Sen,
bakıp da görmüyordun,
görüp de duymuyordun,
duysan da anlamıyordun.

Sevgim vurulurken
yerden yere,
acımasızca,
defalarca…

Duymuyordun…

Şimdi ben,
bakıp da görmüyorum,
görüp de duymuyorum,
duysam da anlamıyorum.

Gözlerimin önünde sen,
çığlık çığlığa anlatırken
pişmanlıklarını
bir ses yankısı gibi kulağımda…

Anlayamıyorum…

Esin GÜDÜL
(05.02.2011 – 19.25)