Buraya kadar konrolümüzdeydi her şey. Bir de işlerin kontrolümüzden çıktığı vakitlere bakalım. Önce kapatmaya çalışmaktan usanırız, her gün bir yenisini aralarına törenle kabul eden beyazları. Derimizde beliren, sütun gibi vücutlarımızı sergilediğimiz plaj günlerinden hatıra lekeleri saymaya başlarız gece uykudan önce. Koyun saymak gibi olmaz, kaçar uykumuz gelecek yere. Ne çirkin durur her bir kırışıklık elde, yüzde, bedenin her bir köşesinde. Gerdirip de kendimizi, artan derileri Türk hava kurumuna yeni uçaklar için bağışlasak da içerden çürüyorsun be abla, davul gibi yanlara kasnak taktırsan ne fayda? Elde avuçta ne yok ki, onca hırsın tamahın meyvesi, bir yığın mal, mülk, mücevher, para… Ah bir de tüm bunları avuçlayacak takatimiz olsa. Ettiğin vefasızlıkların tam da suratına çalınma vaktidir. Bu günler yarı yolda bıraktığın herkesin, senin evinin yarı yoluna kadar bile gelmeye tenezzül etmediği günlerdir. Ettiklerinin hesabını tutmamışlar öyle değil mi becerikli binbir maharet muhasebecilerin. Son nefesin hangisi olduğunu bulmak için sayıyor musun “son üç, iki, bir…”?

Bir küçük evin olsaydı, içinde bir gül kokulu yarin, bir kaç küçük de goncan… Az birikmiş paran, bayramlarda aile, eş, dost ziyaretine götüren orta halli bir araban, yek yüreğine tek sevdan… Üzerinde kocayacak, iki baş konulacak bir yastığın, az biraz da ağız tadın olsa olmaz mıydı? Son nefeslerini sayanların yerine son nefesinde elini bir tutanın olsaydı keşke! Siyasi kapışmalar, rant mücadeleri, yeni dünya düzenleri yerine, aklında bir tek insan olmak, yaradılmışı sevmek olsaydı, Yaradandan ötürü keşke…

KEMAL OKUMUŞ (K.O.)