İnsan kendinden başkasını çok sever mi ? Aşk, öyle birşey ki sevdirir. Hayatta bir çizgi vardır çizginin sag tarafı mutluluk sol tarafı hüzündür. İnsanlar genelde çizgidirler, duygularını dengeler. Ne hüzün ne mutluluk ? Eger kendinden çok sevdigin biri varsa o sana dengeni şaşırtır. Çok mutlu oldugun an, bir anda çok mutsuzda olabilirsin. İşte sevgi böyle birşeydir. Dünyada iki kelimeyle cenneti, küçük bir kırgınlıkla cehennemi yaşatır. Ama ne kadar küs olsan da, kızgın olsanda, onun var oldugunu, senin oldugunu bildigin sürece en mutlu sensindir. Sadece gururun bu gerçegi o anlarda saklar, ama bu hep böyledir. Onu gördügün an kendini unutursun. Tek düşündügün tek hissettigin onu çok sevdiğin, onsuz yaşayamıyacağındır. Elini Tuttugunda dünya yıkılsa sana zarar gelmiyecekmiş gibi hissedersin. Bilirsin ki oda seni, senin sevdigin kadar seviyordur. İki seven kalp, aşkın verdigi sıcaklık ve sahiplik hissi… Bunlar eritir seni. Ve bununla beraber aşkın getirdigi diger müthiş duygular. Benim için aşk birde insanın yaşamı boyunca en güzel gördügü rüyadır. İşte sen benim için böyle bişeysin.

Gözlerine baktıgımda kendimi buldugum, ellerini tuttugumda dünyadan koptuğum….. Hergünün tamamında aklımı işgal eden, kalbimi hiç bir atışında yalnız bırakmayan, hayallerimin tamamını kaplayan mükemmel birisisin. İyi ki varsın. Seni Seviyorum Aşkım

Şair: Rotasız Kaptanın Tek suçum Sevmek Şiir Sözleri ,Patnoslu Eyüp Demir

sinema’da,
yıldız vardı…
komşumda da!
biri oynardı…biri bana bakardı…

çantamda,
yıldız vardı…
sahnelerde de!
biri sökerdi..biri söylerdi…

futbolda,
yıldız vardı…
komşumda da!
biri oynardı…biri bana bakardı…

fikret turhan-yalova
02.11.2012

Fikret Turhan

parça tesirli bir sözün
vurduğu yüreğinden
yerlere dökülürken yaşam
kanının nasıl donduğundan,
aysız ayaz biz sessizlik
dimdik dururken kapıda
içinde üşüyen küçük çocuktan söz et…

gülümseyerek gelen güne
“merhaba” derken.
içinde sallanan zaman sarkacı on ikiyi vurur
artık eski ”sen” olmadığını kabul etmenin
gözlerine yenilgiyi nasıl çivilediğinin
hüznüyle yakalanmaktan korktuğun için
nereye kaçtığından söz et…

vurup elimize
sevgilerimizden bazılarını ölüm aldı,
bazılarını yaşam.
hangisine daha küskün oldugundan söz et.

kilidi paslı
anahtar işlemez kapılar önünde
içinden mevsimler geçer
avuçlarında kuruyan gülleri
kime sakladığından söz et…

kör bir limandır demir attığın
ıssız, ışıksız bir gece sevdalanırsın
sessiz usul kanayan yaralarını bir başına sarar
tuzla dağlarsın
kanayan yalnızlığından söz et.

günlere kırgın
geçersin ömrün içinden
kül renginde zamanlar bırakırsın ardında
gecenin siyah teninde yorgun uykuları bırakıp
umutsuz avlulara kapılar açarsın
bitmeyen yorgunluklarından söz et

ayaz vurmuş toprağına cemre düşer
kış ortasında çiçeğe durur dalların
saçlarında bahar yeli
karanlığı yırtan bir yıldız kayar…
korkarsın
bana korkularından söz et…

Ya biz, ya siz, ya denizkızı için yolardık papatya yapraklarını;
ne çıkarsa bahtımıza uçuşurdu ateşböcekleri’ nin kanatlarında.

Gizlemişti bizi sazlıkta küçük göletlere merakımız
gömülüyken kumsala yan yana ayaklarımız
sonra o sesler gelen gümbürtüler göklerden
anlamıştık okyanusun kırılan kalbinde
aradığımız denizkızını bulduğumuzu
görüyorduk, gün gidiyor ay doğuyor o ağlıyordu.

Anlıyordum ben tüm kıyılardan görülen
kara bir bulutu yararak kamçı gibi çakan
yıldırımlar ağlatıyordu denizkızlarını.

Sen, ayıramamıştın hiç birini o zamanlar
hepsi bir, hepsi okyanus, hepsi denizdi.
Bir farkı yoktu kin tutan ayrılıkların
içimizde gizlediğimiz okyanus sahilinden.

Sanki kıyılarda bilmeden bastığımız
denizkestaneleriydi acıtan adımlarımızı
saklandığımız o sazlıkta hep aynı kaldı böylece
karanlık sulara birer birer parıldayıp akan
ve okyanuslara yanıp dökülen denizyıldızları.