Ellerimi tut korkuyorum,
Sevmeyi bilmeyen
İnsanların bakışlarından,
Aldatan dokunuşlardan
ve kötülük kusan
dudaklardan kurtar.

Saçlarıma dokunma
Gözlerime bakma,
Başka bir şeyler yap bana,
Ellerini ver yeter…

2011 03 Kasım-08.50
Ç.kaleboğazı Kıyılarından

Murat Berk

Aslan kesilir âşık dara düşerse aşkı
Kul can verir canana kalben yaşarken aşkı
Hayatın yarısı can diğer yarısı canan
Kaynanalık yaptırma, çok sakin olsun anan.

Daldan koparma gülü, öp ve kokla örtülü
Akıl arama aşkta, bu iş yürür dürtülü
İçinden geldiğince eğlen geçir hoş vakit
Büyük alışverişte çek var kullanma nakit.

Bu işin havası var bilsen daha neler var
Mesut iseniz geniş, değilseniz gelir dar
Kalsın dünya aşkı sana aşkı iç kana kana
Ben seni sen beni sev ilandır dört bir yana.

Selim Temiz

Binbir meyvenin karışımı gibi tatlı,
Çöller gibi yakıcı o dudaklarını,
Yaşasaydılar eğer,
Ne Nazım anlatabilirdi ne de Orhan Veli.
Yanağıma kondurduğun bir buse bile,
Düpedüz vurgun yemiş gibi,
Nefessiz bıkakırken yüreğimi,
Ben nasıl anlatabilirim ki.
Şunu bil ki sevgilim,
Dudaklarının rengini ve o güzelliğini,
Tuvaline çizebilecek bir ressam,
Henüz dünyaya gelmedi.

Ayın ondördü gibi güzel,
Ayın ondördü gibi aydınlık yüzün,
Ben de ne gam bırakıyor ne hüzün.
Hele o gamzelerin yok mu?
Gamzelerinde sabahlıyor,
Gamzelerinde yok oluyorum.
Ah be gülüm..,
Mafediyor beni o gamzeli yüzün.

Önünde baharların eğildiği selvi boylum,
Şiirlerim hep seni yazacak biliyorsun.
Ama..,
Sığmıyor şiirlerime güzelliğin.
Bir aşk tanrıçası gibi özel,
Bir Afrodit gibi güzelsin.
Söyle be bahar gözlüm…,
Bu gönül, seni nasıl sevmesin..?

Anladımki gönlümü sevgi diyerek
Vefasızla,hayırsıza açmışım
Mutlu olmak için hayaller kurup
Kötü şansım mutsuzluğu seçmişim

Görmek istemediğim o gözlerinle
Bakıpta gör artık son eserini
Nasıl bir enkaza çevirdiğini
Çok sevdim dediğin bu serserini

Öyle bir gidiş gittin yanımdan
Bu sevgi,bu aşk bitişim oldu
Sanki o an,canım çıktı, canımdan
Sevmeye,tövbeler edişim oldu

Bu aşkı burnumdan getirdin ya
Seninde ben gibi bitişin olsun
Sana gitme kal demeyeceğim
Dönüşü olmayan gidişin olsun

Vicdanın rahatsa önemli değil
Ben olmasamda,sen bahtiyar ol
Şimdi nerede,her kiminleysen
Onunla biryastıkta ihtiyar ol

Şimdi her nerede,her kiminleysen
Bari onu gerçekten,yüreğinle sev
Benim tek isteğim şudurki senden
Sev onu en masum dileğinle sev

Sev ki gözlerim arkada kalmasın
Sev ki benim gibi gönül özünden
Bir hayat daha, yara almasın
Senin o vefasız,maskeli yüzünden

Biliyorum gelmeyeceksin…
Ne sen olabileceğim gözlerinin dibinde..
Ne ben olabileceksin yüreğimin terinde..
Ama…
Bir cümle olduk biz..
Anlatım bozukluğuna meyal verdik ise de,
Sevgiye dair alıntılanmış,
En anlamlı söz olduk biz..
Bizden doğma mutluluğu var ettik
Sevda sağnağında…
Bizden olma bir fincan umudu tazeledik
Hayat çaydanlığında…

