Orhan Afacan izmir. 17.3.18

Çanakkale; bir ruh,
Çanakkale iman,
Çanakkale; şuur,
Çanakkale, Kur’an!
Haçlıya karşı dik duruş,
Yaratandan ferman!
O; ülkemin birliği,
İnananın dirliği!
O; küfrün körlüğü,
Batılın söndüğü,
Hak ateşinin yandığı,
Yurdumun İslamlaştığı,
Er meydanı!

Kazım Öztürk 18 Mart 2016

Çanakkale;
İnsanların ölmeden şahlandığı
Toprakların kanla sulandığı
Göklerin yere yaklaştığı
Bir destanın adıydı…

Çanakkale;
Dedemin kavalla çaldığı
Annemin yanık yanık çığırdığı
Gözyaşların yerleri yıkadığı
Bir türkünün adıydı…

Çanakkale;
Ölenler yeniden doğarken
Doğanlar bayırlarda çiçek açarken
Çiçekler al kanlara dönerken
Bir bayrağın adıydı…

Çanakkale;
Özgürlüklerin kutsandığı
Ulusların aslını aradığı
Kınaların ruhlara yakıldığı
Bir ulusun adıydı…

Fikret Turhan-Yalova,
17.03.2015

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tarihi zafer gelir.
Her metre kare başına düşen şehit bir nefer gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA aynalı çarşı gelir
Vatan sevgisi, iman, azim dünyaya karşı gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA hüzünle, çarık gelir.
Yata bildiğinde başa yastık, acıkınca azık gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA dostuma ibret gelir-
Yaralanmış olan can düşmanıma merhamet gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA birlik, bütünlük gelir-
Ancak İnsani değerlerle insana üstünlük gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA ikiz mermiler gelir.
Kavuşamayan sevgililer, yarım sevgiler gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Seyit onbaşı gelir.
İki yüz yetmiş altı kiloluk mermi atışı gelir. –

Boğazdan İstanbul’a düşmanın geçiş işareti gelir–
Seyidin gözü önüne vatanında esareti gelir–

‘’La havla’’ deyince Seyidin gücü, cesareti gelir
Mermi ağırlığından vücuttan kemik sesleri gelir

Ne özel yetiştirilmiş sporcu, ne de halterci Seyit.
Bu milletin, bu vatanın kaderini kaldıran yiğit

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA roma çivileri gelir-
Roma çivileri, son model mayından ileri gelir.

Roma çivileri halen öyle passız, halen öyle küfsüz
Roma çivileri atan kadar zalim, atan kadar yüzsüz.
ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA deniz feneri gelir.
Nusret mayın gemisinin rolü, hüneri gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA nifak, tefrika gelir.
Böl, parçala, yönet adına bin bir entrika gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA her çakıl kabir gelir
Uzak vatanların evlatları, bize misafir gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA—-mürekkebi kan gelir.
Kalem olan bedenlerle, ruha yazılan destan gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA binlerce olay gelir,,
‘’Yere düşmeyen sancak ‘’,elli yedinci alay gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA bu savaş niçin gelir.
Mehmetçiğe vatanı, tevhidi koruma için gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA dostum, düşmanım gelir.
Damarımdaki kanım, irfanım, Kur’an’ım gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA gün 18 Mart gelir
Vatan, bayrak, din için ‘’şehitlik’ ’kayıtsız şart gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA komşu siperler gelir.
Savaşın dışında, siperden sipere sevgiler gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Hücum borusu gelir..
Ardından da İsrafil’in kıyamet duyurusu gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Mehmet kokusu gelir.
Hücumdaki askerlerin tekbirli uğultusu gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tabyalar, koylar gelir.
Bu saldırının hakkından ancak akıncı soylar gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA yetiş nidası gelir
Türk görünce düşman aklına Gelibolu adası gelir-

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA cephede Muhammed gelir.
Hadisiyle birlikte, ayetlerdeki şahadet gelir.—

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA gıyabi namaz gelir.
‘’Er kişi niyetine ‘’kendine Hakk’a son niyaz gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA sancaklı ağaç gelir.
Kökü, dalı, budağı, yaprağı, çöpü bana taç gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA çarıkla potin gelir.
Hilale /çarığa, potin’den/haç’tan tarihi kin gelir..

ÇANAKKALE DENİNC AKLIMA Ejdad tokadı gelir.
Düşmanın anlamsız gör inadı, Pişkin suratı gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Kâbe’yi tavaf gelir.
Akan her damla kana ilahi aşk, ilahi af gelir.

