birileri…;
can bildikleri…
canı canandan almak
cellâdı olmak için…mahkeme-i kübra’yı kurmuşlar
önce kadın bedenlerini…
kirlenmiş her hissin yurdu saymışlar
sonra da günahkâr kadınlığın kefareti deyip…
katli vacipte karar kılmışlar
.
cehennemi hep onlara verip…cenneti hep kendilerine alan
yaşamayı haram…ölümü helâl kılan
ya töre ya da koca infazıyla…tüm güvercinleri vurmuşlar
.
gelinlik yerine ak kefene sarıp…
kardan atların çektiği…buzdan tabutlara koymuşlar
kadınlara ölümü hiç yakıştıramadım…!

bazen vatan…
bazen bir gaye-yi hayâl uğruna
kardeş kardeşi vurmuş…
insan insanı boğmuş insan kanında
henüz bıyığı terlememiş bir oğul getirmişler bembeyaz kefeniyle…
elleri ayakları yok…
“kurşun yarası…kızıl karanfil gibi açmış alnında” *
delikanlılara ölümü hiç yakıştıramadım…!
.
hiroşima ne ki…
bütün gönderip…
parçaları gelen oğlu yerine ölmek isteyen ana yüreğinin yanında
düşündüm…!
şu deniz hangi ananın göz yaşı…bu insan çölünün ortasında
analara ölümü hiç yakıştıramadım…!

taş plak değil ki yürek…gramofon iğnesi acıtmasın
içerdeki irin aksın…ciğerdeki ateş sönsün… acı dinsin diye
evladı yitik bir ananın gözlerinde yaş olup akmak istedim
zamansız hayatlar solmasın…zulüm bitsin…ölüm olmasın diye
her yanda barışa bandırılmış kandiller yakmak istedim
.
fakat acıyı ne bıçak keser…
ne ceset tadar…ne de terazi tartarmış
yüreğimde yeşerterek büyüttüğüm ey vicdan…!
ben hep sana sığındım, hep sana sarıldım
kan yıldızlara sıçradı…
göz yaşım kıpkırmızı…hangi dilde ağlasam şimdi
neye tutundumsa kırıldı…neye inandımsa yanıldım

anladım…;
çiçek açmazmış kanda
yaşamak için yapılsa da her kavga
kimse tahtından indirememiş ölümü…her mezar bir varın sonuymuş
günde beş değil…
beş yüz kere secdeye yatsam ne çıkar
meğer hayat…
tüm cevapları yanlış beş şıklı bir soruymuş
.
bilirim…;
her şair…
kalemini yüreğine bansa da
şiirlerini kırk karatlık elmas sansa da
dokuz-nokta-ikilik deprem ne ki…
şiirler şair cesetleriyle doluymuş
şairlere ölümü hiç yakıştıramadım…!
.
ölüm bana alıştı da…
ben kendimi ölüme alıştıramadım…!
üç-beş karış boşluğu doldurma değilmiş
ölümü hiç kimseye yakıştıramadım…!
hiç kimseye yakıştıramadım…!
hiç kimseye…!
hiç…!
…
..
.
1987

*Büyük Usta Nazım’dan
tahsin özmen bez bebekler de üşür çatım&baskı yay ank 2006

TAHSİN ÖZMEN

gi t t i n g i d e l i…;

boncuk boncuk terlemiş…
saçları dağınık bulutlar düşer irem bahçelerinden
kapımı çalar seninle birlikte yitip giden mavilikler ve
uçurumun kenarındaki evrenin gözyaşları
uçurtma rüzgâr…
rüzgâr uçurtma ister benden
.
oysa…
kara görmüş deniz gibi terk etti aklım beni
onlarca martı ölüyor her gün ömrümden
.
sensiz…
-haritası olmayan dünya mıyım…yoksa dünyası olmayan harita mıyım ben-

galiba…
biraz hava…biraz da suyum
sevmek ıslaktı…oysa şimdi kuruyum
“aşk işi de olsa her canlı”
henüz çözülememiş gizemli bir soruyum

meselâ…
-gittiğin gün mü öldüm…yoksa öldüğüm gün mü gittin-

her aynada senin yüzün…her duvarda resmin
bense üçgen dairelerde hapisim
-herkes mi ben…yoksa ben mi herkesim-

elbet bir bildiği vardır diye…gönlümün peşine düştüm
çiçek oldum…güneşinin muhabbetine dayanamayıp zemheride açtım
öyleyse…
-ben miyimdim seni seven…yoksa sen miydin kendini sevdiren-

artık…!
ne bahar ne yazım
ne kadar yoksun…o kadar ayazım
.
içtikçe dolan boş bir rakı şişesi kadar susuz
bin yıldır hiç durmadan akan ırmak kadar uykusuzum
öyleyse…
– geceler mi sarhoş…yoksa ben mi ayığım-

Amin’i eksik dua…
sahili dövmekten yorulmuş dalga gibiyim
bakımsız bahçeye…
yuvasından kovulmuş serçeye döndüm
.
sanki dünyadan elini ayağını çekmiş istiridyeyim
anılarımızı saklıyorum annemin akide kavanozunda
yüzümdeki hüzün girdaplarını çizen uçurum perileri…
suzinak şarkılar terennüm ediyor…
düş kurduğumuz mevleviler tapınağının pervazında
.
çıkmaz sokakta kaçak…
yeniden yakılmayı bekleyen sönmüş ocak gibiyim
.
bilmiyorum…!
aşkın meşalesi tekrar ne zaman yanacak
-geçmişim mi daha kısa…yoksa geleceğim mi daha uzun olacak-

neyse ki…
elâ bir gökkuşağı demleniyordu iğde dalında…
yakaladım umudun kıvırcık saçlarından
ve esmer bir kuğu kondurdum dudağıma
.
gölgemden uçurtma…
bezden bebekler yaptım…yokluğunda eş olsun diye serçe parmağıma
kilim desenlerinde düşlerini buldum senin gibi taşralı bir güzelin
ve
şarabın öyküsünü sordum…göğümde uçuşan asma yaprağına

dedi ki…
/…-her insan bir boşluğa tutunur
ki o boşluk…tanrısal bir yontudur-
ve
her aşk…kül rengi bir zamandan sonra soğur ve unutulur
.
kim bilir…!
bakarsın gün gelir…
bir cemre gibi düşer nar-ı aşk
ve o boşluğu doldurur…/

1990

*tahsin özmen, bez bebekler de üşür, çatım&baskı yay,ank,2006

TAHSİN ÖZMEN