Diyecek yok hamaratlığına,
Bir ordu gelse eve,
Hazırlar hemen sofrayı.
Aç kalan olmaz, doyurur her birini.
Ama yine de,
Çok cahildir benim annem.

Anlamaz hiç halimden,
Duyarım hep aynı
Kırk yıl önceki sözleri.

Ramazan bayramı, ikinci sabahı,
Konuşurken kendimle,
Şeftali soymuş, getirip koydu önüme.
Şair mi olacaksın hayırdır? Dedi,
Tatlı bir tebessüm ile.

Şimşekler çaktı beynimde,
Başka bir dünya açıldı sanki
O an gönlümde.
Anladım,
Okuyup üflemişti yine.
Utanıyordum kendimden,
Farkına dahi varamadığım cehaletimden.

Biraz geç oldu ama
İyi ki
Verdin dersimi.
Anladıkça şimdi,
Bir başka seviyorum,
Canım annem seni.
Kemal ALKAN

Sanki uzaklardan çağırır gibi
Şu kader elimden tutmuyor anne
Her türlü çileye dayandım amma
Bu sevda gönlüme akmıyor ANNEM

Yüreğimde aşkın koru yanıyor
Görenlerde beni deli sanıyor
Çaresiz derdim var hergün kanıyor
Artık kader bile takmıyor ANNEM

Bütün duygularım güman içinde
Her anım ızdırab aman içinde
Gün be gün eririm zaman içinde
Bu gemi bu yükü çekmiyor ANNEM

Nasıl bir hayat bu ? zından çemberi
Kimi yâri suçlar kimi kaderi
Böyle imiş meğer aşkın ederi
Bu sevda bir değer etmiyor ANNEM

Geç anladım bunu gitmesin zora
Yâr attı ateşe bu kızgın kora
Yoruldu bedenim düş kura kura
Çekiyorum vadem yetmiyor ANNEM

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Her zaman baksam yüzüne
uyurum yatsam dizine
rastlamadım kötü sözüne
sesi çıkmaz kulağımdan

Bir sözünü iki etmem
canımı verir incitmem
annemsiz cennete gitmem
onu severim canımdan

VATAN SAĞOLSUN!..

Her şeyim, can Annem;
Baktığım insanlar sen, her yerde senin yüzün,
Anlatmaya gelince, gönlüme çöküyor bir garip hüzün,
Özlemin olmasa da, hani sen olsan şimdi yanımda,
Kucağına ilişsem de sevsen beni, koynun da
Yazardım seni okyanuslara da, sığmazdın sayfalara,

Her şeyim, can Annem;
Senle tanıştığımız ilk anı anlatırdın bana,
Gözümde yaş, avuçlarımda kan,
Baksan, daha küçücük bir insan,
Tanışırken dünya ile o küçücük ellerimden tutan,
Sen, can annem, sensin sevgiyle kucaklayan,

Her şeyim, can Annem;
Zaman bizi de büyüttü, değiştirdi çaresiz,
Dün masumduk, melekler de severdi belki,
Bugün kirlendik, günahlarımızla bile sevdin ya bizi,
Sırdaş oldun dertler de, içimizi döktük sana,
Sen cennetsin, bilirim kokar ayaklarının altında.

Üstüne içirdin zemzem tasını

Tutuyorum yoksun diye yasını

Benim cennet mekan sevgili annem

Dersimizi verdin Elifba ile

Hıfz ettik olduk bir mutlu aile

Sayende çekmedik biz hiç gaile

Benim cennet mekan sevgili annem

Babamın sevgili sadık kadını

Kalbimize yazdın anne adını

Sen tattırdın bize cennet tadını

Benim cennet mekan sevgili annem

Yaşar  KANŞIRAY

sevgi dolu nur yüzlü güzel sözlü
daim yanımda ol renkli gözlü

dünyada rabbim seçti seni bana
şefkat çeşmende içtim kana kana

hayatımda ilk öğretmenim benim
ödenmez üzerimde hakkın senin

ne olur benden esirgeme duanı
rabbim baki yaşatsın güzel anı

sen yanımda varlığınla özelsin
şu bir demet gülden daha güzelsin

duamdır hep hayatın mutlu olsun
canım annem günün kutlu olsun

Eyüp Gezgin

ey ölüm…!
sendin bildim…
boğazımdaki kördüğüm

ah ölüm…!
su dinginliğinde akıp giderken hayat…yüreği sıkıştı gülün
kanat çırpıp uçamadı kınalı güvercin…toprağa düştü bugün
.
Annem…!
canımın yarısı
göğümün güneşi…ömrümün sımsıcak umudu
hüzün yüklü gün görmemiş gözlerini…ebediyete yumdu bugün

