Pozitif bakış açısı hem ruhsal hem de fiziksel açıdan rahatlattığı gibi hayatı daha yaşanabilir bir hale sokmaktadır.

Bu benim kaderim diyerek boynumu bükmemi gerek,
Yoksa zulme baş kaldırıp yeter artık dur diyerek,
Hicranıma tanık olmuş kalpleri ortak ederek,
Öyle canım yanıyor ki ne yapayım bilmiyorum,
Zaman durdu, kalbe vurdu, hüzünlüyüm gülmüyorum…

Cinnet geçirdiğim anlar oldu nasıl sabrettim bilinmez,
Bu sevdadan çok yıprandım kalbimden izi silinmez,
Öyle can yakan anılarım var ki birçoğu söylenilmez,
Meleğim yavrum için katlandım bunca acıya,
Dünya denen bu evrende şan bıraktım ben hancıya…

Oysa ulvi hayaller kurarak billahi ben çok sevmiştim,
Ona bütün bir ömrümü düşünmeden ben vermiştim,
Gönlümün sultanı sensin ruhum hayatım demiştim,
Öyle hüsran yaşattın ki doğduğuma pişman ettin,
Bitsin artık bu ızdırap artık can evime yettin…

İmdat Allahım diyerek ellerimi Sana açıyorum,
Rabbim aklımı koru ben Leyla’dan kaçıyorum,
Derdimi paylaşın diye âlemlere dert saçıyorum,
Aşk denilen bu sevdanın kaynağı Allahım sensin,
İnandım İman ettim neylersen güzel eylersin…

Nurullah Muslu

geçtiğimiz haftalarda yazmış olduğum’Vay benim çocukluğum’adlı makalede de söylediğim gibi…Çocukluğumuzun acısıyla, tatlısıyla kıymetini bilelim…

Ömer Koç
22 Ocak 2012

Vay benim birtürlü şımartılamadan biten çocukluğum,O halimle bile nekadar şanslıymışım,ne güzelde yaşamışım oysa, hiç yaşayamadım sandığım çocukluğumu,bunu şu zamanda okadar iyi farkedebiliyorumki…!

Evet biz çocukmuşuz çelik çomak oyunu oynarken,
çocukmuşuz günde beş kere yüz misketi sayarken,
bi patlamış plastik topun peşinden onlarca kişi ile,yirmi metre alanda saatlerce koşarken,
çocukmuşuz konserve tenekesini devirdikten sonra lalempe,lulempe,kındırabiç,kırküç,kırkdört diye sayarken,
çocukmuşuz kızların seksek oyununa hayranlıkla bakarken,
arkam sağım solum ebe dendiği halde yinede saklanıp sobelenirken
ve bir uçurtmanın ipini üç kişiyle tutarken…
Ne kadar da şanslıymışız hatırlayamadığım daha nice oyunları oynarken,

Vay benim çocukluğunu yaşama fırsatı fazlasıyla varken zamanını heba eden küçük kardeşlerim vay…!fatmagülün suçuna,aşk-ı menunun entrikalarına orak edilen,Kurtlar vadesinden celallenip, canter oyununun etkisiyle gangısterlik öğrenip,GTA ile hertürlü şiddete hayran bırakılan gelecek nesilim…!

Çocukluğunu yaşa ve bunu çocuklarına da yaşatki,Baba olabilesin,Anne olabilesin,Ağabey olabilesin…Küçüklüğünü bilmeyen,asla büyüyemez…!

Ömer Koç (gözlemlediklerimden deneme)06.12.2011

Kaynana, Dört, çocuğun bakımını ona bırakmış, dilediği yerde geziyordu. Eve döndüğünde bir bahane bulup küçük geline çatıyordu. Ev, halkı arasında sevgiden eser yoktu; hep kavga küskünlük yaşanıyordu. Küçük gelin bunalıyordu, üstelik kış yaklaşmıştı, tarla bahçe işi kalmamıştı, kar yağacaktı, o, her an kaynanasıyla yüz yüze kalacaktı.