Ey kirpiklerinden sağdığım gökkuşağı yedi rengi,

Hüzünbaz hüzünleri unut..Ayak diblerine kök salmış siyah’ı da ..Koş yeni demlenmiş yürek demime..Sokul ve mevzilen gözlerinde kuruttuğum kirpiklerime..Şarkılar sustu biliyorum..Söz sırası bizde..Mutluluğumuzdan alıntı birkaç çift umudumuz var dudaklarımıza ördüğümüz..Erişmese de ellerimiz ellerimize, bir yolumuz var özleminde yürüdüğümüz..Sana kaç gel demiyorum..Biliyorum hakkım değil bu..Bırak kanlı bir savaşın içinde geçsin ömrümüz..Çilekeş bir sonbahar yaprağına özensin gözlerimiz..Aynı tende, aynı gölgede yürümese de mavi düşlerimiz, aynı sevdanın ıslak cümlelerinde büyüsün adımız..İlintilensin kokun Cennnetle, bize aidatlansın ayrılık…Ne fark eder ki..Ben sendeyim…Sen bende…Bükülse de cümlelerimiz , sökülse de alfabemiz biz bir cümleyiz..Sen ve ben…İki harf bir cümleden ibaret mutluluk…

Mutluluğuma umudumu bağışlayan,

Biliyorum özlem kör topal zamanlarında ilerliyoruz..Sen benden uzakta, ben senden ırakta yürümekteyiz..Dışı düşsüzlüğe gebe kalmış bir sabahın koynunda boyun bükmekteyiz..Bazen gözlerimiz nemlenmekte, bazen de özlem aramıza perdelenmekte..Ama bırakmak yok sevgili..Mutluluk umuda gark olmuşsa, artık dönüş yok bu yoldan..Ölüm ölümümüzü öldürmeden gitmek yok sevgili..Bırak ellerinden içmeyeyim bir bardak suyu..Bırak gözlerinde sabahlamasın yüreğim..Uzaklarda bana ait bir cümle ol yeter..Koynumda sonbaharları kurban edemesen de bırak yanımda hep umut ol yarınlara…

Sığlığıma / içimdeki yalnızlığa bir dirhem hayatı aşılayan,

Sus.Dikenli telleri dudaklarına getirip kanatma yaralarını..Kavuşmamanın ızdırabına kanıp içme hüznün şerbetini..Bak kör bir yüreğe sevgiyi öğretiyorsun..Büyüyor içimde ölen bir çocuk..Yarım değil cümlelerim..Mutluluk fiilinden umut deryası cümleler kuruyorum mavilere..Rüzgarı omuzlarıma alıp bulutlara yeni göç yolları buluyorum..Biliyorum her yol sana…Biliyorum her söz sana..Evet zor yaşadıklarımız..Zifiri bir karanlık ilerlediğimiz, bir ölüm kalım savaşı göğsümüzden sildiğimiz..

Bırak aramızdaki özleme bakıp durma..
Kefenle gözlerindeki ıslaklığı..
Gün vuslat zamanı..
Gün bizi bizde yaşatma anı..

Doldur gözlerine kız cocuğu hayallerini..
Yürü bana doğru harf harf..
Yürü bana doğru dua dua..
Bir de gelirken bana,
Bİr avuç maviyi çok görme sakın..

Unutma;
Özlediğim kadar Sen’sin..
Sevdiğim kadar Ben’sin..

“ Seni özlemin en güzel yanı;
Seninle her gün yeniden doğmak mavilere..
Hep nefes al emi..
Seninle hayatlansın bu hayatım….

Her sevginin başlangıcı, insan yaşamında güneşin doğduğu andır elbette. Oysa, çaba harcamadan, birilerinin kendisini sevmesini bekleyenler başarılı olamazlar hiçbir zaman… Ne sazı konuştururlar, ne neyi üflerler, ne de şiire varır dilleri…

İnsanin bir ömür boyu peşinden koştuğu sevmek nedir peki? Yüreğin bir başkası için çarpması mı? Suyun yüzünde, yapraklarını ağır ağır açan bir nilüfer mi yoksa? Göç mevsimi, yaralı eşini kanatlarıyla örterek ölümü bekleyen yaban kazlarının vefası mı? Ya da kayayı delen tomurcuğun direnci mi sevmek? Kan ve gözyaşından oluşmuş bir dünyanın ortasında bile, insanı insanla kucaklaştıran duygu mu?

