Senle yaşamışım aşkı sevdayı
Cennet eyledin şu yalan dünyayı
Hediye ederdim arş-ı âlâyı
Olsaydı elimde sevdim seveli

Görmedim senli günden güzelini
Saçtın göklere bütün yıldızları
Yeter bana mehtaplı geceleri
Aşkından bir hoşum sevdim seveli

Bütün dertlerim gitti uzaklara
Anam olsun seni doğuran ana
Buraları acep cennet mi ola
İçmeden sarhoşum sevdim seveli

Güneş şimdi benim için doğuyor
Her nefeste ciğer seni soluyor
Aydınlık karanlıkları kovuyor
Her şey başka güzel sevdim seveli

Yüce yüce dağlar düz yoldur bana
Sert sert kışlar başka bahardır bana
Uzun uzun yıllarsa gündür bana
Can kurban yoluna sevdim seveli

Halime bakmayın ne oldu diye
Yaralarım derin gitmez iyiye
Düşmüşüm ben aşkın dehlizlerine
Kendimi bilmem sevdim seveli

Yunusum sığınmışım Yaratana
En yüce aşklar kazınmış bağrıma
Yari yaratıp bağışlamış bana
Sensiz de seninleyim sevdim seveli

Bilge Şair Yunus Öztürk

Sen beni çıkardın sevdanla baştan
Hiç farkım kalmadı yerde/ki taştan
İnsan anlamazmı akan şu yaştan?
Seven sevdiğine eder’mi böyle?

Sen beni ellere yanlış söyledin
Alırım ben seni almaz belledin
Bunca yıl bekledim neden gelmedin?
Gözlerim yollar’da seni bekledim

Sevmişti şu gönlüm sevmişti seni
Ne çabuk unuttun böyle yâr beni.?
Her gün ağlatırsın şu gözlerimi
Umudu yollara ektirdin bana..

Sevgi sarayıma katmadım hile
Yâr seni alıpta sarmadım bile
Gonca güllerinden çektiğim çile
Konmadın dalıma şeyda bülbülüm

İşte böyle kuşku düştü içime
Bakmam artık inan kendi hiçime
Akları düşüren sensin saçıma
Kemirip duruyor şimdi beynimi

Düşürdün DURAK’ı yad’ın diline
Hasret koydun yaprağına gülüne
Sen beni saldın yâr aşkın çölüne
Serabına Mecnun oldum kanarım

Bir ses duysam seni geldi sanarım
Mahşeredek bu aşk ile yanarım

Durak YİĞİT