Son bir iş kalmıştı, o gün, evden gide bilecekti. Bir süre önce suya ıslattığı kendir(Kenevir) köklerini dereden çıkarmalıydı, yağmur yağmak üzereydi, sel gelir ve kendirleri götürürse kaynana’dan çekeceği vardı.
Kocası’nın küçük kardeşleri eşliğinde gittiler; soğuk su dizlerine kadar geliyordu.
İş sona erdiğinde, kaynana’sı, yanı başlarında sessizce onu izlediğini gördü, korkudan eli ayağına dolaştı, yapılan iş’e mutlaka bahane bulacaktı. “Neden beni çağırmadınız” diye söze başladı ve saatlerce susmadı. ‘Sabah erkenden kaybolmuştu nerede bulacaklardı onu? ’
Eve döndüklerinde, hepsi de sırılsıklamdı.
O gün, kayın baba, evde yoktu, meydan tamamen kaynanaya kalmıştı.
Yatma vakti gelmişti, geline emretti “gel burada yanımızda yat” diye. ‘kim bilir ne hınzırlık düşünmüştü’ gelin üşüdü diye merhamet etti sanılmasın…

Yatağını, pencerenin önünde olan kanepeye yaptı, yorganın altına kıvrıldı; titremesi henüz geçmemişti. pencerede bir tıkırtı duydu; kaynanasına baktı kıpırdamıyor, perdeyi hafif araladı, küçük bir kuş çama sokulmuş rüzgârdan korunmaya çalışıyordu. Bir süre ona baktı, bir cesaretle camı açtı, kuş içeri düştü. Sessizce çamı kapattı, kuşu avucuna aldı, kuş, titriyordu. Küçük gelin ağlıyordu. Gün boyu boğazına düğümlenmiş, efkârı gözlerinden akıyordu, sessiz ve hıçkırıksızdı. Ne kadar vakit geçti bilinmez. Kuş artık titremiyordu, karanlıkta onun nasıl bir kuş olduğunu bilmiyordu lakin kendiyle aynı kaderi paylaşıyordu. “sendemi kimsesiz kaldın? ”…
—Beni de annem baban yuvadan attı, henüz kanatlarım çıkmadan, senide atmışlar yuvadan anlaşılan..” diyordu. ‘derin düşüncelere daldı.’ “senin baban da mı zalim di, Anan seni sevmiyor muydu? Sende mi sevgisiz kaynana elinde kaldın, anlat bana” diyordu.
Sabah olunca seni dışarı bırakırım; ya ben, ne olacağım? ” “Bu kadın beni delirtecek; keşke kanatlarım olsa seninle mutluluklar diyarına uça bilsem! ” “Senin kanatların olduğu halde bu sevgiden yoksun eve neden geldin söylerimsin? ” “Benim ne kadar mutsuz olduğumu hissettin de bana arkadaş geldin demek! ” “bu kadına dayanamıyorum artık; hiç merhameti yok! ” “ Ona hizmet ediyorum her işini yapıyorum, isteklerine hiç ihtiraz etmiyorum, hala beni beğenmiyor, ne yaparım söyle? ” “Onu nasıl memnun ederim, nasıl susmasını sağlarım! Bıktım, inan bıktım; ölmek istiyorum artık; beni de götür, sabah olduğunda ne olur!

