Varını yoğunu savurup yele
Varmısın cananım düşmeye dile
Sevda denen akan şu azgın selle
Burdan uzaklara çekip gidelim

Arı gibi çiçek çiçek dolaşma
Sevda illetine yad’la bulaşma
Bensiz Deryalara akıp ulaşma
Burdan uzaklara çekip gidelim

Menekşeyle Nergiz kokusun saçar
Her canlı şevk ile yuvaya koşar
Seven sevdiğine kolunu açar
Burdan uzaklara çekip gidelim

Sensiz geçen günüm zehirden acı
Bu can bu bedene veriyor sancı
Çaresiz derdimin sensin ilâcı
Burdan uzaklara çekip gidelim

Salmışım sevdana bu garib başı
Döktürdün gözümden bunca yıl yaşı
Değirmen döndürür gözümün yaşı
Burdan uzaklara çekip gidelim

Der DURAK’ım artık açılsın gülüm
Başın kollarımda yataym gülüm
Sana kavuşmadan gelmesin ölüm
Burdan uzaklara çekip gidelim

Durak YİĞİT ((BATU_41))
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Sevgiye neşeye kucak açalım
Menekşe gül gibi koku saçalım
Durmayalım burda haydi kaçalım
Burdan uzaklara çekip gidelim

Bir nefeslik molalarla yürüdüğüm yolda hedeflediğim mutluluğa koşuyordum. Korkumun ve duygusuzluğumun el sıkıştığı molalalarda dinlenip, kapısını açarak içeriye girmeye çalıştığım yaşamın kurallarını asla öğrenemedim.

Acıları yargılayan düşüncem, acılar içinde kıvrılarak yol alıyordu yaşam denen kullvarlar arasında.hüzünlerimden kaçmaya çalıştıkça dahada çoğalıyordu. Istıraba boyun eğmektense ölüme razı oluyordum. Derin uykulardaki mutluluğu uyandırmıyor, ona ait yolun yönünü seçemiyordum.

Sonbaharda kurumuş ve rüzgara kapılmış, ayrıldığı dalını arayan yaprak gibi oradan oraya savruluyorum. Oysa benim ayakta kalışım, yada yıkılışım senin yanımda bulunup bulunmamana bağlıydı.

Yüreğini avucuma gömdüm, başım dik ama ellerim yorgun düşüyor yüreğini taşımaktan. Oysa içinde biraz şefkat ve sevgi olsaydı eminim beni bile bir kelebek hafifliği ile uçururdu. Çoğu zaman senli günlerin özlemi ile yaşıyor, gecelerin güne kavuşmak için şafağı özlemeleri gibi senin özleminle dar zamanların geniş kavuşmalarını yaşıyordum.

Uzaklara sürgün düşlerimi akşamın loşluğu ve kızıllığı sarıyordu. İçinde yaşadığım bir tek anın çeşitliliği ile avunuyordum. Bunlar ayrılığın öldürücü kabullenişi, beni öyle bir yere getiriyordu ki sevmeye mi dahilim yoksa ayrılığa mı işte bunu çözemiyordum. Beynime kazıdığım sıcak bakışlarının ardına sığınıp senli günlerin avuntusunu yaşıyordum.

Bilinmeyen ülkelerde senin ruhunun tarihi yazılırken ben bir anını çeşitlendiriyordum. Bir daha dönmeyeceğim kentin kızıl akşamlarında. Denizden ayrı yaşamanın düşüncesinin bile öldürücü olan martının korkusuyla silkeliyordum düşlerimi. Terk edilmişiliğin izlerini silmeye çalıştıkça, anılar sel suları gibi üzerime geliyordu. Yaşamımın merkezindeydin, düzeltmeye çalıştıkça etrafında dolandığımı fark ediyordum.

Hüzün ve ıssızlığın varlığı arttıkça mutluluğun yaşantısı, bir anlık aynadaki yansıması olarak bana geri dönüyordu. Sırlı camda anlık görüntü ve anlık göz göze gelmek gibi. Özlemin çekiciliğine karşı duramayıp, koşarak uzaklardan geri gelmek gibi.