ÇANAKKALE DEYİNCE AKLIMA sözün bitişi gelir.
Kayıp olan Mehmetlerin mahşere gidişi gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA hep yedi bölgem gelir.
Demokrasi, cumhuriyet, çağdaş, eşitlik ilkem gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Mustafa Kemal gelir.
Günüme, yarınıma, İstiklalime istiklal gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tek ruh, tek vücut gelir.
Edirne’den, Kars’a, Hakkâri’ye çizilen hudut gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA ilk Mehmet Akif gelir
Şiirinin yanında, Orhan şiirin çok hafif gelir…

ORHAN AFACAN

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Kara bulutlar kuşatmıştı Anadolu’yu. Güneş tutsak edilmişti. Vatanda seferberlik ilan edilmiş, halk kırmaya çalışıyordu boynuna hiç de yakışmayan paslı zincirleri. Türk milleti bir bütündü, ayrı düşünülemezdi. Daha on yedisinde çarpışıyordu Mehmet’im. Vatan aşkı, bağımsızlık sevdası unutturmuştu ona yaşını. Oysa daha yeni terlemişti bıyıkları. Umutları yarım kalmış, gençlik şerbetini içememişti. Onlar, fidanlığın körpe günlerini tatmadan bir çınar gibi yükselmişlerdi. Belki kaderlerini kendileri seçmemişti ama yürekten ölüme yürümüşlerdi. Onlar, karanlığa aldırmayıp aydınlığın neferi olmuşlardı. Yavruları cephede çarpışırken, gözü yaşlı oturmamıştı analar. Umutsuzluk zindanlarında tüketmemişlerdi kendilerini. Ordusu dağıtılmış, silahlarına el konulmuşsa da devletinin, nasıl kabullenebilirdi millet toprağının tek karışının bile düşmana yar olmasını! Vatan, kara duvağını takmaya yüz tutmuşken, beyaz gelinlik hayallerini unutan bacılar, çeyizlerini orduya bağışlamıştı. Mehmet ayaza karşı koysun diye askere giden oğlunun elbiselerini yollamıştı Fatma Nine. Tek geçim kaynağı olan sarı kızını orduya bağışlamıştı. Ekmekler pişirmişti tandır ateşinde, yiğitlerin içi ısınsın diye. Ve oğlunu evlendirmek için büyük bir umutla biriktirdiği parayı bağışlamıştı buruk bir sevinçle orduya. İmkansızlıklardan dolayı iplik bulamayan yüreği yanık Türk kadını, kesmiş sırma saçlarını; başlamıştı örmeye. Patik yapıp yollamış Mehmet’e. Kimisi kağnısına doldurmuş mermiyi, yürümüş sırtında çocuğuyla ayazın esir aldığı karlı yollarda. Kimisi, ayaza karşı dayanamayan hayvanların taşıyamadığı mermiyi kendisi taşımış, kağnının arkasında bulunan yavrusunun değil de mermilerin üstünü örtmüş ıslanmasınlar diye. Ve ulaştırmış canı pahasına olsa da mermileri cepheye. Halk seferber olmuşken, düşman sırtlan çetesi gibi Anadolu’ya akınlar düzenlemeye devam ediyordu. İzmir’e Yunanlar saldırmış, İstanbul esarete mahkum olmuştu. Fransızlar güney bölgelerde karanlık planlar kuruyorlardı. İtalya, Akdeniz’e göz dikmiş, doğu bölgeler Ermenilerin hedefindeydi. Dört bir tarafı kuşatılmışken Anadolu’nun, askerin moralini arttıracak, askere cesaret aşılayacak ve istiklale öncülük edecek bir milli marşın olması şarttı. Bu öyle bir marş olmalıydı ki, istiklal yolunda yaşanan zorlukları ve gelecek için birikmiş umutları yansıtmalıydı. Böyle bir marşı bulabilmek için 7 Kasım 1920’de Hakimiyet-i Milliye gazetesine bir ilan verildi. Bütün kalemler tek gönül olmuş, Türk’ün istiklalini yansıtmak için dizelerle buluşmuşlardı. Ama yarışmaya katılan 734 şairinde şiiri istiklali tam manasıyla yansıtmıyordu. Oysa, o marşı kimin dizelerle buluşturabileceğini herkes biliyordu. Tacettin Dergahı’nda, bir inanmış yürek atıyordu. İstiklal yolunda patlayan ateşi gönlünde soğutan, gönlünün pınarlarında vatan aşkını dalgalandıran bir üstad vardı. Sanatı kadar ahlakıyla da ön plandaydı. Bir vefa adamıydı o. Bir söz adamıydı, verdiği sözü namusu sayardı. Şiirlerini topluma adamış bir dava insanıydı. Evet, herkes biliyordu İstiklal Marşı’nı ancak Mehmet Akif Ersoy yazabilirdi. Paraya değer vermezdi o, bu yüzden yarışmaya katılmamıştı. Ona göre milletin marşı para karşılığında yazılamazdı. Ödülü yok sayıp yazmaya karar verdi. O, halktan biriydi. İstiklal yolunda verilen mücadeleyi yaşamış biriydi. Dizeleri işlerken mürekkep bitmiş, duvarlara kazımıştı şiiri. Ezan sesi ilham vermişti ona. Kınalı kuzular, kefensiz yatanlar yurt edinmişti dizelerini. On kıtalık bir şiir, adeta bir destana dönüşüvermişti. Artık sadece Mehmet Akif’in değil, bütün milletin gönlüne taht kurmuştu bu destan. Devlet işgallere maruz kalabilirdi ama destan bir kez yazılırdı. Bu sondu. Allah bir daha bu millete istiklal marşı yazdırmasın demişti Mehmet Akif.

