En çok sen mi seversin,
Oynaştığın sokaklarda gün ışığını ebelemeyi?
“Güneşe ateş düşürdün, çocuk! ” diye, ünlüyordu Ümmü Kadın,
Dövüp dövüp derisini,
Ebelenmiş bir oyundan kaçırdığı cerenin.

En çok sen mi kor/u/ktun her bahar,
Bakıp bakıp işaret rüzgârlarına, serçe sürülerinin üstünden?
Ham ipektin belki de;
En koza sen miydin bu kentte?
Çakır gözlü bir yırtılmaydı oysa tırtılın ettiği,
Kelebeğin ömrü; üç kuruşa kırmızı…

En sevdalı sen mi öldün bu dağlarda yasemen?
* “Bizim de dağlarımız vardır Che Guevara.” diyen, Ozanı geçip;
Aşka kurşun atıp, aşka rağmen,
Bu dağlarda aşk yenilmez yasemen! …
Gülün, gözaltında koktuğudur karanfil
Kanaması var kırmızının; yüzyılların başı tuttu.

Serpil Başak