Ta ki, anamın rahmine konuncaya kadar,
Gün ışığı üzerime düşünceye kadar,

Ve hatta; anam, babam anımsayamamıştı,
Unutulmuştum…; onlarda hatırlamamıştı.

Nazarında, kıymete değer bir şey değildim,
Onların bile, çokta umurunda değildim.

Ben bile; ben, olduğumun farkında değilken,
Ben bile; benim ben olduğumu unutmuşken,

Beni, yalnız Sen! unutmamıştın, yad etmiştin.
Güzel cemalinden, ruhundan ruh üflemiştin.

Sonra da et ve kemik giydirdin bedenime,
Şekil verdin, güzelliğini verdin… tenime.

Bugün de bir çokları dün gibi unuttular…
Geçmişin tozlu sayfalarında bıraktılar.

Bazıları, ölmeden öldürdüler nedensiz!
Dip diri mezarlarına koydular, kefensiz!

Bir tuşla hafızalarından soyutladılar,
Hatırlamayı bile hatırlayamadılar…

Aynı yastığa baş koyduğum cananım bile,
Ömrümü yanında yaşlandırdığım can bile,

Unuttu bazen beni. Yine sen, unutmadın.
Soldurmadın gülünü, dalında kurutmadın.

Önemsemezlerken, önemsedin; değer verdin,
Sormazlarken sordun; rızık verdin, nimet verdin.

Ben bile, kendi benliğimi unutmuş iken,
Unutmadın; süsledin yollarımı gül ilen…

Yarın, bedenim kendi aslına döndüğünde,
Vücudum, kara topraklarla örtüştüğünde,

Çokları…, yine hatırlamayacaklar bile,
Çocuklarım da belki getirmeyecek; dile,

Belki de yüreklerinden söküp atacaklar,
Mazinin silik yapraklarına katacaklar.

Biliyorum ki Sen, yine unutmayacaksın.
Dün, bugün gibi; yarında, unutmayacaksın.

Mezarımdan kaldırıp yanına alacaksın.
Huzur-u mahşerde karşına buyuracaksın.

Tüm noksanlıklarımla çıkacağım karşına,
Tüm günahlarımla döküleceğim arşına.

Belki kusurlarımı gizleyip, örteceksin…
Kim bilir! Belki, hatalarımla seveceksin.

Sadece sevenler sevdiğini unutmazmış,
Şuurunun kuytu köşelerine atmazmış.

Böylesine düşünür, böylesine severken…
Hangi gaflet deryasında yol alıyorum ben?

Ya Rabbi! Seni, sevebilme iradesi ver,
Kalbime inayetini, hidayetini ver.

Bir Seni seveyim, sevdiklerini seveyim…
Senin aşkınla yanıp, kor olup tükeneyim.

Ferhat Kıdık