Tek beden tek yürek tek yumruk olur
Ülküdür herkes seni yükseltir
Renk renk çiçekler ağaçlar yetişir
Kuşu kurdu insanı canından aziz bilir
İçinde sevdası yeşertir vatanı
Yaşayan unutturma unutma şehit atanı
Eseridir cennet Türkiye kanıyla bıraktığı

Hakverdi Erşan

padişahken viranede
sayende bir garip olduk
nafakamızın peşinde
dertlerine sahip olduk

ey İstanbul koca şehir
yüreklerde yara şehir
toprağın altın olsa da
betonları kara şehir

yürekte yara bizdedir
çile çektirmek sendedir
ey İstanbul koca şehir
senin insafın nerdedir

Yusuf Ziya der horlandık
başkaldırmaya zorlandık
ey İstanbul koca şehir
haykırdıkça hep bağlandık

Yusuf Ziya Leblebici

Gülden

Gezdim, gördüm pek çok şehir
Aklımda tek kalan,
Yüreğimi çalan şehir
Trabzon, Trabzon, Trabzon…

Ozan Özel

Yakamoz suyunda bir başka güzel
Oltam var mavinde bir kısmet bekler
Yeşerir dalların yağmuru çeker
Balıkçı Osman’nın yuvası şehir

Mihrimah Sultan’ın yalısı yatar
Barbaros Hayrettin denize bakar
Göç geldi limana yüzüne bakar
Göçmen Rıza’nın yuvası şehir

Hasan’ın bayrağı surlar üstünde
Rumeli hisarı yatıyor öyle
Ormanın içinde camlı köşkünde
Padişah Selim’in yuvası şehir

Mübarek ayların camilerinde
Dualar okunur türbelerinde
Adaklar kesilir çayırlarında
Kasap Hamza’nın yuvası şehir

Boğazda seferler suyunda yüzer
Anadolu,Avrupa seninle güzel
Bir gemi geçiyor bacası tüter
Kaptan Cemal’in yuvası şehir

Atamı uyuttun sen kollarında
Nöbetler tutulur saraylarında
Mehmet’in kışlası Beşiktaş’ında
Kahraman Ordumun yuvası şehir

Cemal Göktepe

Yedi tepe üzerinde
Eyüp Sultan yatır onda
Sevgisi yürekte, canda
İstanbul bir cennet şehir

Ayasofya, Sultan Ahmet
Fatih Sultan çekmiş zahmet
Allah ona vermiş rahmet
İstanbul bir cennet şehir

Beyazıt’ta gezin şöyle
Tarih, kültür seyir eyle
Gören kişi doğru söyle
İstanbul bir cennet şehir

Beşiktaş’ı, Eminönü
Topkapı, Üsküdar yönü
Çamlıca’dan görün onu
İstanbul bir cennet şehir

Sahabeler dolu bir yer
Yatır veliler, şehitler
Bağrında Yûşa Peygamber
İstanbul bir cennet şehir

Çobanoğlu elde kalem
Peygamber’den almış selâm
Hadis ile olmuş kelâm
İstanbul bir cennet şehir

Kız kızanım cümle yaren üzüldü
Ciğerim dağlandı derim yüzüldü
Damlalar sel oldu gözden süzüldü
Irmak ırmak olup aktı bu şehir

Bayraklar açıldı sembolü hilal
Salalar okundu misal-i Bilal
Şehidine hakkın eyleyip helal
Vatana bir selam çaktı bu şehir

Şehit kanı yerde kalmaz diyerek
Onlar ki yaşıyor ölmez diyerek
Kan yerdeyken yüzüm gülmez diyerek
Dizinin üstüne çöktü bu şehir

Analar feryatta bacı ağladı
Öyle bir feryat ki yürek dağladı
Duyan gören herkes kara bağladı
Sol yana kederi taktı bu şehir

Kutlu vatan için geçildi serden
Göklere ulaştı tekbirler yerden
Rabbim razı olsun er oğlu erden
Deyip ardı sıra baktı bu şehir

Bölemez diyerek yüce milleti
Kınadı alçağı zulmü zilleti
Terör adlı kiri, pası, illeti
Lanet çukuruna döktü bu şehir

İki şehit verdi can Adıyaman
Dervişin başında kara bir duman
Yalvarıp Huda’ya dileyip aman
Gürbüz yumruğunu sıktı bu şehir

Ağıtlar yakıldı ana,bacıyla,
Yürekler kavruldu sonsuz acıyla.
Dualar edildi iman gücüyle,
Kaderine boyun büktü bu şehir….Nazım İNCE

Gündüzleri bile karanlık çöker
Sensiz belimi böker bu şehir
Her saniye dakika gözyaşı döker
Anladım sensiz yoktur bu şehir

Güneşte seninle kaybolup gitti
Sensiz zındana döndü bu şehir
Bir romandı hayat seninle bitti
Ateş alev aldı yandı bu şehir

Mümin baykuşlar konmuş dalına
Hayata sana küsmüş bu şehir
Bu beden bu dertle çıkmaz yarına
Sensiz ömrümü yedi bu şehir

Mümin Daştan

Ankara mutlu şehir,
Mutlu umutlu şehir,
İllerin doruğunda,
Ata komutlu şehir.