Kuş: “tamam gidelim düşler ülkesine hadi” dedi. ‘odanın ortasında ayakta duran, heybetli kuşa ürpererek bakıyordu. Kanatları ışık saçarak inip kalkıyordu. “Haydi, gel bin sırtıma” bir anda kuş’la tek beden ve tek düşünceye dönüştüler, ne düşünse hemen kuş onu duyuyor ve onun dilediği gibi davranıyordu.
Gök kubbe masmaviydi; yükseldiler, ne güneş var, ne de ay; koyu lacivert derinliklerde ilerlediler. Şehirler, kasabalar, köyler, üstünden geçiyorlardı. Gördükleri karşısında dehşete düştü… Her yerde pislik yığınları vardı, ırmaklar kokulu sular taşıyor orman yanıyor insanlar çığlıklar atıyordu. Şehir’e indiler, kadın tüccarları, tecavüzcüler, emekleri sömürenler, çıkar peşinde koşanlar, sahtekârlar, sevginin parayla ölçüldüğü ortamlar, merhametten yoksun insan, yığınları gördü. “Hayır, burası bana göre değil, gidelim”. uzak ülkelere gittiler.
Dilleri anlaşılmıyordu, fakat vücut dilleri aynı dili konuşuyordu; ‘kendi ülkesinden daha çok pisliğe bulanmış ülkeler gördü. Nereye gitse insanlar sevgisizdi. Yaşam ve çıkar uğruna her kötülüğü yapanlar, her yerde kol geziyordu. Açlık ve sefillik hat sahadaydı. İnsan onuru yerlerde gezen ülkeler vardı.

Işıklı şehirlerde dolaştı; kapalı, kapılar ardında insan onurunu pazarlanıyordu.
Savaş çıkarmak için can atan çıkarcılar vardı. Akıllı ve mağrur görüntüleri, altında vicdanları rahatsız, asık suratlı yüzler, maskeler takıyordu, yalancı gülümsemeler, iltifatlar, ikramlar, misafir perverlikler, lakin sevgiden eser yoktu. ‘Neden bu dünya sevgisiz kalmıştı kim sebep olmuştu bütün bunlara? ’ küçük gelin, şaşkınlık içinde kuş’a, sarıldı.

Kuş: “nereye gidelim şimdi? ”dedi. “evime, başka gidecek yerim yok.” Küskün, bir sesle.”Mutluluklar diyarına götürmedin beni” —Mutluluklar diyarı yok ki” bak işte sen o sevgisiz evden kaçmak istedin ama gideceğin her yer o evden daha kötü”, “Bak sana bir sır vereyim; gerçek mutluluğu kendi iç dünyanda ara; ona ulaşırsan mutlu olacaksın”… Kalbi sızılar içindeydi. “bu dünya, bu kadar kötüyse, neden çıkardın beni o evden? ”, —Hayal ettiğin dünyanın ne kadar kötülük dolu olduğunu gör diye! ” “akıl yoksulu sana eziyet ediyor biliyorum! Sen onu sevmeyi örgen” bir gün o, yaptığından pişmanlık duyacak, vicdanıyla yüzleşecek. —Vicdanı yoksa bedeni korkunç yaralar içinde yaşayacak, ölümü bekleyecek, ölüm ona gelmeyecek, sen onu affet,-o küçülecek, küçülecek, onu hoş gör; davranışlarının tek suçlu o değil; kendine yapılanların intikamını senden alıyor, -o senden daha şanslı değil di; hayatlarınız aynı, rolleriniz değişik, roller değiştiğinde, sırası sana geldiğinde, sakın aynı yolu izleme; tabular yıkılmalı.”