Ya sevilmek? Bir başkasının bakışlarından biricik olduğunu anlamak mı sevilmek? Yürürken başı biraz daha dik, dudak kıvrımlarını uçarı, adımları hafif kılan, sevilmek mi yoksa? Sesin, sıcacık bir hoşgörüye bürünmesi, bütün canlılara yönelik sevecenlik, artan coşku, sevilmekten mi hep?

Ya nedir sevmemek? Küçük hesaplarla ölçüp biçmek midir karşıdakini? Hoyrat bir rüzgârın, özenle dizilmiş saksıları devirmesi mi? Dalganın saldırması mı, adı özlem olan bir kayığa? Koparıp bir çiçeği yakaya takmak mı yoksa? Kekliği kafese kapatmak mı, siyah örtüler altında ürkek doğasız bırakıp, avlarda tuzak olarak kullanmak mı sevmemek? Canlıyı soyuna nankör kılmak, sonra insanlık dersi vermek mi yoksa? Bir yudum su uzatmaktan üşenmek mi sevmemek? Gülümsemekten kaçınmak, okşamanın ince kıyılarına inmemek mi asla?

Sevilmemek nasıl bir duygu peki? Yavru kedileri boğmak mı oyun diye? Kalın topuklu çizmelerle ezmek mi başakları ya da çocukları? Nedir hiç sevilmemek? Bir çölün ortasında durmadan susamak mı? Kapıları dinlemek mi binbir korkuyla? Para biriktirmek mi aç karnına? Ökseler, pusatlar yapmak dalları ok gibi sivriltmek mi? Yaz günleri ateşler yakmak mı kocaman bir şehrin ortasında? Ölümü izlemek mi keyifle? Nedir sevilmemek? Ne kadar yabancılaştırır insanı insana?

Havada uçuşan bir sözcük müdür sevgi? Sezilir mi, tutulur mu, görülür mü? Nasıl bilinir varlığı? Yalnızca yokluğunda mı anlaşılır tadı?

Önce kendini tanımakla başlar sevgi. Kendini onarmakla başlar… İnsanın, insan olma bilincini, aklıyla, yüreğiyle duymasıyla başlar… Doğanın ve yaşamın bir parçası olduğunu anlamasıyla… Yaşam benim için var. Su benim temizliğim. Ben suyu en uzak dallara taşımalıyım… Sonra insan var… Doğanın en güzel ürünü… Üç bin yılda ayağa kalkmayı öğrenen ve beni bugüne hazırlayan insan… İlmek ilmek örülen kültürümün ilk halkası… Bir insana duyulan sevgiyle başlayan yaşam…

Peki nedir sevgi? Birlikte bir gülüşü uzatmak, acıyı paylaşıp azaltmak belki de. Aynı duaya el kaldırmak. Dokunmak biraz. Kanın, damarlardan akışını hızlandırarak duymak insanın sıcaklığını… Aynı anda görebilmek bir şimsek çakımını… Ocağı birlikte üflemek ısınmak için… İnsan olmanın o eksikliğini güzelliğini sezebilmek karşılıklı. Tamamlayabilmek birbirini…

Bir türlü önleyemediğimiz o ses: “benim onurlanacağım kadar önemli ama benden bir adım geri…” diyorsa eğer, o sesi susturabilmek…

Koltuklara, halılara, kristallere, markalara gösterdiğin özenin çok fazlasını gösterebilmek bir insana… Duygularını, düşüncelerini anlamaya çalışmak. Özlemlerini aramak birlikte…

Benim ol ama benden bağımsız bireyliğini de koru. Olduğun gibi kal ama çoğalsın, zenginleşsin içinin erdemi… Seni ilk sevdiğim gün gibi sürdür kişiliğini ama durmadan gelişelim birlikte… Birlikteliktir sevgi… Kimsenin kimseyi kullanmadığı… Kimsenin kimseye hükmetmediği… Kimsenin kimseyi mülkiyetine geçirmediği…

Önce beni bekle duraklarda, sonra bekleyeni olmayan bütün yolcuları…
Önce benim için bir şarkı söyle, sonra bütün sağırlar duysun sesini…
Beni sev!
Öyle sev ki, bütün insanlığı kucaklasın sevgin…