Yalnızların sabahları sessizdir
Sessizce kalkarlar yataklarından
Bir simitçi sesi dışarıda;
Günaydın niyetine kulaklarında.

Ekmek arası bir kaç zeytin
Bir bardak içecek, artık, ne bulursa
Öylece geçiştirilir kahvaltılar
Alışkanlık bu ya, acelesi vardır
Kırk yıllık hatırı unutulmuş kahvenin
Hemen köpürtülür ocakta.

Yalnızların günleri renksizdir
Esmer bir sancı gibidir zaman
Sağaltır ıssızlıklarını gölgeleri
Anlata anlata bitiremezler
Kendilerine kendilerini.

Yalnızlık;
Yazgısıdır bazılarının,anadan doğma.
Yüreklerde kımıldayamayan sevgi
Sarfedilemeyen söz
Pencere önünde iri bir göz
Kocaman bir kulaktır
Sessizliğin dinmeyen uğultusunda.

Nuray Yüksel