Sokaktan gelen seslerle uyandı; kalbi titriyordu. ‘kuş’a ne olmuştu’ ya onu kaynanası gördüyse.
Odayı kontrol etti; kimse kıpırdamıyordu. Kuş, yastık ve duvar’ın arasına sıkışmıştı, onu avucuna aldı şimdiye kadar görmediği bir kuş türüydü. Gagası uzun- kanatları renkliydi; onu çok sevdi, bırakmak istemiyordu, fakat evdeki küçük çocuklar onu öldüre bilirdi. Koruyamazdı kuşunu onu özgür bırakmalıydı. Pencereyi, sessizce açtı kuşu pencerenin kenarına bıraktı, kuş gitmek istemedi eliyle onu itti, zavallı, sarsıldı aşağı düştü.
Kaynanasının, uykulu kalın sesiyle irkildi, “ne yapı yon orada? ” Aniden döndü. “ hiç kuşu dışarı bıraktım” kadın biraz şaşkın. “ne kuşu? ” Dedi, hınzırca gülümsedi, ‘yalan söylediğini veya hayal gördüğünü düşünmüş olmalı’ kalbinde derin bir sızı vardı kuş’a ne olmuştu, uçup gitti mi? Yoksa hınzır kediler onu kaptı mı? Hiç bilemedi. Kaynanası günlük konferans’ına çoktan başlamıştı, aklında ne kuş kaldı ne de dünkü gün; şimdi bu günü nasıl kurtaracaktı, akşama ne halde olacaktı, kim bilir!
O, aileye katılalı 5 ay olmuştu, lakin 5 yıl yaşlanmıştı, her gün bir olay yaşıyordu, hayat’ı unutulması güç öykülerle dolup taşıyordu.

Kadın oturduğu yerde ne kadar kalmıştı? Saate baktı vakit ilerlemişti, lakin yıllar öncesinden gelen bu anı, hayatı durdurmuştu.
Yaramaz kuş tekrar göründü pencerede; neşeyle ona kur yapıyordu beni içeri al dercesine.
Gülümsedi: —Beni kandırıyorsun; ne zaman elimi uzatsam kaçıyorsun, bana çok kızgınsın anlaşılan; o gün seni dışarı attım ve hayata yenik düştüm, şimdi kur yapma bana; gel artık içeri”
—Ben o küçük kız değilim artık yaşlandım, kâmil oldum, bana dönersen seni hiç bırakmam, gel artık; beni cehiller ordusuyla, baş başa bırakma! ”…

Yeter Karaer3

EVLAT ACISI

“Allah sıralı ölüm versin” denir ya… Sıranın çok pis bir şekilde bozulmasıdır evlat acısı. Kendi ellerine doğan çocuğu, kendi ellerinle toprağa vermektir.

Eşini kaybedersin “dul” denir, eğer bir çocuksan ve anneni ya da babanı kaybedersen “öksüz, yetim” olursun. Çocuğunu kaybetmiş bir anne-babaya ne denir? İsim verilemeyecek kadar büyük bir acıdır, evlat acısı…

Evladını kaybetmek bir milattır yaşamında. O andan itibaren hiçbir şey eskisi gibi olamaz. O anne-babanın bakışları hiçbir bakışa benzemez. Donuk bakarsın dünyaya, katılaşırsın, gülümsemelerin sahtedir artık. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenirsin. Büyük bir kısmın uçup gitmiştir. “Gözle görülebilen tek acıdır.”

“Ateş düştüğü yeri yakar” denir ya… Yakıyor… Çevreyede küçük kıvılcımlar sıçrar. Bazıları söner zamanla, o zaman elersiniz “sığ” insanları hayatınızdan biir bir… Bazıları da kor halinde için için yanmaya devam eder kalplerde. Bir de tesadüfen o ateşin yanından geçenler olur, o kıvılcımlar onlarında kalplerine sıçrar. Ama asıl ateşin düştüğü yer hiç sönmez, hafiflemez. İlk düştüğü andaki gibi yanar durur…

“Allah düşmanımın bile başına vermesin böyle acıyı” denir ya… 38 yaşındayım, bugüne kadar hiç düşmanım olmamıştı. Artık var! Allah onun başına versin mi? TEZ ZAMANDA lütfen…!

Kelimelerle tarif etmeye çalıştım evlat acısını. Olmadı… Koyu bir his, kopkoyu. En koyu siyahtan bile daha siyah…

Bazı insanlar için hayat daha zor… Bütün ömrünü “tarifsiz” bir acıyla geçirecek kadar zor….