Annem…!
ne zaman üşüsem…
ipek şal gibi sımsıcak sarıp-sarmalardı
ne zaman umutsuzluğa düşsem…
bahar çoşkusu gibi bitiveren…
dört mevsim yediveren mor çiçekli bir daldı
.
Annem…!
rengârenk masum düşleri olan dağlarca seven…
karbeyazı mukaddes bir gül-dü
şimdi…yakama iliştirdiğim…
siyah-beyaz bir fotoğraftan bakıyor ufka asmış gözlerini
sararmış yaprak gibi düştü toğrağın kucağına…öldü

Annem…!
nefesinde şifa bulduğum
ıhlamur kokulu şelâle saçlarından yıldız derip…
karanlıklarımda ışığına tutunduğum
ay yüzlüm mabedim
senin bir gülüşüne güneşi kurban ederim

Annem…!
o ferahfeza gözlerindeki ışıl ışıl nur sönmüş
gülüşünü yitirmiş o doyumsuz suz-i dilara yüzün…
segâh-ı ağır semai’ye dönmüş
kelebek kanadı ellerin sanki buz saçağı sarkıt…
mübarek zemzemle kutsasam da
yıllarca avuçlarımda saklasam da çözülmez…kaskatı donmuş

Annem…!
ne çok yoksun…bir bilsen…ne çok yoksun sen
merhem olmuyor ağıtlar…
her yanım sis her yanım pus…sanki cehennem
yıkık-dükük tarumar…viraneye döndü gönül çilehanem
.
ne sütün kadar beyaz kefenine sarılmalarım
ne alnına kondurduğum veda buselerim
ne de mübarek ayaklarınla bastığın yerlere yüz sürmelerim
içimdeki feryadı dindirmeye…hasret yangınını söndürmeye yetmedi
hayalinle avunurum sandım
şu cihandaki hiçbir çiçeğin kukusu…kokun gibi beni bahtiyar etmedi

Annem…!
bir bilsen…
yerine hiç kimseyi koyamadığımı…çıkıp geleceksin
açıversen o hüzzam bakışlı gözlerini…;
sanki güneşi içtiğimi…
kezzap kuyusuna düştüğümü…
Hiroşima gibi yanıp tutuştuğumu göreceksin

Annem…!
ses verirsen dualarıma…
giriverirsen rüyalarıma…
el vurursan kanayan yaralarıma
bir lahza…sana kavuştuğumu hissedip rahatlayacağım
bir kerecik “Gel” deyiverirsen…
pamuk şekeri bulmuş çocuklar gibi koşup…
o Firdevs-i Cennet kucağına atlayacağım

Annem…!
tek tesellim…
seni Yüce Yaradan’a teslemek
üşümeyeceksin artık…
güneşin kızıl göğsüne yaslamak
.
ebedi istirahatgâhın nur ile dolsun
Efendilerimiz komşun…
mekânın Cennetül-Adn’da kurulsun
Allah’ın rahmeti mağfireti üzerine olsun
…
..
.
Annem…!
gül yüzlüm… melekler gibi derin derin uyuyorsun
ve hep uyuyacaksın…bu öksüz yüreğin en müstesna yerinde
vuslata erene kadar…
özlemlerimi yağmur bulutlarına sarıp…her gün çisil çisil yağacağım kabrine
buselik göz yaşları ve suzinak dualar göndereceğim…
sonsuz uykunda baş yastığına tüy olsun diye

Annem…!
kimi yaraların kabuk bağlamadığını
ve ölümün taptaze bir başlangıç olduğunu bilsem de…
her dem…boyanmayı özleyeceğim o sıcacık sevginin rengine
hangi ateş sönmediki…hangi deli rüzgâr dinmediki…
sonunun ölüme varacağını bile bile

Annem…!
teri gül teni gül Annem…!
bütün güllerin kalbi kırık
hiçbir sözün teselli etme gücü yok…dile gelmiyor ayrılık
sen…anılar denizinde bir beyaz yunussun artık
.
durdu zaman…üfleyip söndürmüş olmalı ecel bana inat
teri gül teni gül Anem…! nur içinde yat!
nur içinde yat!
nur içinde yat!
…
..
.
Annem…!

*tahsin özmen bez bebekler de üşür çatım&baskı yay ank 2006