İşte kültürün, işte sanat, istediğin kadar inkâr et, palavra at.
Ya tövbe et ya kardeşine kurşun at, aşına zehir kat!
Çomağı davula vurdu, seni öz yurdunda garip, tutsak koydu.
Bir gün güldümse inanma, dudaklarımdaki kasılma,
Bir acı veda edişten kalma yansıma, vatanıma.

Senin olsun vicdan azabına eş ölümlü yalan,
Ve ayrılık Atadan, yardan, vatandan, arkadaştan,
Kölelikten, hamallıktan zehirle pişmiş aştan,
Semeresi olmayan emeğin, ne farkı var angaryadan!
Gidince ölümsüz gerçek; çamur ve sudur geride kalan.
Abdullah Bedeloğlu