24 Aralık 2010

hiçbir cümlesini atlamadan, en ufak ayrıntıyı kaçırmak istemezcesine ;dikkatle ,sindire sindire okuduğumuz ,okumaya doyamadığımız; sürükleyici kısımlarını bir anda okuyup,

okumaktan sıkıldığımız anda daha sonra devam edilmek üzere bir kenara bıraktığımız…

Gün geldi tekrar elimize aldık sevdiğimiz o kitabı , açtık kaldığımız sayfayı yeniden,cümleleri okurken her bir detayını beynimize kazımak istercesine okuduğumuz ayrıntıları unuttuğumuzu fark ettik , hatırlamak istedik ; karıştırdık kitabımızın eski solmuş yapraklarını,okurken en etkilendiğimiz satırlarını hatırladık beynimizin ücra köşesinde, tekrar çıkardık eski yerinden, tekrar heveslendik , o “ilk” heyecanla devam ettik kitabı okumaya …

Sayfalar azaldıkça, hızımız azaldı , çünkü kitabın sonu yaklaşmıştı.Heyecanla sonunu beklerken, aynı zamanda bitmesini hiç istememekti bizimkisi…

Son yaprağıydı kitabın, yavaş yavaş , sindire sindire okuduk cümleleri, merakla geldik en son cümlesine. Her bir satırını dikkatle okuduğumuz o son sayfadaki en önemli cümle orda saklıydı, aynı zamanda tüm yazılanların beklenen, yahut hiç beklenmeyen sonu da…

Ve işte okuduk son cümlesini kitabımızın…

Şimdi kendime soruyorum;

“Kitap ,beklediğim kadar güzel miydi” ya da “okunmaya değer miydi” diye…

Hiç tereddüt etmeden cevaplıyorum,

“Evet, iyi ki okumuşum, anlatılamayacak kadar güzeldi” diye…

ESİN GÜDÜL

(30.01.2010 – 22:30)

Sensizim satırlara sığmıyor sevdam
Bu dertli yüreğimle her nereye baksam
Dönüp dolaşıp dünyayı yine sana varsam
Unutulmaz kalbimdeki bu AŞK HİKAYESİ…….Necla Argüz

Senin bir tek tebessümün bedeldir dünyaya,
Verseler de bana sensiz adım atmam aya,
Sen öğlesine girdin ki hayatıma,
Artık çümle alemin bu AŞK HİKAYESİ…………Şenses Us

Sensizim, yıldızları toplayıp saçsam
Güneşi yakalayıp dünyayı yaksam
Sevgini alıpta sonsuzluğa salsam
Yine de anlatılmaz bu AŞK HİKAYESİ………….Mimoza Sarışın..

Öylesine bir sevdamı ki bizimkisi…
Sahillerde yazılıdır bak hala izi…
Alıp götürsünler çarmıha dizsinler bizi…
Unutturmak kolay bu AŞK HİKAYESİ……………Göksel

Gözyaşıma gülerim, sanma gülüm arsızım,
Sermayem gözyaşımdı, oda bitti, karsızım,
Yeminler olsun gülüm kitapsız, imansızım,
Anlatılmaz ki yaşanır bu AŞK HİKAYESİ……………Şefik Tiryaki

Sevdim seni küçücük yüreğimde bir dev gibi
Gözyaşlarımla sulandı sevda çiçekleri
Söküp alsanda yüreğimden yüreğini
Sevgilerin en ölümsüzü bu AŞK HİKAYESİ…………Leyla Altınbaşak

Gökyüzünde bsşıboş küçücük bir yıldızım,
Kitlelerin içinde tek başına, yalnızım,
Sensizlik kaldı bana ey yürekteki sızım,
Anlatılmaz yaşanır bu AŞK HİKAYESİ……………….Şefik Tiryaki

aşk demişler adına çözülmez bir bilmece
beni dertlere salan kara kaşlı bir ece
senindir gönül bahçem gelde salın gönlünce
sonu yoktur filmin bu AŞK HİKAYESİ………………Süleyman Köse

