Hakan Küleşen

Sinan Şatlı

Genelde çok şiir okumam. Okumam derken ilk dizelerinin beni yakalaması gerektir. Kendimi
şiir karşısında çaylak bir balık gibi hissederim. Eğer ilk dizeler lezzetli gelirse canımı vermeye
hazır olurum o dizeler giyotin kadar keskin olsalarda hiç çekincem olmadan kendiliğimden
yakalanırım. Şiir için o zaman Avcı tanımlamasını yaparsam yukarda ki tanımıma da uygun
düşmüş olur…

Öyleyse az önce okuduğum bir şiir için söyleyecek neyim olabilir ki diye düşünmeye başladım.
Yazan arkadaş çok uzun dizeler sermiş. Uzun şiir dizeleri altalta geldiğinde daha başlangıcında
esas konudan kopmaya başlıyor. Nesir veya düz yazıya doğru uçarcasına yol alıyor. Yine de
tüm iyimserliğimle düz yazıdan şiir olmaz diyenlerdende değilim. Neden olmasın? Yeter ki
sözcükleri bir piyanonun tuşları gibi esnek yumuşak ve anlam bağları sağlam ve dokunulduğunda örgülü olsun.

Çok uzun şiirlerin tadı tuzu olmaz. Dünya kadar yineleme yanlışına düşülür okuyucu yorar sıkar
ve şiiri yarıda bırakmaya zorlar. Hoş yine de ben okumayı sonuna kadar sürdürürüm. Bundaki
ereğim acabadır! Acaba onca dizenin içinde bir iki dize yakalama çabasında olurmuyumdur.

Şiir yazmak için ivedici olmayın derim. Şiir duygudur ilhamdır mantıktır diyenlere de aldırmayın.
Şiirin ilacı ama tek ilacı zamandır. Zamansa akıp gider. Şiir yetenek meselesi midir? Anadan
doğma mıdır? Burda önemli olan zamanı o an’ı yakalamanız ve bir defa da yazmanız.
Üzerinde çok oynadığınızdaysa emin olun kayganlaşır düşer veya tökezlersiniz…

Şiir için birikimse burnunuzun ucunda mıdır? Onca okuduğunuz kitap dergi gazete ve hatta
öğrendiğiniz yabancı dil midir? Şiir için yürek nedir? Ya yürek için şiir? İkilemlerle fazla
yoğunlaşmayın. Burda önemli olan gecenin veya gündüzün bir vaktinde gözlerinizi açıp
yaşamın ruhuna dalarsanız ve her hangi bir kağıda karaladığınız dizeler veya tümceler
yığını sizin zaten gerçeğinizdir…

Necmi Dayan

Önceleri,
Çarşamba günleri pazar yerinde kara lastikleriyle
İstanbul’dan gelme kahverengi takım elbisesinin giyip
Salına salına Aşıklara Köprüsünde beklemek gibi bir şeydi
Ya da dedesinin aldığı balık krakerleri sığır yanında yemek

Sonraları,
Hasret oldu içinde, çocukluğunun yaz günleri
Helvacı çayında yüzmek, Saray’da balık tutmak
ve sanki bağırırcasın eylül sonunda Dönegel toplayıp
Dokuz ay sonraya dönüp gelmek

Sonra o günü hatırladı
Pencerenin önünde kumrulara yem atarken yakalanmıştı
Amansızdı hastalığı, geçmek bilmez bir yara
Küçüklüğünde yakalanmış, erginliğinde azmıştı
Ve bir bardak ıhlamurdu ilacı temmuzun ortasında
Bir kaşık bal, biraz Ilgarin kokusu; azıcık Şelalesinin suyu
Gitmedikçe derinleşti,
Geçmedikçe Aşıklar Köprüsnden azdı
Bu Ramazan öncesi Azdavay Hasreti hastalığı

Erdoğan ERGİN

düştüğüm yerde bulabildiğim her dala tutunurum
dalın sağlam olması veya çürük olması
tutunma zamanın kısa veya uzun olması
hiçbirşeyi değiştirmiyor
sadece düşmeyi yavaşlatıyor o kadar
düşme devam ediyor.
düştüğüm yer
kimi zaman deniz
kimi zaman bulut
kimi zaman toprak
oluyor,
düştüğümde karıştığım ise kendim…

bana sorsan aşk nedir diye
belki hiçbirşey
belki de bir kitap dolusu düşünce yumağı derim,
aslında aşk ait olmaktan öte bir duygudur
sahiplendiğin zaman solacak bir çiçektir
çünkü aitlikler terkedilmişlikleri ve yitiklikleri doğurur.
aşk sokulmaktan ve sevişmektende öte bir duygudur,
paylaşmaktır,
özümsemektir,
aynı düşü ayrı ayrı zaman ve mekanlarda görmek demektir.
aşk sessizliktir,
duymayı özlemektir,
duyunca mesafeleri yitirmektir.
aşk kayıp bir şehir krallığında olmaktır,
aşk anlaşılmamaktır
çünkü aşk anlaşılmaz ve ulaşılmazlık ifade eder,
aşk teslim olmamaktır
teslim olduğunda başlayacak bir esaret demektir aşk,
oysa özgürlük arar insan,
bağımsızlık ister,
zamana dair olmak ister
hem zamana dair olup hem aşık olamaz insan
ya zaman kavramını yitirip kaybolur aşkın kollarında
yada adayıp kendini güneşin doğuşuna ve batışına,
katılır her yeni gün ve geceyle bir başka yaşama

tüm birliktelikler bedenlerin kenetlenmesiyle sonlanmamalı
bedenlerin birleştiği yerde tatmin olma vardır
belkide tatminsizlik
ve belkide aradığını bulup bulamama sorunu
oysa aranan şey bir tatmin olma ve ait olma duygusu değil…
herkes denizde balık gibidir
mevsimliktir ve gelip gider,
kimi zaman oltaya takılır
kimi zaman ağa
sonuçta göreceğin kısacık bir zaman diliminden ibaret,
bazılarını zaman geçirmek için,
bazılarını ise açlığını gidermek için kullanırsın
oysa aşk balıklar gibi değil
deniz gibi olmaktır.
kimi zaman sen balıklarla
kimi zaman ben balıklarla
ama hep denizle ve deniz olarak ayrı ama birlikte olmak demektir AŞK..

özlemek dostluktandır
bu yüzden özletir aşk,
özlemek beklemenin uzunluğundandır
bu yüzden bekletir aşk,
özlemek ait olmak demek değildir
bu yüzden aşk ait olmanın ötesinde
yalnızlıktır,
özlemek sınırları kaldırmak demektir
bu yüzden tüm geçişleri engellenir
bu kentin ve gecenin..

yinelerim ve derim ki
gecelere birlikte katılmak değildir aşk,
aşk
tüm zamanlarda paylaşmaktır bir kitabın içindeki kelimelerden oluşan cümleleri,
ve
cümlelerden oluşan paragrafları..
gerisi,
kendine çekilmiş zamanın içindeki yalnızlıklarla ölçülen
bir terkedilmişlik hikayesidir.
gel katıl düşlerime