Her şey bu dünyâ değildir, yarını da düşünmek var
Bizden önce gelip giden, nice nice insanlar var
Bu dünyâ bir imtihandır, bu dünyânın ötesi var
Yarın Hakk’ın huzurunda, her şeyin bir hesabı var

14 Haziran 2012 – Isparta

Cemalettin Turan

Burdur – Bucak – Ağlasun , Isparta ‘ ya komşusun ,
Yeşilova – Tefenni , Denizli ‘ ye bakarsın ,
Kimine sılasın sen , kimine de bir gurbet ,
Bazısına zorlu Kış , bazısına Bahar ‘ sın . . .

Kırk sene öncesinde , esen yelde toz duman ,
Asker – sivil el ele , keltepe şimdi orman ,
Anılarda bir otel , Ordu evi , Çamlık yol ,
Ürpertici bir soğuk , bir Kış gelmişti yaman . . .

Bu kural hiç değişmez , ” Önce Vatan – Memleket ”
Kan bağışı yüzünden , görevde Mavi Melek ,
Bu kutsal amaç için , yine nöbette Mehmet ,
Sen de koş kanını ver , bindirmeden bir illet ! . . .

Nevzat Bilgiç
“ Sıla Benim Gurbet Benim – Memleketime Şiirler “
İsimli kitabımdan.

Adana ‘ ya ün katmış , geçmişte birkaç Ozan ,
Dizelerde saygıyla ; Yanık , Onları da an .
Haksıza baş kaldırmış , yürekli Dadaloğlu ,
Nice Elif sinesi , yakmış Karacaoğlan . . .

” Karac ‘ oğlan der , dünyaya gelmeden ,
Ben usandım el işine yelmeden ,
Gurbet elde Padişahlık sürmeden ;
Vatanım ‘ da züğürt gezmek yeğ imiş . . . ”
. . . .
” Dadaloğlu sevdası var başında ,
Gündüz hayalimde gece düşümde ,
Alışkan türekle dağlar başında ,
Azrail ‘ den başkasına , koman mı ? ”
. . .

Demiş Karacaoğlan ve yazmış Dadaloğlu ,
O dizelerde bir bak ; sevda ve mertlik dolu ,
Dizeleri yak artık , Kırklar ‘ dan Yanık Ozan ! . . .
Bırak defter kalemi , başka şeyle oyalan ! . . .

Nevzat Bilgiç
“ Sıla Benim Gurbet Benim – Memleketime Şiirler “
İsimli kitabımdan.

“Adıyaman yöresine”

Başpınar fidanlığı , Değirmenli ve Çeşme ,
Tarlada Efendiler . . . Selâm vermeden geçme !. . .
Gölbaşı – Kurupınar , Örenli ‘ ye dal da bir ,
Yerime özlem gider , gönül yaramı deşme ! . .

İsa ‘ dan çağlar önce , odun kömürü , potas ,
Kaynaşmış da birlikte , çağrılı olan rüzgâr
Gücüyle kurulmuş hep , demir veren ocaklar ,
Hamurabi ‘ den beri , döğülürmüş kılıçlar . . .

Bölge ‘ de Romalı ‘ dan , kalan o yüzlerce yol ,
Görünce Türkmenler ‘ i ; demiş ” Buralarda kal ! . . .”
O dönemden bu yana , Yöre Türkler ‘ in olmuş ,
Ülkemi karıştıran , anlatsa da bin masal . . .

Nevzat Bilgiç
“ Sıla Benim Gurbet Benim – Memleketime Şiirler “
İsimli kitabımdan.

Bu sıla hasreti ben belkide öldürür
Menekşeler ancak rüyada görünür

Pınar başlarında içtik soğuk sular
Bölündü yollar nedir bu ayrılıklar

Yıldızlara koşardık ayazlı gecelerde
Şafak yetim mi kaldı şems nerelerde

Kelebekler yine rengârenk uçuyorlar
Muratlarını almadan hep göçüyorlar

Gökyüzü masmavi asılı bir çarşaf
Örtün, üstüme yıldızlar düşmeden

Sonbaharda gel yapraklar sararmadan
Allı turnalar bizim illerden göçmeden

Vuslatı yaşarız belkide öteki dünyada
Ömrümüz geçti hep pembe hülyalarla

Atilla Adsay

Çıkmaz bir sokak şimdi sensizlik…
Sözlerime ekledim seni,
konuştum, sustum…
İnan unuttuğum herşey birazda sen kokuluydu…
Ne zaman aklıma düşsen,
Bütün vakitlerimi sana susturup,
Seni düşünüyorum,
Boğazıma kaçmış bu kent havası sessizliğinde…

Sana sunduğum onca gitmenin ardından,
Ellerimde koca bir sensizlik…
En kırılgan yerimden düşüyorum dudaklarına,
Ve en sensiz yerimden yırtılıyorum,
Defalarca…

Her şey tamda ortasından kırılıyor;
birazda yüreğim…
Bitişinde saklıymış bütün ayrılıklar,
Sen gittin,
Birazda ben bittim…

Cümle cümle seni anlatıyorum işte,
Gözyaşlarım dudaklarımda son bulmadan…
Seni her şeyden kıskanırdım;
çiçekten, böcekten…
Şimdi başka bir elin parmakları saçlarında dolaşıyor,
Ve yüzünün benli yarısına kendini çiziyor…

Seni herkese anlattım,
Tanıdığım tanımadığım her kim varsa…
Sen varken ne çok susmuşum,
Şimdi aynada yansıyan suretime aldanıyorum…

Sen gittin,
Kaç çağ atladım senden sonra,
Ve kaç ömür tükettim yokluğunda,
Ki hala yoksun işte…
Çok değil,
Birkaç kent ötende,
Islanıyor teninin kokusu bulaşmış saçlarım…

Sen olmalıydın deyip,
Gözlerimi yatırdığım uykuların,
Koca bir sessizliğin içinde yokluğuna uyandırmasından şikâyetçiyim…
Elimden gelse,
Yokluğuna bir dem vurup,
Sensiz bir sabah kahvaltısına günaydın diyebilirdim…
Olmadı işte,
Sensiz hiçbir sabah kahvaltısının tadı olmadı…

Cümle arası suskunluklarımın sebebi,

Gün doğmak üzere…
Ve ben sensiz yeni bir güne,
Günaydın diyemiyorum işte…
Kahretsin,
Ki diyemiyorum…

Tekrarı olmayacak bir gidiş sergilemiştin gözlerimin önünde,
O an,
İçimin sen harfi düştü ellerimden,
Tutamadım…
Ya şimdi kime anlatsam seni,
Kim dinler adı sanı belli olmayan seni,
Ve Benim içimde büyük bir enkaza yer etmiş bu sevdayı…
Sustukça yüreğimde büyüyorsun,
Ve ben susmayı ne kadar çok seviyorum…
Şimdi sen gittikçe,
İçimde kopan fırtınalar sanki hiç dinmeyecekmiş gibi,
Beni yatağımın soğukluğunda uyutuyor…
Kaç adım gidebilirdin ki benden,
Ya da ben yokluğunda kaç geceyi yaşatırdım kollarımda…
Bilmiyorum…

Aşk yine,
Yeniden içimi yakıyor…

Özgür Havuz Gri / Gel desem gelmezsin, gitmeyi zaten hiç beceremedin…

Özgür Havuz