Geçmiş hafızandan silinmiş sanki
Ben kimim,sen kimsin,biz kimiz?
Bu kadar imkansız mı yaşananları hatırlamak?
Takvim yapraklarını koparıyorum,
Ardı ardına…
Yılları deviriyorum bir anda
Ve geleceğe yolluyorum seni,
Olmuyor.
Hala kıpırdamadan duruyorsun boş bakışlarınla.
Biraz sevgiyi,biraz da şefkati ve
Yeniden sevmeyi ne olur anlat bana…

Susma!
Susma konuş, içinden geldiğince,
Mülteci gönlümü gözlerinin elasına hapset.
Yeniden bana seni sevmeyi öğret.
Yılgın zamanlara yenik düşmeden yüreğim,
Ölüme gönderme umutları.
Düş mevsiminde değiliz uyan,
Uyan ve acılarını geçmiş zaman da bırak,
Bırak…
olduğu yerde küflensin,
Toparla kendini şimdi
ve hayattan (ç) alıntılar yap…
Bana, yeniden sevgiyi seni sevmeyi anlat.

Gamze YAĞMUR

Daha doğmadan
Açmadan gözlerimi dünyaya
Biliyordum sanki açlık duyacağımı
Mahrum olacağımı sevgine
Sevgiyi bilmeyen, sevebilir mi Anne?

Hani o, hep aradığım huzur
Güven nerede
Ben hasretken avuçlarının içine
Sen başka okşayışlarda dolaşıyordun
Almdırmıyordun boynu büküklüğüme
Kayboldum, beni bulabilir misin Anne?

Şimdi ıskalanmış bir çocukluğu arıyorum
Yitirilmiş zamanların ötesinde.

Ne doğan gün getirdi seni bana
Ne de eskiyen gün götürdü uzaklara
Hep bana eksilirdim..çoğalırdım hep sana
Senden uzak sabahlar da sarıldım umutlara.
Yüreğinin kıyısında bir yer vardı usulca sığındığım
Şimdi kapat gözlerini, kirpiklerime as düşlerimi Anne!

Dökülürken yapraklarım tek tek
Güneşler batarken umutlarımın üzerine
Kaç güneş doğacak acılarımın yüzüne
Daha kaç baharım kış geçecek Anne?
Bilinmez ki..
Ayak izlerim kalacak mı gönül bahçelerinde.

Söyle Anne!
Bu çığlıklarla daha kaç asır susulur?
Kaç deniz yutar umutlarımı
Acılarımı kaç kuyu saklar
Bana sevmeyi öğret Anne! Sevmeyi…

Biz seven ama sevgiyi iletemeyen..aynı zamanda şefkata muhtaç. insanlarız. Tutacak el arıyoruz, ağlayacak bir omuz yada başımızı yaslayacak bir diz. Hayattan öyle çok beklentimiz yok ki, sadece huzur ve guven ve bıraz da şefkat. O saçımıza dokunamayan Annne eli gibi yumuşak

dil-ruba 21 Aralık 2011 Çarşamba 10:34

Emine Genç

TURGUT GÜÇLÜ

Sen sevmeyi kolaymı sandın…

Önce gerçek olmalı insan…

Sebepsiz yere verebilmeli sevgiyi…

Onu düşündüğünde, tutamamalı gözyaşlarını…

Elleri boş kalınca üşümeli…onu aramalı…

Gözlerine bakınca görmeli kendini…

Kafasını omzuna koyabilmeli,derin bir iç çekerek…

Sen sevmeyi kolaymı sandın…

Bitmeyen bir türküdür sevgi…

Sevda için ölüme gidebilmek gülümseyerek…

Onun çektiği nefesi çekebilmek ciğerlerine…

O Yokken bile onun gözlerinden bakabilmek hayata…

Sen sevmeyi kolaymı sandın…

Yağmuru bekleyen tomurcuktur sevgi…

Ilık bir bahar sabahında açan…

Bazen deli gibi ıslanmaktır yağmurda…

Kendini kaybedercesine sarhoş olmak

Sebepsizce kahkahaya boğulmaktır onun kollarında…

Onun kokusunu hasretle çekmektir içine…

Zamanın durması için yalvarmaktır tanrıya…

Sen sevmeyi kolaymı sandın…

Sevmek durduramamaktır kendini…

Dağların diz çökmesidir önünde…

Korkuların terketmesidir rüyaları…

Vedalaşmaktır yalan aşklarla…

Hiç yaşanmamış saymaktır geçmişi…

Sen sevmeyi kolaymı sandın….

