bazen.., güneş keyifleniyor.. yağmura karşı açısını buluyordu… bazen.., gök de dertleniyor.. güneşe karşı ağlayası geliyordu… bu iki bazen.., bazen de...
Fikret Turhan
ay; suda mıydı? yoksa… gözlerinde mi? belli değildi… daha parlak olan; ay mıydı? yoksa… gözlerin mi? bu da belli değildi…...
”-seni seviyorum..” demeni isterdim, gözlerinin içi gülerken… yüzüme bakmanı beklerdim, göğsün inip-kalkarken… haydi…dökülsün sözlerin…. hece…hece… haydi…gülsün gözlerin… ince…ince… haydi…çözülsün düğmelerin…...
üşüdüm… ellerim seni aradı… ellerin yoktu, biri sağda…biri solda… ellerim ceplerimde kaldı… bedenim titredi… düşündüm… gözlerim seni aradı… gözlerin yoktu,...
güle güle dedim… içim kanadı… boynum büküldü… gölgem küçüldü… gözlerim yaşlandı… güle güle dedim…. canım yandı… gönlüm büzüldü.. yüzüm küçüldü…...
sen, samanyolunun; küçük sarı yıldızı.. dünyamızın; yaşam kaynağı.. gün ışığımız GÜNEŞİMİZDİN… sen, yaşantımın; ana kaynağı… yüreğimin; çarpma nedeni… nefesimin; al-ver...
seni; ömrümce bekledim… ömrümü yıllara… yılları aylara… ayları günlere böldüm… ben seni; gün be gün yaşadım… hiç gocunmadım… bağlandım… seni;...
uzaklardan… bir şarkı geliyordu..; sazları belirsiz, sözleri belirsiz… kulağımı verdim, gönlümü verdim…. öyle bir haz aldım ki sonsuz tarifsiz…. Fikret...
geceler; yıldız dolu…. onlar ki yalnızlığın ve karanlığın dostu…. gündüzler; renk dolu… onlar ki gözlerin ve çiçeklerin dostu… sevgiler; güneş...
ellerimi uzattım, güllere değer diye… dikenlere kızmadım, kanım damlasa bile… avuçlarımı açtım, bülbüller konsun diye… yapraklara kızmadım, canım sıkılsa bile…...
beklediğimde, sen gelmeyenimdin…! beklemediğimde ise gözlerimin içine yerleşenimdin…! oysa… hep aynı şeydin… Fikret Turhan-Yalova, 24.10.2013
dilim, benim değildi… dediğim benim… tutamadığım kadar..! gözüm, benim değildi… gördüğüm benim… anladığım kadar…! elim, benim değildi… verdiğim benim… dağıttığım...
çiçek var gölge ister… çiçek var güneş ister… öyle bir yârim var ki… ne yana gitsem beni çeker… çiçek var...
kirpiğimin ucunda sen… kirpiğinde sallanan ben… kirpiklerim seni saklarken… kirpiklerinle vurulan ben… gözlerimin ucunda sen… gözlerinde kaybolan ben… gözlerim seni...
sokağın köşesinde ben… gönlümün köşesinde sen… ben seni, loş ışıklar altında beklerken… içimde güneş olan sen… odamın köşesinde sen… önünde...
delilik; özgürlüğün…. akıllılık; sorumluluğun… inanmak; kurtuluşun Adı’dır… Fikret Turhan-Yalova, 22.10.2013
ay bağıma vurunca… ayna tuttum camına… yar perdeyi açınca… şavkı vurdu canıma… yârim…yârim ay yârim… aç perdeyi gül yârim… yârim…yârim...
ey benim inci gözlüm… bir tabak gülücük koydum masana… dür dane… dür dane… sen bana…ben sana güldükçe… inciler dizilirdi boynuna…...