Canım sen benim hayatımın tek prensesi
Sen konuştuğumda sözlerimin neşesi
seni düşünerek geçer ömrümün gecesi
Anlatılmaz yaşanır bu AŞK HİKAYESİ………………..Feyzullah KIRCA

Gülüşün bir Akdeniz güneşiydi içimi ısıtan
Sesin rüzgarda bir senfoniydi kulaklarımda çınlayan
Gözlerin denizdi beni kendi derinliğine çeken
Seninle yaşanacaktır aşkım bu AŞK HİKAYESİ……..Feride SERİN

Biz dağda, köyde, sahilde, beraber yürürdük
Hiç bir gün geçirmeden birbini görürdük
Çok neşeli ve sevinçliydik her an özgürdük
İşte seninle yaşanınca güzel bu AŞK HİKAYESİ………Hikmet Atiş

Senden ayrı kalmak ölümdür bana
Ateşten kor oldum ben yana, yana
Haykırdım sevgimizi bütün cihana
Nazardan korunsun bu AŞK HİKAYESİ……………….İsmihan Erdoğmuş

Örnek olsun aşkımız herkese her âleme
Mutluluğa varalım düşmeyelim eleme
Bakışların konuşsun sevdiğini söyleme
Destan olsun sevdiğim bizim AŞK HİKAYESİ……………Mehmet Kındap

Bir sır gibi büyüttüm yüreğimdeydi yeri
Getiremem ki geri geçen onca seneyi
Seni bana getirir hangi zamanın eli
Dilden dile söylenir bu AŞK HİKAYESİ………………..Leyla Altınbaşak

Senle yaşar gönül senle umuda
Rüya gibi bir aşk durgun sularda
Ne saray isterim ne köşk dünyada
Senle başlayıp biter bu AŞK HİKAYESİ………………..saniye uzun

Çocuktuk oynardık seksekimizi
Kader öne kattı getirdi bizi
Destan ettik köye biz sevgimizi
Aynı telden çalar bu AŞK HİKAYESİ…………………..Eyüp Şahan

bugün, sevda bahçelerinde dolanıp durdum
bulmak değil, seyreylemekti alemi – aşkı
ahu gözlü, kuğu boyunlu güzele vuruldum
böyle doğdu, yazıldı bu AŞK HİKAYESİ……………….Dinmez Er

Sevda nimeti ertelenmeden yaşansın
Sevilen sevenin kıymetini anlasın
Olumsuzluklar da göz arkasında kalsın
doyasıya yaşansın bu AŞK HİKAYESİ………….Feyzullah KIRCA

Mişli gerçmiş zamanın
hikayesi değilmiydi aşk
Bir varmış,bir yokmuş
Su gibi avuçlarımızdan kayan ŞİİRİN KIZI

Aşkın ilk halisin sen, ben seninle heceleniyorum.
Sonra, ikinci kelimesini seninle öğreniyorum.
Yüreğimizde büyüyen üç çocuğun sevdasında gizli
On iki yıldır aramızda süren bir AŞK HİKAYESİ………Zafer YILMAZ

Yüreğime sorsan seni, yüzüne bakar gözyaşlarına boğulur,
Tekrar yüzünü kendine çevirsen,utanır başını çevirir.
Sen ardından koşsan, o senden gizlenir
Bu yaralı yüreğin garip bir AŞK HİKAYESİ……..Zafer YILMAZ.

Gecenin ayazına, düşen kar tanesine anlattım derdimi,
Sönmeye yüz tutan küllenen odunun közüne attım kederi,
Denizin hırçın dalgalarına teslim ettim, hüzünümü
Sesimi duymayan sevgili, gönlümün kırık AŞK HİKAYESİ…….Zafer YILMAZ.

