İçime gam düşer gün kararınca,
Bildiğin yerlere yalnız varınca.
O ağaç altında bir çok karınca,
Kuşlar bana seni sordu be gülüm.

Şaşarım uykuya daldıysam sensiz,
Hayattan bir neşe aldıysam sensiz.
Ne zaman sevdânla kaldıysam sensiz,
Dertler yığın yığın, ordu be gülüm.

Beynim uğrağıdır her düşüncenin,
Konu, bazen bir düş, bazen bir cenin…
Olursa sabahı böyle gecenin
Sensin vaktin dörtte dördü be gülüm! …

Bu aşk tutulması acıttı beni,
Dağlardan çöllere taşıttı beni,
Buzlu ummanlarda ısıttı beni,
Hayâlin ateşti, kordu be gülüm…

Seninle gülmüşüm, neşelenmişim,
Seninle şeytânı, nefsi yenmişim.
Şimdi anlıyorum, meğer benmişim
Dünyanın Karunu, lordu be gülüm! …

Bahattin Karagöz