Beyaz bir sayfaya seni yazmaktır sevgi…

İyi kötü herşeyi sevmek, sana ait olan…

Daha sıkı tutunmak senin için hayata…

Daha fazla mücadele edebilmek fırtınalarla…

Sen sevmeyi kolaymı sandın…

Sevgi bütün ayrılıkları gömüp karanlıklara…

Bütün imkansızlıkları aşıp kavuşmaktır sana…

Sevgi içinde eğer sen varsan cehennemi bile göze almak…

Kış ortasında ateşlerde yanmak…

Sonu gelmez acılara razı olmaktır…

Sevgi bu ömrü…

Sana adamaktır…

Ozan Can

Mucizemdir gülüşün…

Dudakların her aralandığında,
İnanırım mesela,
Musa’nın Kızıldeniz’i böldüğüne.

Ruhum başka şey duymaz benim,
Rüzgarda arp nağmesiyken,
Saçının her bir teli.
Ve başka beyaz aramam,
Gönlümü zapt etmişse,
Kar beyazı ellerin.

İşte bu yüzden,
Cevabı olmayanı, sorma sevgilim…
Ben bir tek seni sevmeyi bilirim.
Sorarsın, ‘küfür’ derler,
Yerine yerinirim.

Sennur Uygar

Gamla yüklü gönlümü ne kadar tanıyorlar
Aşktan söz etmediysem, sevmem mi sanıyorlar
Gıyâbımda demişler ‘Aşkı yazmıyor’ diye
Sizde sıdk tek vurgunluk, benimki ölesiye
Adımı gurur ile beraber anıyorlar
Aşktan söz etmediysem, sevmem mi sanıyorlar

Kaç kez zincir kırdıysam ziftlendi kader rengi
Vurgunlardan bozuldu yüreğimin ahengi
Sizi doğuran aşklar benim gülmeme engel
İştiyakla bekliyor düğünüm olan ecel
Aşkımı kaybedişim bin kıyametin dengi
Vurgunlardan bozuldu yüreğimin ahengi

Kim, nereden bilecek ödediğim diyeti
Siyah aydınlıklarda beklerken nihayeti
Sürgüne sürüklüyor ferasetsiz dalgalar
Bir içimde kendimle bir de sizli kavgalar
Yaşam basamağında kırıyor dirayeti
Siyah aydınlıklarda beklerken nihayeti

Gönlümü ‘Aşksız gönül! ‘ diye gösteren parmak
Nasıldır yaşadın mı sabahlarda kararmak
Sen güne müptelâyken, zindanım; gülüm benim
Kutsal gördüğüm aşkta, fermanım; ölüm benim
Bastığım toprak ister, onun sinine varmak
Nasıldır yaşadın mı sabahlarda kararmak

Dil, aşktan bahsedince o mezarda susuyor
Susuyor yanmış içim membadayken susuyor

Müjgân Akyüz

Ahmet Gitmez

farkındasın
başı boş sandalda değilim
altım üstüm çürüse de
kargaşanın içinde
senin ve seninim

farkındasın
utançlar çoğalıyor
yanan odunun dumanında
yalancı pankartın sözün ve ikiyüzün çokluğunda
sana özlemim artıyor

farkındasın
yağmurdan kaçan
cama yapışan
ışığa kanat çırpan kelebeğin
çoktandır sessiz dili

farkındasın
asıl bu değil
asıl söz
hiç değil

farkındasın
boşuna bağlanmadı gözleri
adaletin meleğinin
bir ileri bir geri
henüz başlangıcı denemenin

farkındasın
dar ağaçları
gelecek tusunami
artık çok yakın