yorgunum yorgun sensizlikte

Nejla Özkan

Uzaklığınla titreyen bedenimin her hali,
Soğuk soğuk, ruhuma yalnızlık olarak çökerdi…
Ardından bir yalnızlık biriktirirdim kendime,
Ve her aklıma düşüşünde,
Paramparça dağılıp dökülürdüm içine…

Sercan Ilgın

Ben sensizliğin koynunda büyürken yavaş yavaş,
Umutlarımı ektim sevda tarlalarına bitimsiz,
Açılmayı bekleyen tomurcuk misali savunmasız,
Gözyaşlarımla suluyorum lacivert zindanlarda…

Gökyüzünün son yıldızları sönmek üzere birer birer,
Gece yeni güne doğmanın sancısı içinde,
Acıların kaybolmasını ummaktayım
Kıyamet öncesi sunulmuş son bir güzellikte

Acının çoğalttığı hüzünler içinde boğuşurken,
Kırılgan, parçalanmış yaralı bu yürekle,
Yeni güne umut fidanlarıyla uyanmaktayım,
Sensiz geçen uykusuz gecelerin sabahlarında…

Sensizliğe demir attım bilinmez bir limanda
Ne kalkacağı gün belli
Ne kaç gemi uğrar bilinmez bundan sonra
Umuru olur mu dersin bu yürek sende oldukça
Kim uğramış kim transit geçmiş kayıtsızca
Belki de pas tutacak her yeri
Bir daha parlamamak kaydıyla
Kendi içinde yok olup gidecek
Kimi zaman unutamadığı
Kimi zaman da hatırlamak istemediği anılarla

Bunun için mi sarılmıştı bu kollar sana sıkıca
Gün gelip de boşlukda sallanacaksa
Neden sen olmuştu herşey inatla
Sen varsan her yanda
Bu işkende değil mi
Sevilenden bir işaret beklerken umarsızca…

Perihan Metin

Nurcan Çelik Yalun

Reşat Öztoprak