Azat eyle varsa,gönlünde sevgim,
Feleğedir benim,amansız yergim,
İplerim elinde,böyleymiş görgüm,
…Çaresizdim,benim için üzülme.

Olmayacak hayalleri kurmuşum,
İnat edip,bin sabırla durmuşum,
Faydasızmış aklı,boşa yormuşun,
…Duygulanıp,benim için üzülme.

Kaderde ne varsa,gelirmiş başa,
Felek ödün vermez,gözdeki yaşa,
Doğuştan kadersiz yazsınlar taşa,
…Böyle görüp,benim için üzülme.

Çok şeyi bilsem de,sırra eremem,
Bu nasıl çelişki,mana veremem,
Hakkını helâl et,belki göremem,
…Hiç ağlama,benim için üzülme.

Sonsuzluğa giden,trene binsem,
Geldin tamam dense,orada insem,
Sonsuz acılardan,ayrılıp dinsem
…Dert edip de,benim için üzülme.

Sevgi dediğin şey,yürekte kormuş,
Aşka düşmek kolay,çıkması zormuş,
Kahırla yaşamak,Ceyhan’ı yormuş,
…Kurtulmuş de,benim için üzülme.

Çukurova/2012

Ozan Ceyhan

akan göz yaşım dinmek bilmedi
şu yalan dünyada yüzüm gülmedi
seni seviyorum diyenler kandırıp giti
bu da geçer boş ver sen üzülme

seni sevenler çekip giderse
bir daha yüzüne bakmasa bile
ihanetin bedeli buysa eğer
boş ver üzülme buda geçer

Ahmet Bekteş

Üzülme,
Her gecenin vardır sabahı,
Üzülme,
Kimsenin kimsede kalmaz ahı…

*

Üzülme,
Her ayrılık yüceltir insanı,
Üzülme,
Bumerang çarpar aldatanı…

*

Kırılma,
Sen güçlüydün hani unutma,
Kırılma,
Sakın suladığın çiçekleri kurutma…

*

Kırılma,
Çok şükür,ayaktasın,
Kırılma,
Mutlaka sen kazanacaksın! …

İbrahim Ormancı

Hangi sevgiye hangi sevgiyle
İnsan ne hale geliyor bir ah bir oh diyor
Bir üzülüyor bir ağlıyor
Bir seviniyor gülüyor
İnsanlar buna dünyada kısaca hayat diyor
Böyle yaşıyor

Dertler dermana çekiliyor
Üzülme dedin karşısında acı bşr hedef olup
Gözyaşlarının kurşununa düzülme
Yemeden içmeden kesilip yok olmaya süzülme

Gülmüyorsan ağlama be
Gülmüyorsan ağlama be
Gülmüyorsan ağlama be
Benide ağlattın hadi gülsene.

Bağrınızda büyütmüştün bizleri
Tenimizde hala şefkat izleri
Ölüm sizi aramızdan alınca
Belli oldu mücevherin değeri

Anne senden sonra dünya değişti
Yeni neslin mekanları kreşti
Şefkat merhamet sizinla göçtü
Anlamadım anne bu nasıl işti

Merhametsiz anne boş boş dolaşmış
Annenin yerini dadılar almış
Almış çocuğunu akşam olunca
Bırakın gülmeyi surat bir karış

Çocuk yapamıyor kalıp bozulur
Annelik dendimi hemen toz olur
Beklenmez merhamet şefkat bunlardan
Bunlarmı yeni nesli doğurur?

Yok anne yok, sizin gibi hatunlar
Toplum bozuldumu kıymetin anlar
Çekerler kafayı barda pavyonda
Yedimi tekmeyi o zaman anlar

Yaymıştınız güzel nesli dünyaya
Var idi onlarda ar ile haya
Ne olduysa satıldılar paraya
Bir bakmışsın mekan kurmuş saraya

Alıştık bunlara üzülme ana
Azda olsa vardır haklıdan yana
Kim bilirki belki düzelir toplum
Anında veririm müjdeyi sana

Abdurrahman Yıldız

Bırakıp ta gitti demem
Kimselere gönül vermem
Korkma senden sonra sevmem
Sen mutlu ol hiç üzülme

Elden sakla sevgimizi
Ben gizlerim ismimizi
Sök duvardan resmimizi
Bakıp ta sakın üzülme

Sen git hadi koşa koşa
Sen mutlu ol hep sen yaşa
Çekilirmiş gelen başa
Ben çekerim sen üzülme

Kader bize kurdu tuzak
Nere gitsen olmaz uzak
Sen kendine çok iyi bak
Beni düşünüp üzülme

Merhem sürme azarıma
Sen çıkmadın nazarıma
Sakın gelme mezarıma
Görüp adını üzülme

RAMAZAN SAĞDIÇ

Sen gülünce çocuğum,
Sen bilince çocuğum,

Dağlar çiçeğe durur.
Gülde çamaşır kurur.
Kalbim göklere vurur.

Sen gülünce çocuğum,
Sen dilince çocuğum,

Güneş aya göz kırpar.
Kuşlar kanadın çırpar.
Kalbim aşkınla çarpar.

Sen gülünce çocuğum,
Sen gelince çocuğum,

Dünya aşkına döner.
Ümide yanar fener.
Bütün dertlerim söner.

Sen gülünce çocuğum,
Sen gönlünce çocuğum,

Mutluluk senden akar.
Başıma sevgi takar.
Gözlerim sana bakar.

Sen gülünce çocuğum,
Sen bilince çocuğum,

Taha Tarık TORUN

Takma sakın bir sen değilsin yanan.
Bu yangınlar susmayacak her zaman.
Gün olacak bir çarpacak yürekler.
Bende umut kor gibidir bir tanem.

Mızrak çuvalda saklanmaz demişler.
Batar elbet haksız olan gidişler.
Aydınlığın yollarını kesmişler.
Işık bozar karanlığı bir tanem.

Sen üzülme kimse ölmez acından.
Esirgeme ekmeği muhtacından.
Nice krallar ayrıldılar TAÇ’ından.
Daim kalmaz kimselere bir tanem.

Yakınından gelir imiş ağır taş.
Uzak olan hafif gelir yarmaz baş.
Önceleri can dedi’ğin arkadaş.
Birde baktım kuyum kazar bir tanem.

Ne yüzleri gördü bilsen bu toprak.
Hiç kimseler çakmaz kazık ne mızrak.
Dünya handır bizlere olmuş uğrak.
Herkes yaptığıyla kalmaz bir tanem.