gel sen sevdıcegim mişli zamanı bırak
güzel günler bıze dogsun geleceğe bak
bir varmış bır yokmuş deme yaşamaya bak
mavi bir okyanus olarak ak sen,BİR AŞK HİKAYESİ… Nazlı Akın

sevda denızıdır bu can gülüm bızımkısı
sıgmaz oldu yurege yıktı bendımızı
estı delı poyrazlar savurdu yelımızı
vurgunlar yesekte yüz yerden bıtmez bu AŞK HİKAYESİ…Nazlı Akın

ben bır ceylan gördüm pınar basında
ahu gözlerını çatıp durdu karşımda
bakışları yaktı beni attı odlara
sağalırmı bu yara birde BU AŞK HİKAYESİ… Nazlı Akın

Seninle bir türkünün içli ezgisi,
Bir şarkının inleyen nağmesi,
Sevgimizin ise;
Yanan meşalesi, çağiayan çeşmesi,
Gibiydi bu aşk hikayesi,

Sensiz;
Sayfaları silinmiş,
Sevdası okunamaz hale gelmiş,
Beni ve yüreğimi harabeye çevirmiş,
Gibi bu aşk hikayesi…………………..Zülfikar Karakoç

seni bu gecelik uykularıma alsam
gözlerıme uykum dıye yamasam
kirpıklerımın golgesıne sevgını saklasam
uyanmasam bu ruyadan senınle baki kalsam
benim tek umudumdur bu aşk hikayesi……..Nazlı Akın

Gönül bahçeni, gözyaşlarımla ıslatsam.
Bir tomurcuk olsanda, gönlüme açsan.
Hiç bıkmadan ömrümce,hep koklasam.
Yinede, unutulamaz, bu aşk hikayesi..

Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama Kral bile onu kıskanırmış…Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki, Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış.. “Bu at, bir at değil benim için; bir dost, insan dostunu satar mı” dermiş hep. Bir sabah kalkmışlar ki,at yok. Köylü ihtiyarın başına toplanmış: “Seni ihtiyar bunak, bu atı sana bırakmayacakları, çalacakları belliydi.Krala satsaydın, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın.Şimdi ne paran var, ne de atın” demişler…İhtiyar: “Karar vermek için acele etmeyin” demiş.”Sadece at kayıp” deyin, “Çünkü gerçek bu.Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar.Atımın kaybolması, bir talihsizlik mi, yoksa bir şans mı? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç.Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez.” Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler.Aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansızın dönmüş…Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine.Dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş.Bunu gören köylüler toplanıp ithiyardan özür dilemişler.”Babalık” demişler, “Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu oldu senin için, şimdi bir at sürün var..” “Karar vermek için gene acele ediyorsunuz” demiş ihtiyar. “Sadece atın geri döndüğünü söyleyin.Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç.Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?” Köylüler bu defa açıkça ihtiyarla dalga geçmemişler ama içlerinden “Bu herif sahiden gerzek” diye geçirmişler…Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeyeçalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış. Köylüler gene gelmişler ihtiyara.”Bir kez daha haklı çıktın” demişler. “Bu atlar yüzünden tek oğlun, bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok.Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın” demişler. İhtiyar “Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz” diye cevap vermiş.”O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı.Gerçek bu. Ötesi sizin verdiğiniz karar. Ama acaba ne kadar doğru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacağı size asla bildirilmez.” Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldırmış. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü matem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş, giden gençlerin ya öleceğini ya da esir düşeceğini herkes biliyormuş. Köylüler, gene ihtiyara gelmişler… “Gene haklı olduğun kanıtlandı” demişler. “Oğlunun bacağı kırık ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, talihsizlik değil, şansmış meğer…” “Siz erken karar vermeye devam edin” demiş, ihtiyar. “Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde… Ama bunların hangisinin talih, hangisinin şnssızlık olduğunu sadece Allah biliyor.” Lao Tzu, öyküsünü şu nasihatla tamamlamış: “Acele karar vermeyin.Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar; aklın durması halidir.Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur.Buna rağmen akıl,insanı daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar.Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar.Bir kapı kapanırken, başkası açılır.Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.”

O zaman neye direniyordu? Ölmeyi istiyorsa neden hala yaşıyordu?

