İnanmadım duyduğuma görmeden
Çok düştüm üstüne fikrin bilmeden
Bir günmü geçti’ki yaşın silmeden
Sonunda aldanan yine ben oldum.

Gözünde bir damla yaşın olmasın
İstedim ki genç yaşında solmasın
Verdiğin sırrını kimse bilmesin
Sonunda aldanan yine ben oldum.

Adın dolanmasın eller dilinde
Namerdin olmasın eli elinde
Sen olsan ne derdin benim yerimde
Sonunda aldanan yine ben oldum.

Ne Adem umrunda ne damla senin
Ne işin var GAVAT adamla senin ?
Boşa uğraşmışım gadan’la senin
Sonunda aldanan yine ben oldum.

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

biz,
nasıl bir dünyada
yaşıyorduk ki
bizim,
dertlerimiz çoğalırken
sabrımız hızla tükeniyordu…

biz,
nasıl bir dünyada
yaşıyorduk ki…
bizim,
arzularımız artarken
mutluluğumuz hızla yere çakılıyordu…

biz,
nasıl bir dünyada
yaşıyorduk ki
kendimizi bulmak yerine
kendimizi yok etmekle uğraşıyorduk…

13.07.2016-Yalova,
Fikret Turhan

Sana gonca gülüm sundum dermedin
Saldında çöllere bir su vermedin
Del oldum uğrunda gene bilmedin
Ağlarım o günden beri VİCDANSIZ.!

Düşleyerek senin ile visâli
Dağlar deldim geçtim Ferhat misâli
Gezerim çöllerde Mecnun timsâli
Değil anlatmanın yeri VİCDANSIZ.!

Dualar okurum fayda etmiyor
Kalbimden sökmeye gücüm yetmiyor
Hasreti çekmekle inan bitmiyor
Gel artık ne’olur beri VİCDANSIZ.!

Ayrılık bir’yanda ölüm bir yanda
Sevenlerin gözü çağlar giryan’da
Ne aşıklar geldi geçti cihan’da
Kalmadı gözümün feri VİCDANSIZ.!

Der DURAK’ım yakın delireceğim
Zühre yıldızyla belireceğim
Belkide külümden dirileceğim
Bilki döneceğim geri VİCDANSIZ.!

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Başım eğik gönlüm küskündür sana
Tarifsiz acılar verdin hep bana
Yazık değilmiydi bu garib cana ?
Sende benim gibi gez yana yana

Seninde sineni bürüsün yara
Sen oldun yüzümü çıkaran kara
Ölme bu dünyada hep beni ara
Sende benim gibi gez yana yana

Dermanım yok gidip tabib arayım
Elim ermez kendi yaram sarayım
Sazım ötmez tellerine vurayım
Sende benim gibi gez yana yana

Mecnun oldum dile düştüm yerildim
Çarmıhlarda hallaç gibi gerildim
Hakmıdır bu bana öldüm dirildim ?
Sende benim gibi gez yana yana

Nerden çattım senin gibi birine ?
Ayrılık okunu saldın derine
Bir’kez karışmadı terin terime
Sende benim gibi gez yana yana

Der DURAK’ım sevdan serrimden gitmez
Azrail gelipte Mezara itmez
Uğraşır dururum bu hasret bitmez
Sende benim gibi gez yana yana

Durak YİĞİT
GÖNÜLLERİN ŞAİRİ
KOCAELİ
Mecnun bile bana gülerek baktı
Senli tüm düşlerim canımı yaktı
Sel oldu yaşlarım gözümden aktı
Sende benim gibi gez yana yana

Resmine bakıpta öyle dalınca
Sevda kitabından ilham alınca
Ellerim koynumda mahzun kalınca
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Kar yağar başıma yanıyor içim
Bu nasıl bir dünya bu nasıl biçim ?
Sensiz bu hayatta inan ben hiçim
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Düğümlenir lokmam geçmez boğazdan
Tükenmiş kısmetim dua niyazdan
Haz alamam gayri bahar ve yazdan
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Kalmadı tükendi gözümün feri
Sanmam-ki o güneş doğacak geri
Vedasız gidenler dönmüyor geri
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Engelleri geçip asla aşamam
Ömrüm yetmez sana hiç ulaşamam
Ömür vefa etmez fazla yaşamam
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Der DURAK’ım artık uzatmam sözü
Bağrımı yakıyor hasretin közü
İçten içe yanar sevenin özü
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Durak YİĞİT
GönüllerinŞairi
KOCAELİ

Ben bu kaderimden dedim el aman
Kaldım aralarda halim pek yaman
Yetiş ey sevdiğim kalmadı zaman
Şimdi ellerinle kabre koy beni

Makineleri durmuş bir fabrika
Çok mu önemli bir şairden
Neden hiç üzülen yok
Kılı kıpırdamıyor dünyanın
Defterini dürdügüm dünya baksana şair ölmüş

Hamdi Oruç

Neye geldim ki bilmem ben bu dünyaya
Ne için kim için yaşamaya
Kölemiyim anlamadım ben bu dünyada
Bir Allah kulu duymuyor sesimi

Eşşek gibi çalıştım hep didindim
İnek gibi sağılıp hep sövüldüm
Köpek gibi tekmelenip kovuldum
Bir dosta bile duyuramadım sesimi

Yemedim hep yedirdim başkalarına
Giyinmedim giydirdim can sandıklarıma
Bir ahıra bile sığamadım koca dünyada
Hayvanlar bile duyuramadım sesimi

Ömrümce yılmadım hep savaştım
Tatlı dile güler yüze hasret kaldım
İnsanca yaşayıp yaşatılmadım
Koynumdaki yılana bile duyuramadım sesimi

Acı sözlerle doyurdum hep karnımı
Hastane köşelerinde bıraktım kanımı
Emek verip döktüğüm alın terimi
Gören bir dosta duyuramadım sesimi

Sinsice sokulur can bildiklerim
Yılan gibi sokar sevdiklerim
Onlar hep hayatımın içine edenlerim
Vicdanları bile duymaz sesimi

Ölüm gerçek geriye kalan yalan
Oturup düşünürüm nedir elde kalan
Gemisini kurtaran olmuş kaptan
Kadir Mevla’m bile duymaz sesimi

Akılsız başın belasını çekermiş ayaklar
Temiz yürekli olursan gülmez dudaklar
Güzel gören gözler hep yaşla dolar
Beni benden alanlara duyuramadım sesimi

Sitemlerimi yazdım ben bu şiire
Halimi arz ettim döktüm kaleme
Siz hakim olun bu gariban veliye
Yada delidir deyin duymayın sesimi

Mehmet Girişit

Onunla beraberdik biz yıllar önce
Şimdi onsuz her günüm gecem işkence
Unutur mu bir insan candan sevince
Bizi ayıran kadere isyan ediyorum.

Günlerce ayrılmayalım diye kaderle savaştık
Gücümüz yetmedi sonunda ayrıldık
Çaresizce her şey boyun eydik
Bizi ayıran kadere isyan ediyorum.

Felek sonunda kopardı ikimizi
Elimizden aldı gitti tüm ümitlerimizi
Yakıp yıktı kül etti tüm hayallerimizi
Bizi ayıran kader isyan ediyorum.

Sinan Özgezer