İstiklal Marşı, gerçekten de askerin gücünü arttırmış, vatanın hangi parçasında okunduysa milletin sönmek üzere olan umutlarını canlandırmıştı. Bu vatan bizimdi. Bir vatan millete sadece yaşama hakkı tanımakla kalmaz, o milletin kültürünü de barındırırdı. Millet, tarihinin nakış nakış işlendiği bu toprakları kimseye yar etmezdi. İşte bu yüzden sesleniyordu istiklal şairi:

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.
Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Halk kararlıydı, bu cennet vatan uğruna feda olmaya razıydı millet. Türk milleti çok zor durumda olsa da, hiçbir zaman sönmeyecek olan imanı hala sıcacıktı. Ve sonunda istiklal marşı, bir istiklal zaferine kapı aralamıştı. Düşman, Türk’ün gösterdiği mücadele sonunda çaresiz kalmış ve tozlu ayaklarını çekmişti Anadolu’dan. Artık İstanbul’da rahatlıkla uçabilecekti martılar. Kara bulutlar yavaş yavaş terk ediyordu gökyüzünü. Güneş, bu sefer daha çok enerji toplamıştı. Türk milleti yeni bir destan yazmış, ölümsüzlük kitabına yeni kahramanlar eklemişti. Al bayrak biraz daha koyulaşmış, sıcak kanlar eklemişti gövdesine. Yine güneşler batmıştı bir hilal uğruna. Hürriyet, vatanın dört bir yanına yayılmış, bağımsızlık türküleri dolaşıyordu dillerde. Aşıklar daha zevkle vuruyordu sazının teline. Ve Mehmet Akif son kez sesleniyordu al bayrağa:

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal;
Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklal!

Zafer yazılmıştı altın harflerle
Şahit olmamış alem bu sahneye
Bir daha anlamıştı Avrupalı
Dinle Dostum! Geçilmez Çanakkale

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlahi o metin istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedi serhaddi;
‘O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme’ dedi.
Asım’ın nesli…diyordum ya…nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
‘Gömelim gel seni tarihe’ desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
‘Bu, taşındır’ diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslam’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın…Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Dedesi Çanakkale – Balkan
Gazisi olan ,

Ve yüce duygularla , dizeler
yazan adam ! . . .

Şehitler ‘ e şiirler ,
Gaziler ‘ e övgüler ,

Atalar ‘ a hürmetler , sana
kısmet be Ozan ! . . .

Atalar anısına , yaz be Yanık
Ozan  yaz ! . . .

On Cephe ‘ yi onurla , us ve
kaleminle gez .

Bir gün Yemen çölleri , bir
gün Kafkas yelleri ,

Ya da Balkan rüzgârı , sana
olsun Kutsal saz . . .

Irak ile Filistin , O Kanal
Savaşları ,

Günler süren bir açlık , sabır
olmuş aşları . . .

Ele bakanlar ; hain , Yüce
Allah Tek Yâri ,

Uzaktan görünürken , Kemal ‘
in Orduları . . .

Kemal ‘ in Orduları . . . Kemal ‘ in Orduları . . .

Nevzat Bilgiç

Şehitler aramızda

Gaziler yanımızda

İşte topçu ateşi   altında kalmış cephe ,

Siperde yaralılar , sağ
kalanlar en önde .

Manyetolu elinde , ulaştırma
neferi ,

Ateş altı bildirir ,
bulundukları yeri . . .

. . .

Deniz görünmez ama ; burası
Çanakkale ,

Ölüme gider şimdi , süngü
takmış müfreze .

Kiminde küçük Kur ‘ an , kimi
dilde Fatiha .

Yurt nedir bilmeyene , bunlar
değil gaile . . .

. . .

Makedonya Cephesi , şimdi
Sınır ötesi ,

Süvariler hücumda , “ Türk ‘
ün uçan sillesi . . .”

Kendisini aynada , “ Dev “
sanan “ Cüceler ‘ e “

Gösterecek gününü , var mı
Onlar gibisi ? . . .