Aşk vaat eden uçsuz bucaksız aşk denizi beni kendine çekerken maviliklerde kayboluyordum. Bir coşkunun kıvılcımlarıyla duygularımı ateşleyip, hayatın düş gölgelerinde ve duygu çıkmazlarında dolanıyordum. Sevdanın mecnun yolcusu gibi. Yaşanması gereken arzulara yaklaştıkça, parça parça koparak uzaklara düşüyordum.

Duygularım yamalı bohça gibi, bir tarafımı kapatırken, diğer tarafım açılıyordu. Kapatmaya çalıştığım sensizliğimin yaralarının her kanamasında kendimi senin sevmelerine adıyordum. Uzaklıklarla yetinmeyip, hayal boşluklarında yeni umutlara ve umutsuz boşluklara düşüyordum. Yokluğununezikliği ile yaşamayı öğrensemde hep bir yanım eksik ve kırık kalıyor. Yok sayılamayacak kadar dolu dolu yaşanan sevdanın küllerini belki bir kıvılcım bulma ümidiyle eşeliyorum.

Yüreğimde kaybetme korkularını yaşarken var olup olmadığını bilmediğim dar zamanlarda umutsuz sancılarla kıvranıyorum. Sevginin ölümsüzlüğünü sorgularken, belkide beklentisiz sevginin çıkmazlarıydı yaşadıklarım.

Sarplıklar sakıncalı gelmiyordu, sensiz kentin yamaçlarına tırmanırken. Zamanla çaresini bulup yol alacağımı umuyordum. Savunmaya ile gerek duymadan yalnız ve bitkin tırmanmaya devam ediyordum, sensizlikle avunan ruhumun acılarını yıkayacak şifa sularını ararken. Duklarımdan dökülen yüzlerce senli sözcüklerden yaptğım köprüler üzerinde yürüyordum.

Unutulmuş yaşamlara ve sevdalara eyvallah çekmeyi ne kadar isterdim. Çok sevmenin bedeli bu olmamalıydı. Darmadağınık aşklar sahipsiz kalmamalıydı. Sever gibi yaşanmamalıydı aşklar. Sahip olunmalı ardında durulmalıydı sevdaların.

Dumanların altında kalmış ateşler gibi dışarı çıkaracak bir üfleme, bir nefes bekliyorum. Aklım hep kaçışlarda. İki değirmen taşı arasında öğütülen zamanda elimi neye dokunsam dağılıp gidiyor. Zifiri sokaklarda donuk bakışlar arasında düşler azgın sel gibi üzerimden gelip geçiyor. Kurtulmak için gayretim bile olmuyor.Sahi, bu sevdanın galibi kimdi?

Yasak kentin sokaklarında dolanırken senli zamanları yaşıyordum aslında. Gözlerimdeki göz izini, düş perdeleri ile kapatıyorum. Bir bakışın için ömrümü verdiğim yılları gömerken zaman mezarına gidişlerinle bıraktığın sevdim demenin yalan şarkılarında var olmanın umudunu taşıyorum.

13.07.2012

Deniz

Sensizlik çöktüğünden beri boğazıma
bir şeyler oldu bu kente
mevsimler boğuldu
sokakların gözleri kararıyor kendi karanlığında
geçmiyor dünyanın derdi bile bu güzergahtan.

Sen uzaklara gittin yokuşlar küstü bu kente
bu kent ki her sabah tutuşup yanardı
alacakaranlıktaki güzelliğine bakıp
her sabah yeniden sevilirdi
çatılara gizlenen kırlangıçlar.

Acılar kol gezerken sensiz coğrafyamda
hep düşündüm,
yoksa dedim,
yoksa ben mi üstünkörü bakmaya başladım
vitrinlerde tebligat bekleyen terli mankenlere
yoksa sevdanın ‘s’si eksildiği için
uzun bir dağ yoluna mı sapacaktı hırslı vücudum.

Sensizlik varken bu kentte
bir gerçeğin sisleri deldiğüini gördüm
perişanlık yol gösterdi sanrıya
sanrı,
sanrı ve aşk,
aşk mıdır dedim insanı insan yapan,
kuşların sallanan dallara göğüs germesi aşkın gücü müydü
neden azgınlıktan sonra sessizlik hüküm sürer karanlık ormanlarda
ve neden sessiz sokaklarda sensizlik gözlerini karartır bu kentin.

