ve geleceğini süsledi
sevgilinin…

Dua dedi sevgili…

Usul akan
sevda nehirlerine atılan
sıkılgan savurganlıklardan uzağa koş dedi
bir ses…

Sonra dedi ki:
Aç ellerini alemlerin Rabbine
ve ağlasın yüreğin…

Gözler ağladı
Yürek ağladı
Dil ağladı…

Secde dedi sevgili…

Gönül huzuru dağlar aşsın diye
Sev dedi bir ses…

Yanmaların en alası
bir tutam tebessümün
yürekte düğümlenmesiymiş…

Gözlerinde secde huzuru görünce anladım…

Niyetler kar beyaz düşünce düşlere
Kara saçlı cocuklar aklandı vakitlice
Böylesine düşlemek
ölesiye sevdalara işaretmiş…

Rengarenk düşler düştü semadan…

Gözlerimin dalıp gittiği yollarda
sevgilinin silüeti canlandı birden
İşaret edilen yoldan,
Masumiyet Şehrimin sevgilisi
yol aldı aşka…

Sus bakışla cennet gören gözlerim
Ömür adanmış sevgileri kucakladı ansızın…

Sarıldık…
Kalakaldık…

Uzak şehirlerden göçmüş
bir adam geldi
Alnı ak, başı dik bir dağ gibiydi

Bir görsen…

Geçmişi ince tekerlek izlerine benzer
Köy kokusuyla örülü
Yüreği pınar tadında
Basit hayatların
ve basit yaşamanın temsiliydi
iç sesinin güzelliği…

Gönüle aşk düştüğünü sandığında
onbeşinin ilk günlerinde demirlemişti
duygular gemisini…

Ne vakit gönülde fırtına kopsa
Aşk sanırdı cümle alem…

Beklenen aşk olunca,
her gelen de aşk sanılırmış
yalnızlık şehirlerinde…

Günler ayları
Aylar yılların peşinde
bir serüven…

Yalnızlık baki bir alın çizgisi…

Körelmenin tam da eşiğine gelmiş
Karanlığa gömülmek üzere bir şehir gibiyken
Başını göğe dikip
Alemler sahibine dil döndüğünce dilenen
İçsel bir dua kaçıştı dilimden…

Sabret ki selamet bul dedi sevgili…

Sevebilmeyi öğreniyorum
Sevda yollarına çıkıp
can bile diyemeden sevmek…

Bir kelimeyi hak etmeyi öğreniyorum
Yar, buram buram aşk tutarken ellerinde
Sabır susmalarına düğümleniyorum

Her sükunet,
bir filiz açıyor yüreğinde
bilirim…

Hak yolunda
Hakkıyla sevebilen insanlar olalım diye
Niyetlendik birbirimize…

Eller huzura kalkınca
son sözü hep alın yazısı söyler diyerek
Tevekkül biriktiriyorum geleceğimize…

Aykut Özcan