Nevzat Bilgiç

Şehitler aramızda,

Gaziler yanımızda

Vatan için herşey haktı ölüm muhakkaktı çanakkalede
Ama belkide bu kadar erken değildi
Daha onbeşindeydi mehmedim düşman karşısında
Tek bir hedef vardı ölmek ne şerefliydi bu uğurda
Derken kurşun yedi mehmedim sol yanından başı öne eğildi
Başı öne eğilen mehmedimdi çanakkale değildi

Düşman zırhlıları dayanmıştı çanakkale boğazına
Dayandı dayanmasınada o kadar kolay değildi
Kim cesaret edebilirdi al kanlarla ıslanmış
Toprağımın üstüne ayak basmaya
Düşünceler birdi tek bir hedef vardı akıllarda
Sanki delinmez bir zırhlıydı mehmedim düşman karşısında
Kana kana içiyordu toprağım şehidimin kanını kana kana

Güneş son kızıllıklarını batı yakasına doğru aldırmaktaydı
Düşman bir hayli fazla ve hunharca saldırmaktaydı
Yarışıyordu mehmedim sanki ölmek için birbiriyle
Bir yanda kol bir yanda bacak
Kimininse gövdesinden ayrılmıştı başı

Diğer yanda çanakkalenin serin sularına gömülüyordu düşmanlar
Hani demişya m.akif ersoy
‘Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var’
Türk ordusuna yakışır türk ulusuna yakışır
Unutulmaz unutulmayacak bu zafer sonsuza kadar

Yiğitti mehmedim şanlıydı
Seve seve veriyordu canını gözünü kırpmadan
Ne düşmandan korkuyordu
Nede ondan gelecek hain bir kurşundan

Toprağa düşüyordu binlerce şaranpnel parçası
Kıyamet günüydü o gün çanakkalede
Kiminin kolu kopuyordu kiminin bacağı
Göz gözü görmüyordu siyah bir duman kaplamıştı semayı
Vatan için haktı ölüm muhakkaktı çanakkalede
Yoksa kim isterdi bu acımasız savaşı

Düşman anlamıştı artık çanakkale geçilmeyecekti
O kadar kolay değildi vatandı bu terkedilmezdi
O ne şanlı bir ordudurki hakkı ödenmezdi
En güzel hediyesi oldu bize M.kemal’in Türkiye Cumhuriyeti

Ne yürekler yandı ne canlar verildi bu uğurda
Yaşlısı genci çocuğu hepsi feda oldu bu yurda
Düşünemediler çanakkale geçilmezdi
Türk ordusu yenilmezdi
Biz vardık conk bayırında arı burnunda anafartalarda

Yüreklerde iman vardı dillerde Allah
Gökyüzü nurla kaplanmıştı düşmansa helak
Çanakkalenin serin sularıydı onlar için son durak
Allah’ım bu ne büyük bir şereftir şanlı şehidim
Vatan için rahmete kavuşmak

Allah Allah nidaları vardı dillerde
Bir nur yükseliyordu birde şehidimin mübarek ruhu gökyüzüne
Toprağa düşüyordu birer birer gencecik canlar
Sanki daha yeşermemiş çiçek açmamış bir fidandılar

Nitekim beklenen oldu
Şanlı bir zafer günüydü çanakkalede yükselirken güneş
Tarih 18 mart 1915
Savaşmaktan öte ölmekti vatan uğrunda
Ne kalmadıki geride yaralı yürekler
Acılı anneler çoluk çocuk ve birde gözü yaşlı eş

Evet binlercesi feda olmuştu bu yurda gözünü kırpmadan
Bize emanet edildi toprağına kurban olduğum bu cennet vatan
Dalgalan gökyüzünde ey şanlı hilal
Hani demişya o büyük şair
‘Sana yok ırkıma yok izmihlal’

Lakin yazmakla bitmez anlatmakla bitmez bir zaferdi
Hepsi birbirinden yiğit hepsi ayrı bir neferdi
Namustu vatan şerefti hürrüyetti
Çok zordu türk ordusu yenilmez çanakkale geçilmezdi

Şimdi alnımız açık ilerliyoruz
Emanet bu vatanın bekçileriyiz biz
Siper ettik göğsümüzü düşmana karşı çaresiz değiliz
Topraklarında şehit kanı var yurdumun her bir köşesinde
Bu ne büyük bir gururdur farkındayız
Bastığımız yerleri toprak diye geçmeyiz iyi biliriz

Bu destan düşünmeden canını seve seve verenlerin destanı
Bu vatan ölümü bile bile göze alanların sevdası
Bu bayrak gökteki ay yıldız
Şehitlerimzin kanıyla ıslanmışların simgesi
Bu toprak bağrında sıra dağlar gibi yatanların
Korkusuzca savaşanların armağanı

Bu vatan bizim…

Sedat Kesim