Aslında bizim gibi o da bilmiyordu bu sorunun cevabını. Belki de onu yeniden kazanabilirim umudu içindi, yaşamayı seçmesi. Zor bir ihtimaldi belki de ama herşeye değerdi.

Kimse bilmiyordu içinde kopan fırtınaları, yaralandığını, savunmasız olduğunu. Dayanabilir sanıyorlardı oysa o çoktan yenilmişti. Gözyaşları yağmurla birleşip adeta göl oluşturmuşlardı. Saçlarında sanki bir ayrilik ezgisi dolaşıyordu.

Kimdi?

Neden böyleydi?

Neler yaşamıştı hayatın ve gerçeğin soğukluğunda…

Sevginin güzelliğini çoktan unutmuştu. Çok denemişti ondan sonra ama olmamıştı. Yapamamıştı.

Kimdi onu bu kadar yaralayan?

Yakalanamayan bir yüz mü yoksa bir ses mi?

Ondan gelecek tek bir haber bile yeterdi yaşamasına. Zaten bunun için yaşamıyor muydu?

Tek bir ses her şeyi yapmasına yeterdi.

Gel dese gelir, öl dese ölürdü.

Yağmur bir anda dinince, ilişkilerininde bir anda böyle nedensiz ansızın bitivermesini hatırladı.

Hayatında ilk defa mi seviyordu? Yok ikinci kez. İlkinde aşık olmuştu ama ikinci de tutulmuştu. Değişik bir sevgiydi onunki. Hem seviyor hem de nefret edebiliyordu. Yüreğinde iki zıt duyguyu aynı insan için besleyebiliyordu. Özlemi giderek artıyordu tıpkı denizin duvara hırçınca çarpması gibi özlemleri de kendisine çarparak büyüyordu. Buna bir türlü engel olamıyordu. Delicesine seviyor, delicesine özlüyor, delicesine kıskanıyor ve delicesine kin duyuyordu. Bitmeyen, yoğun duygulardı onun için. Aylardır tek başına sürdürüyordu içinde bu sevdayı. Aslında o bir ölüyü özlüyor ve seviyordu. Ölüden hiç bir farkı olmayan bir erkeğe böyle delicesine bağlanabiliyordu. Ölü biriydi çünkü onun ne sesini duyabiliyordu, ne kendisini görebiliyordu ve her şeyden önemlisi bir kalbi yoktu.

Kısa bir süre içinde onu etkilemeyi başarmıştı. Önceleri farketmemişti onu bu kadar çok sevdiğini. Güçlü sanıyordu kendini ama her görüşmelerinde yanan bir mum gibi eriyordu yavaş yavaş. Sonuna kadar yanacağını düşünürken bir rüzgarla söne vermişti mum. Çoktan sönmüştü de nedense dumanı hala daha sürüyordu. Ona yenilmişti ve ona karşı çok zayıftı. Karanlık çoktan çökmüştü ama o hala daha aynı yerdeydi. Bu akşam dolunay vardı gökyüzünde ve yıldızlar her zamankinden daha parlaktı. Oysa o bu güzellikleri göremeyecek kadar yastaydı. Bazen boşversede bu sevgiyi, özlem nöbetleri dinmek bilmiyordu. Birden haykırmaya başladı :

“NEDEEEENNN?”

Durmak bilmiyordu defalarca haykırdı en sonunda yoruldu ve yere çöküp ağlamaya başladı. Hıçkıra hıçkıra, gözyaşlarına engel olamıyordu. Birden sıcak bir el dokundu omzuna. O sandı birden ve aniden döndü ama o değildi.

“Lütfen artık içeri girin”dedi.

Ayağa kalktı ve yavaş yavaş yürümeye başladılar içeriye doğru.

Geride sadece deniz köpüklü, kollarını iki yana açmış, gel bana dercesine bir erkek resmi kaldı deliler hastanesinin o yalnızlık bahçesinde…