Tüm hüzünler gelir beni bulur Ümitler kaybolur hemen yokluğunda Yüreğime karabulutlar oturur Etraf zindan olur yokluğunda Ne günlerim geçer sensiz...
Yokluğunda
ha bir havuz, ha uçsuz bucaksız okyanus… bakmayınca seninle, hepsi bir damla gözümde. Akın Dursun
Seni en çok yokluğunda seviyorum ben Ne gözlerin ne yüzün nede tebessümün Gelmedi aklıma tüm bunlar bir zaman Ama seni...
Senden uzak geçen hergün içimi acıtır Gönlümde aşkının izleri var Seni görünce güneş doğar güller açılır Sensiz yaşamakmı canım tahammülmü...
Ben yılmaz savaşçısıydım olumsuzlukların Muhakkak bir sokak lambası bulurdum pervanelerin ardından Işığını umuda boyayıp Isıtırdım üşüyen düşlerimi Ellerim titrerdi yalnızlıktan...
Yokluğunda İstanbulu seyreyledim Beni terk edip giden gemileri Zifiri karanlığın gecelerinde Bilemezsin ne kadar sızlandım Yokluğunda İstanbulu seyreyledim Efkar dağıttım...
Odamda ranzama uzandığım zaman Bağın yamacında, ormanın içine kurulmuş bir ev gözükür Seni görmüşüm gibi ona bakarım hep Yağmur yağdığı...
Yalnızlık kuşatıyor beni haince Gözlerin uzak yıldızları andırıyor Ağulu bir çiçektir gülüşlerin artık Düşlerim deliriyor yokluğunda Ey zaman cellâdım olur...