Hüdai Ülker

döndün gittin bir hoşçakal demeden
şimdi bakarım ardından yalnızım ben

bebeğim sabah akşam yanındaydım
hep çevrendeydim gördüklerime inanamadım
keşke yanılsaydım sensiz olurum deme
unutma camın altında beklediğin günleri
hatıları sakın unutiyim deme o günleri
seni çok ama çok seviyorum ama diyemem artık dön geri

bebeğim sen benim her şeyimdin gözümün nuru
şuurumu kaybettim ben sensiz yaşamak yanmaktanda beter
bunu haketmedim ben
çoğu kişi demişti zaten bu kız seni şöhret için,lüks hayat için satar
sen sevmedin kızım sevdirdim ben severim hemde allah’ına kadar

geriye kalan sadece anılar
meleklere derdimi anlatsam hepsi ağlarlar
yanarlar tabi eğer ortada bir ayrılık söz konuysa
oysa ben ağlar sanki rüyadayım biri gelipte beni keşke kaldırsa
bebeğim o kadar çaresizim ki
inan aşkımızın karanlık yollarında bir kedi gibi
deli gibi aşığım ben sana
seni aldatan ölsün hadi gel yanıma
ben nice ayrılıklar gördüm ömrümce nice kuşlar gördüm
kırılmış kolu kanadı
yeryüzü çekildi ayaklarımın altından
gökyüzü düştü başıma aynen bir taban gibi

sen dur yavaş yavaş her tur
bana derler berduş
bazen ağlarım yani bana gel öyle istemiyorsan güle güle
tane tane katre katre aktı gözyaşlarım
kör gözlerim seni özledim
caddeyi gözledim,gözlerim kapalı kalbim yaralı
yani bana küstün sen beni üzdün
düzdür senin yolların
seni kolladım kollarım bağlı
kulağım sağır sen yoksun bebeğim neye yarar
bu beden seni arar sensin elbet delisiyiz arar
senin elinde karar benim kalbimde yara
benim elimde yüzük bak bebeğim ne hale düştük
ne namertler gördük mum gibi söndük
canlı canlı gömüldük,emildik sövüldük,yenildik,süzüldük

ararım seni bu yollarda yapayalnızken
yanar bu yüreğim bebeğim sensizken
ararım seni bu yollarda yapayalnızken
yanar bu yüreğim bebeğim sensizken

dolaşır birbirine gördün ayaklarım
ellerimi koyacak bir yer bulamadım
nereye gitsem el koyuyor acıların
buluştuğumuz yeri görünce hemen ağladım
nereye baksam çıldırtan moral bozan bir akşamdı
ne garipti bu ayrılık günleri
düşmandan da ayrılsam içim yanıyor
tuhaf oluyor insan
ecelin gelmesine gerek yok
sen aldın canımı
yarını düşünmeden sen kapattın kapını
canımı verirdim senin için
yalanmış dolanmış koynumda beslediğim bir yılanmış
sevip kıyamadığım bebeğim bir nankörmüş
yediveren güller solmuş orası şimdi çölmüş
hatıra yüklü kervanlar geçiyor
dolu dolu gözlerimin önünden
kıyamet koptu ay tutuldu sen farkında değilken
senin yüzünden yaprak yemyeşilken
nefret ediyorum ayrılık gününden
senin önünden eskiden geçerken istekle geçerdim
şimdiyse yere bakarak gökyüzüne suratımı arasarak geçiyorum
fotoğrafları yakarak mutlu oluyorum
boşver kendimi salak gözüyle özgürlüğe kavuşuyorum
seni seviyorum
seni seviyorum
seni seviyorum

çek git bebeğim uzaklara çek git
bavulunu topla bebeğim.çek git
çek git bebeğim uzaklara çek git
bavulunu topla bebeğim.çek git
seni sevdim bebeğim her zaman bunu unutma
sen her zaman kalbimdesin
ruhun yanımdaaa
seni sevdim bebeğim her zaman bunu unutma
sen her zaman kalbimdesin
ruhun yanımdaaa