senin de bir şiirin olmalı mutlaka..
dilin yaralıyken
haykırabildiğin…
bırak dolaşsın elleri sözcüklerin,
öfke dolu yürüğinde..
sen sustuğunda o konuşmalı….

seninde bir şiirin olmalı mutlaka…
ıssız bir köşede can çekişirken ruhun
aydunlığın olmalı…

Özlem Saba

Simsiyah saçları bürüdü aklar
Gönül daha neyi aranıyorsun ?
Herkes sevdiğini bağrında saklar
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Böyle yazmış lehvi kalem yazını
Çalıp durma yeter gönül sazını
Kaybettim sayende bahar yazımı
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Onca yıl devirdin uslanmadın mı ?
Doluya tutuldun ıslanmadın mı ?
Yâr bağrına aceb yaslanmadın mı ?
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Kesildi gözüyün kalmadı feri
Çekilmiş bedenin kalmışsın deri
Yolunda başladı hep geri geri
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Yetmedi mi bunca sevda dayağın ?
Boşuna örüyün örümcek ağın
Girmiş bir çukura işte ayağın
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Karacaoğlan ettin acıyor taban
Kalmadı üstüme alacak abam
Menzil ırak artık ben nasıl varam ?
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Ermez oldu aklım kalmadı serde
Düşürdün DURAK’ı bilinmez derde
Bürüdü gözlerim bir siyah perde
Göster o gençliğin haniye nerde ?
Ne söylesem sana dinlemiyorsun

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Bilmezmisin deli gönül amanı
Başladı ömrümde hazan zamanı
Şimdi seyret artık kabrin kazanı
Ne söylesem sana dinlemedin hiç…DURAK YİĞİT

Kelimeler işlenmemiş mermer gibidir;
Kaç geceni emer onun şekillenmesi,
Bir istiridye kabuğu gibidir duyguların,
Kumu inciye dönüştüren tuzlu su,
Kaç gününü ıstırapla yoğurur.
Sende tere dönüşür günler boyu,
Terin dövdükçe yüreğini, sabrın şiir doğurur.

Bir kuşun ölümünden fışkırır hüzünlerin,
Bir gönlün aşk tuzağına düşmesi,
Kopan bir çiçek, kırılan bir dal,
İçinde bir fırtına başlatır mısralara doğru,
Dökülen yağmur, koşan bulut, çırpınan rüzgâr,
Kâinatın ahenginde pişer kelimeler,
Satırlar bir rahmet incisi gibi yağar.

Seni anlamayanların kahrı vardır mısralarında,
Küskün aşklarına kırbaç gibi inen yalnızlık,
Bir yol ortasında kimsesiz bırakmıyorsa seni,
Kesilen parmaklardan sızan kanın,
Çölde bulduğunu kaybeden vuslatın,
O dövülen dağın ışık arayan ıstırabı,
O ‘Sessiz Gemi’nin gizli çığlıkları,
Kanatmıyorsa yorgun gecelerini,
Yazdığın söz incisi değildir bilesin.
Biter şiirin duygularınla sözleşmesi,
Dağılan bulut gibi çok çabuk kısılır sesin.

Ruhunda beslenmedikçe şiirin tohumu,
Boşluğa çivilenen bakışlarında,
Nehirler bereketini denize taşır sürekli,
Sancısını çekmedinse yalnızlıkların,
Bir genç annenin feryadına katılmadıysa suskunluğun,
Doğurduğun ölü bir bebek olabilir bakarsın.
İncilerin kuma dönüşür gönül denizinde,
Sen içinde yalnızlığa akarsın…

Âşıkları yıkamıyorsan gurbet ırmaklarında,
Aşkları yeniden yaşanır yapamıyorsan,
Sevgi bahçesine çiçekleri dikemiyorsan,
Dizemiyorsan incileri söz tespihine,
Bırak yıldızları seyretmeyi boşuna.
Bırak çile vadisinde yalnız dolaşmayı,
Bırak yalnızların dili olmayı bu sokaklarda.
Bırak mısralarındaki yarışta kendini aşmayı,
Umut vermiyorsan yaralı bir gönüle,
Efkârını melimelerde arayanların,
Kanını damlatmaya kalkma bu açmayan güle.

Bu vadide söz mimarı olamayanların,
Ne kelimelerden yurdu olur, ne duygudan abidesi!
İstiridye denizde kaybeder incilerini,
Şair mısralarının arasında kendisini.
Şiir ölürse bilesin ki aşk yaralı kuşa döner,
Yavrusunu kaybeden anne gibi,
Ruhumuzu ıstıraplar yoğurur.
Şair ölürse aldırmam, yeter ki aşk ölmesin,
Aşk şiirin annesidir, O var oldukça şairini doğurur!

Muhsin İlyas Subaşı

Şair artık sussun, ne konuşsun ne de yazsın,

Mısralar dile gelmesin, gözyaşı dökülmesin,

Aşkı yazdıran insan kalsın sadece yüreğinde,

Bu aşk yaşanmasın tekrar başka biriyle,

Özel olduğu anında ve anılarında,

Bir sandığa kilitleyip sakla ömür boyunca,

Son şiirin son satırlarında hüzün olmasın,

Ayrılık acısı ya da intizar birilerine,

Gözlerindeki yeşil sevda kalsın anılarda,

Birde yaşanmışlığın tatlı hazları damaklarda,

Senle yaşanan sonsuz kalsın anılarda,

Yada tekrar senle yaşansın yaşanacaksa,

Gerisi olmasın yada şair gitsin kalmasın buralarda.

Son şiirin son satırları yine senle bitsin,

Bilmem hatırlar mısın “Ve sen” diye başlamıştı,

Aşkın kağıda yansıyan siyah çizgileri,

Seni anlatabildiğim on iki şiir,

On iki destan ve her biri senle dolu,

Seni bu dünyaya tanıtıp seni haykıran,

Benden çok sevecekler seni, belki de

Çekilen çileni ve hayat mücadeleni,

Gözlerindeki sevgi yeşili, ve gülümsemeni,

Şair benim ya bu şiirlerde aşkım

Benden daha fazla aşık olamazlar sana,

Son şiirin son satırlarıda bitti işte,

Şair üzgün ama umutlu gelecekten,

Bir gün yine şiir yazarsam kağıtlara,

Seni yine bulmuşumdur küçücük dünyada,

Ve delice sevmişimdir yine eskisi gibi,

Kalemlerimi saklıyorum, kara kuytulara,

Duygularım bende saklı adı senle olsa da,

Ne denir ki bu aşkın son kelimesin de,

ELVEDA anlatmaz ki, bu yaşananları,

Seni elveda ile uğurlamak istemem geleceğe,

Belki diyelim, belki de bir gün,

Bu hayatın başka bir yerinde ve yine senle……..