İncedir Beypazarı,
Değmesin el nazarı,
Vefalıdır yazarı,
Armut u tatlı şehir.

Çubuk kurar turşuyu,
Dillendirir çarşıyı,
Pazar tutar karşıyı,
Saygılı utlu şehir,

Kuğulu park nazende,
Taksim yapar sazende,
Cumhuriyet izinde,
Güzeli bahtlı şehir.

Ak başak ovasında,
Su arar kovasında,
Şahinler yuvasında,
Atlı kanatlı Şehir.

Gül gelir gölbaşından,
Sel olur gözyaşından,
Yolu mermer taşından,
Köprüsü katlı şehir.

Rabia BARIŞ

Günahlar şehriydi bu şehir
Belki farkına varamadıklarımın farkına vardırdı bana
En acımasız saatlerin kahramanı şehir
Bir yanı hüzün bir yanı kahır
Bir yanı taş bir yanı duvar bu şehir

Şehirde mi ağlamıştı ne yağmurun altında
Yoksa ağlayan ben miydim şehir yerine
Umutlarımı yıkan şehir
Göz yaşlarımı yutan hasretimi nefrete çeviren bir şehir bu şehir

Şehir bir kış günü bembeyazdı
İçinde yaşanılan onca günaha rağmen
Belki de şehrin suçu değildi
Biz mi kötüydük ne

Ah be şehir ne serseri kurşunları ne apansız çekip gitmelere şahit oldun
Sövüp saymalarına da aldırış etmeden hep sustun bildiklerine inat

Aldırışta etmedin bize yaptıklarımıza
Yoksa bumuydu senin de kaderin
Kaderin de önüne geçemedin sen be şehir
Bütün çirkinliklere rağmen bir kıyakta bize geçemedin
Beklide sendin kader; şehir

Oysa sende benim gibi alışmıştın gitmelere
Alışmış olduğun onca şeyin üstüne
Alışmıştın acılara da

Ben sende farkına vardım hüznün yağmurlara karışıp yağdığının
Söyleyemediğim şeylerin farkına da vardım be şehir
Aldırma bu sitemim sana değil güzel sandığım şehir
Kendime yaptıklarıma yaşadıklarıma hayata be şehir

Şehir şehir dedim de sana
Sen yine aldırış etmedin bana ya şehir
Bütün aşkolsunluklarımı, bütün acaipliklerimi
Bilimeyenlerimi, sırlarımı, sevinçlerim olmadı da
Yalancı gülüşlerimi hep seninle paylaştım

Hep yaşamın kıyılarında, hep küf kokan duvarlarında dolaştım ben şehir
Kimsenin bakmadığı yada bakıp ta göremediği sırlarını ben gördüm
Ben gördüm gözlerindeki hüznü, ben gördüm üstünde yürüyen insanların iki yüzlülüğünü
Ben gördüm şehir sana bağlanan umutları, ben gördüm görüp görecek sana dair her ne varsa
Sen göremedin mi şehir bendeki yaralı beni

Hani kötüler hep kaybederdi şehir
Hani bir filmdeki gibi kazanırdı iyiler
Yoksa ben miydim kötü, şehir
Filmler gibi değil midir hayat şehir

Bırak, bırak ta gideyim şehir
Kaybolayım gecenin derinliğinde
Sırlarımda gelsin bilinmeyenlerim sende kalsın
Kırık dökük yalan yanlış hayatlar senin olsun
Kaybettiklerimi geri ver de gideyim

Her mevsimin bir başkaydı senin şehir
Yoksa buna mı kanmıştım ne
Bir başkaydı hüzünler bir başkaydı sevdalar
Bir başkaydım ben seninle, sende bambaşkaydım şehir

Şehir sustu ben konuştum, ben konuştum şehir ağladı
Şehir sustu ben ağladım, ben sustum şehir sustu
Ben ve şehir

Şehir yağmura baktı yağmur ağladı
Yağmur bana baktı ben ağladım
Ben şehre baktım şehir ağladı
Ağladı duvarlar, ağladı caddeler, ağladı kaldırımlar
Ağladı şehir ağladı yağmur, ağladım

Git, git sende git şehir
Git de bende sensiz kalayım
Öyle bir git ki sesin bile kalmasın
Sefanı da cefanı da al götür
Bütün gidenler gibi sende terk et beni.

Yakup Akgün